BELLEK

GÜVERCİNİN KANATLARI ...

2012-01-24T09:35:00.000+02:00

“Barış aşı ocakta

Özgür çocuk kucakta

Bir güvercin vuruldu

24 Ocak’ta

Kanatları yere düştü…”

UĞUR MUMCU

(1942 – 1993)

UNUTTURULAN ATATÜRK...

2012-01-21T08:42:00.000+02:00

Atatürkçülük ne demektir?

Atatürkçülük, kısaca ulusal bağımsızlık ve ulusal onur demektir. Atatürkçülük, özetle antiemperyalist bir kurtuluş savaşını başlatan ve sürdüren bir eylem ve öğretidir.

- Amacımız , ulusal sınırlarımız içinde toprak bütünlüğümüzü ve ulusal tam bağımsızlığımızı sağlamaktır. Buna engel olmak üzere karşımıza çıkacak kuvvet, kim ve ne olursa olsun hiç duraksamadan çarpışırız ve başarı kazanırız. Bu konuda karar ve inancımız kesindir.

Atatürkçülüğü, "tam bağımsızlık" inancından ayırmanın ve çok yönlü uluslararası ipotekleri "Atatürkçülük" adına savunmanın hiç olanağı yoktur. Kurtuluş Savaşı'nın başlarında Türkiye Büyük Millet Meclisi'nin bütün programlarına dayanağı, şu iki temeldir: Tam bağımsızlık, kayıtsız koşulsuz ulusal egemenlik!..

- Tam bağımsızlık demek, elbette, siyaset, maliye, iktisat, adalet, askerlik, kültür gibi her alanda tam bağımsızlık ve özgürlük demektir. Bu saydıklarımın herhangi birinde bağımsızlıktan yoksunluk, ulusun ve ülkenin gerçek anlamı ile bütün bağımsızlığından yoksunluğu demektir. Biz, bunu sağlamadan ve elde etmeden başarıya ve esenliğe erişeceğimiz kanısında değiliz...

İşte Atatürk budur, işte "Atatürkçülük" budur...

Kurtuluş Savaşı, kökeninde "antiemperyalist" ve "antikapitalist" düşüncelerin kutsal harcını taşır:

- Biz bu hakkımızı saklı tutmak, bağımsızlığımızı emin bulundurmak için genel kurulumuzca, ulusal kurulumuzca bizi mahvetmek isteyen emperyalizme karşı ve bizi yutmak isteyen kapitalizme karşı kavga vermeyi uygun gören bir yolu izleyen insanlarız.

Bu sözleri söyleyen ve her adımında ulusal bağımsızlığı, devrimci ve ilerici bir dünya görüşü ile sağlayıp pekiştiren Atatürk'ü bugün içine itildiğimiz ekonomik tutsaklığın temeli ve adı gibi görmek, Atatürk'e ve Atatürkçülüğe karşı yapılabilecek en ağır ve de en sinsi saldırıdır.

Atatürkçülük bağımsızlık demektir, Atatürkçülük ulusal onur demektir, Atatürkçülük devrimcilik demektir. Kurtuluş Savaşımızın ve ulusal devrimlerimizin önderi Mustafa Kemal, bugünkü emperyalist ilişkileri daha o günden görmekteydi:

- Karşılıklı güvenlik ve esenlik, bütün dünya uluslarının üzerinde titremesi gereken bir mutluluk ilkesidir. Ancak bu ilke bütün uluslar için gerçekleşmedikçe, genel bir barışma sağlamaktan çok, sömürülmek istenen birtakım uluslara karşı, bir takım güçlü ulusların yeni davranış ve ayrıcalıklar kazanmasını sağlamak niteliğinde görülse yeridir. Hele uluslararası silah alışverişinin, birtakım ulusların denetimi altında tutulmasını sağlayacak önlemlerin alınması bu kuşkuyu artırmaktadır...

Unutturulan, unutturulmak istenen Atatürk ve Atatürkçülük budur! Televizyon ekranlarında Türk halkına tanıtılmayan, anımsatılmayan sözler de işte bu sözlerdir:

- Biz Batı emperyalistlerine karşı yalnız kurtuluş ve bağımsızlığımızı korumakla yetinmiyoruz. Aynı zamanda Batı emperyalistlerin güçleri ve bilinen her aracı ile Türk ulusunu emperyalizme araç yapmak istemelerine engel oluyoruz. Böylece bütün insanlığa hizmet ettiğimiz kanısındayız...

"Ezilen uluslar bir gün ezen ulusları yok edeceklerdir" diyen Gazi Mustafa Kemal Atatürk'ü, yeniden ezilen ulusların, Asya ve Afrika halklarının bayrağı yapmak, biz Atatürkçülerin, biz devrimcilerin namus borçlarıdır.

- Bütün dünya bilsin ki benim için tek yanlılık vardır. Cumhuriyet yanlılığı, düşünsel ve sosyal devrim yanlılığı...

Atatürk'ün bütün dünyaya duyurduğu bu ilerici ve devrimci düşünceleri ne yazık ki, ülkeyi Atatürk'ten sonra yöneten, yönettiğini sanan politikacılar eliyle hançerlendi ve Atatürk, gerçek nitelikleri ile değil, beylik anma törenlerinin donmuş kalıpları olarak tanıtılmak ve benzetilmek istendi.

Atatürk'ü hiç olmazsa bu yıl, gerçek nitelikleri ile tanıtabilirsek, geçmiş dönemlerin ihanetleri bir ölçüde unutulmuş olur. Kurtuluş Savaşı'nın yüce önderini "Atatürk Yılı"nda inançla selamlıyoruz:

Hoş gelişler ola Mustafa Kemal Paşa...

UĞUR MUMCU

(Cumhuriyet, 6 Ocak 1981)

STALİN’İN “GİZLİ AİLE ARŞİVİ”…

2012-01-19T12:02:00.000+02:00

Naziler Stalin’in oğlunu nasıl sorguladı?

Sorunun yanıtını merak edenler, Mehmet Perinçek’in 19 Ocak tarihli Aydınlık gazetesindeki yazısını okuyabilirler. Bugün Aydınlık gazetesinde yayınlanmaya başlayan “Gizli Aile Arşivini Açıyorum” başlıklı yazı dizisinin ilk bölümünde Mehmet Perinçek bu sorunun yanıtını vermeye çalışıyor. Türkiye’nin ve dünyanın gündeminde başka irdelenecek gelişme, ele alınıp üzerinde görüş bildirilecek başka konu kalmadı sanki! İşte bu yüzden Aydınlık ve Mehmet Perinçek, Stalin’in oğlunun Naziler tarafından nasıl sorgulandığını çok daha önemli görmüş olacaklar ki bu konuya yarım sayfadan fazla yer ayıran bir yazı yayınlanmış gazetede… Önümüzdeki günlerde de arkası gelecektir elbette…

“Geçtiğimiz Kasım ayının sonunda Stalin’in kızının ölmesi ve hemen ertesi günü (28 Kasım) Aydınlık’ta Ercan Dolapçı’nın Stalin’in oğlunun Naziler tarafından kurşuna diziliş hikâyesine değinmesinin ardından 5-6 senedir elimde bulunan Stalin’in aile arşivini açmaya karar verdiğimi bu köşede yazmıştım. Bugün Stalin’in oğlunun Naziler tarafından sorgulanmasının tutanakları ve öldürülmesiyle ilgili ayrıntıların yer aldığı ‘çok gizli’ raporlarla başlıyoruz” diyor Mehmet Perinçek…

Yukarıdaki giriş cümlesini okurken gözüm Mehmet Perinçek’in köşesinin başlığına takıldı. “Dün Bugün Yarın” başlıklı köşenin hemen altında “Silivri 2’Nolu Cezaevi F-9” yazıyor! Diğer bir ifadeyle Mehmet Perinçek, bu yazıyı Silivri Cezaevi’nde yazmış!

İyi de Stalin’in “Gizli Aile Arşivi”ni de Silivri Cezaevi’nde mi açıyor Mehmet Perinçek? Yazının konusu Mehmet Perinçek’in kişisel yaşamıyla ilgili özel şeyler değil ki… İddiaya göre bu bir “gizli arşiv” ve açıklanan da “çok gizli raporlar”! Herhalde Mehmet Perinçek, cezaevine giderken “nasılsa içeride bol bol vaktim olacak. O zaman Stalin’in şu ‘gizli aile arşivi’ni de yanıma alayım bari... Arşivdeki çok gizli raporları oradan açıklarım” falan diye düşünmüş olsa gerek… Tabii Silivri Cezaevi yönetimi de çok “demokrat” olduğundan ve bu tarihi belgelerin gün ışığına çıkmasını herkesten çok istediğinden bu “gizli arşiv”in cezaevine sokulmasına ve bu “çok gizli” raporların açıklanmasına karşı çıkmamış. Hele ki bu arşiv bir de Stalin’le ilgiliyse ve açıklanan belgeler Rusça ise, neden karşı çıksınlar ki!

Ya da Mehmet Perinçek bu “gizli arşivi” ve “çok gizli raporları” daha sonra cezaevine getirtmiş, tabii cezaevi yönetimi de “canım tarih bilimine bizim de bir katkımız olsun. Hem Stalin’in gizli aile arşivinde neler olduğunu çok merak ediyorduk” diye düşünerek bu “çok gizli” raporların yer aldığı “gizli arşiv”in cezaevine sokulmasına izin vermiştir!

Bu olasılıklar ne derece akla yatkındır, bunu okuyucunun takdirine bırakıyorum. Ama bana daha mantıklı gelen bir olasılık daha var ki o da Aydınlık gazetesinde yayınlanan bu yazının Mehmet Perinçek tarafından yazılmadığıdır. Stalin’in “gizli aile arşivi” ve bu arşivde yer alan “çok gizli” raporların fotokopileri şu anda Aydınlık gazetesinde ya da Perinçek ailesinin elinde olabilir. Ama bu Rusça, fotokopi belgelerin Silivri cezaevine sokulmasına izin verildiği bana pek akla yakın bir ihtimal olarak görünmüyor. Bu durumda ya bu iş cezaevi yönetiminden gizli olarak yapılmıştır ya da bahse konu yazıyı (ve yazı dizisini) dışarda başka biri yazmış ve Aydınlık da Mehmet Perinçek adı altında yayınlamaya başlamıştır. Eğer bu olasılık doğruysa, “bilim adamlığı” ve “araştırmacılığın” nasıl yapıldığını da öğrenmiş oluyoruz böylece…

Ama bütün bu söylenenlerin bir geçerliliği yok ise, diğer bir ifadeyle Aydınlık’ta yayınlanmaya başlayan yazı dizisi bizzat Mehmet Perinçek tarafından, Silivri 2’nolu Cezaevi F-9 koğuşunda, Rusça “çok gizli” arşiv belgelerinin fotokopilerine dayanarak yazılmışsa, o zaman kimse Silivri Cezaevindeki koşullardan yakınmasın!

Aydınlık’ta yayınlanmaya başlayan yazı dizisinin kimin tarafından kaleme alındığı tartışması bir yana, bu açıklanan belgelerin gerçekten “çok gizli” olduğu da kuşkuludur. Şöyle diyor Perinçek:

“…Esir düştükten iki gün sonra 18 Temmuz 1941’de Almanlar tarafından sorgulanan Yakov’la (Stalin’in oğlu) ilgili tutanaklar, savaştan sonra Ruslar tarafından Alman Hava Kuvvetleri Bakanlığı’nın arşivinde bulunmuştur. Belgelerin orjinali, 31 Ocak 1946’da Stalin’e gönderilmiştir. 32 sayfalık Almanca tutanağın orjinali, Rusya Federasyonu Devlet Başkanlığı Arşivi’nde (APRF) fond 45, liste 1, dosya 1554, yaprak 8-39, onaylı Rusça çevirisi ise yaprak 40-73 kayıtlarıyla saklanmaktadır.”

Eğer verilen bu bilgiler doğruysa, o zaman ortada “gizli arşiv” ve “gizli rapor” falan yok demektir! Bahsedilen belgeler zaten yıllar önce Rusya Federasyonu Devlet Başkanlığı tarafından tasnif edilerek bütün araştırmacıların kullanımına açılmıştır. İsteyen her araştırmacı, uygun şekilde başvurup izin alarak bu arşive ve belgelere ulaşır ve incelemesini yapabilir. Yok, eğer bu arşiv herkese açık değilse, o zaman Mehmet Perinçek bu kayıtlara kimi özel kanallardan ya da belli bağlantıların yardımıyla ulaşmış demektir ki asıl açıklanması gereken “gizli” yön de budur.

Sonuçta Türkiye bir yandan bölünme tehditleri, diğer yandan ekonomik krizin yarattığı bir çöküş riski, öte yandan da İran’a yönelik bir saldırıda atlama tahtası olarak kullanılma tehlikesiyle karşı karşıyayken, sanki çok önemliymiş gibi Stalin’in oğlunun Naziler tarafından nasıl sorgulandığı konusuyla uğraşmak, üstelik bu gereksiz işi “gizli aile arşivini açıklıyorum”, “çok gizli raporlarla başlıyoruz” şeklinde bir sır perdesine büründürerek yapmak bilim adamlığı ya da araştırmacılık değil, olsa olsa pazarlamacılıktır! Bugün en az ihtiyaç duyduğumuz şey ise, ne mal olduğu yıllar önce ortaya çıkmış Stalin’in yeniden cilalanarak pazarlanmasıdır.

ULUSAL KANAL’DA “NAZLI” DEĞERLENDİRMELER…

2012-01-16T17:40:00.001+02:00

İşçi Partisi’ni ve Ulusal Kanal’ı eleştirdiğim için son birkaç yılda hakkımda söylenmedik yalan, atılmadık iftira kalmadı. “Fetullahçı” da dendi, “F-Tipi” de! “CIA’dan para alarak yazan kişi” de oldum, “sol sapma” da, “Gladyocu” da… "Şıh" diyen zibidiler de çıktı, "ajan" olduğumu ima eden soysuzlar da...

Sonuçta ben bile şaşırdım kaldım, "ulan" dedim kendi kendime, "ben neymişim!"

Kısacası yalanın bini bir para…

Ama bugün bir baktım ki NAZLI ILICAK ULUSAL KANAL’DA GÜNDEMDEKİ KONULARI DEĞERLENDİRECEKMİŞ!

(http://www.ulusalkanal.com.tr/medya/nazli-ilicak-ulusal-kanalda-h452.html)

Eh bu günleri de gördüm ya, ölsem de gam yemem artık!

Kimdir Nazlı Ilıcak?

Soru mu şimdi bu?

Hanımefendinin tarife ihtiyacı var mı sanki?

Ama Nazlı Hanımefendi’nin diğer bütün sıfatlarına bir tane daha eklendi artık:

Ulusal Kanal yorumcusu!

Ulusal Kanal’ın yurtsever izleyicileri, Türkiye gündemindeki konuları nasıl değerlendireceklerini bilmedikleri için Nazlı Ilıcak onlara yol gösterecek şimdi! Yorumlarıyla bizi irşat edecek hamdolsun!

Şimdi gündemde iki soru var:

Birincisi, Nazlı Ilıcak Aydınlık’ta ne zaman yazacak?

İkincisi de herhangi bir İşçi Partisi yöneticisi ya da Aydınlık yazarı SAMANYOLU TV’de ne zaman gündemi değerlendirecek?

Olmaz olmaz demeyin, burası Türkiye, burada her şey olur!

Hatta yarın Nazlı Hanım, "Ulusal Kanal gönüllüsü" bile olur!

VASİYET!

2012-01-13T20:34:00.016+02:00

"Devlet demek hürriyet demektir, dimdik ayakta durup, kimsenin boyunduruğu altına girmemek demektir. Bağımsızlığınızdan asla vazgeçmeyin''

RAUF DENKTAŞ

(27 Ocak 1924- 13 Ocak 2012)

MİLLETVEKİLLİĞİ HAKAN ŞÜKÜR’ÜN GERÇEK HOBİSİ Mİ?

2012-01-13T13:05:00.000+02:00

AKP İstanbul Milletvekili Hakan Şükür, bir özel televizyon kanalında futbol yorumculuğu yapmasıyla ilgili olarak, "En iyi bildiğim işi hobi olarak, zevk olarak yapıyorum. Başka bir ticari kaynağım yok" açıklamasını yapmış!

Basında yer alan iddialara göre Hakan Şükür, Lig TV'yle aylık 150 bin liraya anlaşmış. Böylece 5 ay yorumculuk yapacak olan AKP milletvekili Hakan Şükür, 'hobim' dediği yorumculuktan sezon sonuna kadar 750 bin lira kazanacakmış! (Vatan, 13.1.2012)

Gazeteciler de oturup hesaplamışlar. Milletvekili maaşının 11 bin 500 lira olduğu düşünüldüğünde, Hakan Şükür’ün hobisinden kazandığı aylık, maaşını 13'e katlıyor! Allah bin bereket versin, 4 yıl süreyle milletvekilliği yapacak Hakan Şükür'ün bu sürede alacağı maaşın toplamı 552 bin lira olacak, ama bu rakam bile, Lig TV'den 5 ay için alacağı 'yorumculuk' ücretinin altında kalacak!

Herhalde Hakan Şükür, her gece yatmadan önce LİG TV’ye şükrediyordur!

Futbol yorumculuğunun hobisi olduğunu söylüyor Hakan Şükür…

Peki nedir hobi?

Hangi sözlüğe bakarsan bak, hepsi hobi için aşağı yukarı aynı tanımı veriyor:

“Her zamanki uğraşlarının dışında yer alan dinlendirici bir merak veya işlem; severek yapılan bir iş, bir vakit geçirme yolu…” (Meydan Larousse)

“Boş zamanlarda severek yapılan dinlendirici iş, uğraş, düşkü…” (TDK)

Bu durumda Hakan Şükür, özel bir televizyon kanalında futbol yorumculuğunu hobi olarak yapıyorsa, o zaman neden ayda 150 bin TL maaş alıyor?

Hakan Şükür için futbol yorumculuğu bir vakit geçirme yolu, bir eğlence midir?

Acaba o televizyon kanalında futbol yorumculuğu yaparak vakit geçirsin, eğlensin diye mi ayda 150 bin TL maaş veriyorlar Hakan Şükür’e? Herhalde yorumculuk yaptığı televizyon kanalının izleyicilerini eğlendirmek için ayda 150 bin TL aldığını iddia etmeyecektir!

Hakan Şükür milletvekilli olmasından ötürü aldığı maaşın tam 13 katını futbol yorumculuğundan alacaksa, acaba gerçek hobisi hangisidir?

Futbol yorumculuğu mu?

Milletvekilliği mi?

ULUSAL KANAL’DA KEMAL DERVİŞ AÇILIMI…

2012-01-12T12:15:00.001+02:00

12 Ocak tarihli Aydınlık gazetesinin Medya-Basın sayfasında küçük bir ilan yayınlandı. Ulusal Kanal’daki bir programın ilanı bu… “Nurzen Amuran’la Dosya” isimli program, 12 Ocak günü akşam saat 21:00’de Ulusal Kanal ekranlarında olacakmış. Bu haftaki Dosya’nın konusu, “Türkiye Ekonomisinin Geleceği”… Programın konukları da MHP Ankara Milletvekili Prof. Dr. Özcan Yeniçeri ve CHP Genel Başkan Yardımcısı Faik Öztrak…

Herhalde bu iki milletvekili, “Türkiye Ekonomisinin Geleceği” konusunda öngörülerde bulunacak, mevcut risk ve fırsatlar konusunda kamuoyunu aydınlatacak ve iktidarın politikalarını eleştirip partilerinin ekonomi politikalarını anlatacaklar. Ulusal Kanal izleyicileri de böylece ekonomik gidişat hakkında bilgilenmiş olacaklar! Sonuçta Ulusal Kanal da sorumlu ve yurtsever yayıncılığın gereğini yerine getirmiş olacak, öyle mi?

MHP Ankara milletvekili Özcan Yeniçeri’nin Ulusal Kanal’daki bir programa konuk olmasına hiçbir itirazım yok. Ama ya CHP Genel Başkan Yardımcısı Faik Öztrak?

Ulusal Kanal izleyicileri ve Türk halkı, Faik Öztrak’tan neyi öğrenecek, onun ekonomi konusundaki hangi görüşünü dikkate alarak aydınlanacak ve fayda sağlayacak? Faik Öztrak, bugüne kadar ulusun ve emekçinin yararına hangi politikaların savunucusu ve uygulayıcısı oldu ki şimdi ekonominin geleceği hakkındaki görüşleriyle milleti bilgilendirecek?

Eğer illaki siyasilerin katılması gerekiyorsa böyle bir programa davet edilebilecek, uzmanlık alanı ekonomi olan birçok başka CHP milletvekili var. Ama Ulusal Kanal ya da bu programın yapımcısı her ne hikmetse Faik Öztrak’ı davet etmiş! Böyle bir tercihin esas nedeni de Faik Öztrak’ın CHP’nin “Ekonomi Politikalarından Sorumlu Genel Başkan Yardımcısı” olması sanırım.

Ne var ki Faik Öztrak, sadece CHP’nin Ekonomi Politikalarından Sorumlu Genel Başkan Yardımcısı değil. Aynı zamanda Kemal Derviş politikalarının yaman bir takipçisi… 2001 yılında yaşanan ekonomik krizden sonra ekonomi yönetimine gelen yeni ekip içinde yer alıp Hazine Müsteşarlığı görevine atanan Faik Öztrak, bu dönemde uygulanmaya başlanan Kemal Derviş’in “Türkiye'nin Güçlü Ekonomiye Geçiş Programı”nın hazırlanmasında, uygulanmasında ve uluslararası kuruluşlarla müzakeresinde bürokrasi içinde en üst seviyede koordinasyon görevini üstlenen biriydi. Kısacası Faik Öztrak, bugün Türkiye ekonomisinin bu halde olmasının birinci derecede sorumlusu olan bir ekibin üyesi ve bu ekonomi anlayışının uygulayıcısı ve temsilcisidir. Ve bu akşam da Ulusal Kanal ekranlarında ekonominin geleceği hakkındaki görüşleriyle izleyiciyi aydınlatacaktır!

Faik Öztrak’ın da hazırlanmasında, uygulanmasında ve uluslararası kuruluşlarla müzakeresinde bürokrasi içinde en üst seviyede koordinasyon görevini üstlendiği, Kemal Derviş’in “Türkiye'nin Güçlü Ekonomiye Geçiş Programı” nasıl bir Türkiye tablosu çıkardı ortaya peki?

Bu soruyu CHP’nin geçtiğimiz nisan ayı içinde, Faik Öztrak tarafından açıklanan Ulusal Ekonomi Stratejisi’nden birkaç veri aktararak yanıtlamaya çalışalım… Öztrak, 2011 yılı Nisan ayında CHP’nin Ulusal Ekonomi Stratejisi’ni açıklarken yaptığı sunumda, Türkiye ekonomisini iki döneme ayırarak bir karşılaştırma yapıyor ve 1946-2002 dönemindeki gelişmeler ile AKP iktidarı dönemindeki gelişmeler arasındaki farkı vurguluyordu.

Buna göre GSYH büyüme hızı 1946-2002 döneminde ortalama yüzde 5 iken, 2002-2010 arasını kapsayan AKP iktidarı döneminde yüzde 4,8’e düşmüştü. Yine 1946-2002 döneminde Türkiye benzer ekonomiler arasında 51. sıradayken, 2002’den sonra, AKP iktidarı döneminde 71. sıraya gerilemiş; toplam dış ticaret açığı ortalaması da 1923-2002 döneminde 247 milyar dolarken, AKP iktidarı döneminde 397 milyar dolara yükselmişti.

Kemal Derviş’in “Türkiye’nin Güçlü Ekonomiye Geçiş Programı”nın ülkeyi ne hale getirdiğini başka ekonomik ve sosyal verilere bakarak daha da netleştirmek mümkün tabii… Ama yazıyı daha fazla rakamlara boğmamak için sadece işsizlik, gelir dağılımı adaletsizliği ve borç sorununu anımsamak bile yeterlidir.

Şimdi kimse çıkıp, “Derviş’in programı AKP iktidarı döneminde yoldan saptırılmıştır, Türkiye ekonomisi yanlış yönetilmiştir, dolayısıyla Kemal Derviş’in Faik Öztrak gibi takipçilerinin ve onları parti içinde kritik görevlere getiren CHP’nin bir sorumluluğu yoktur” diyemez. Bu şekilde düşünenlere bir başka CHP milletvekili Binnaz Toprak’ın, Kemal Derviş politikalarıyla AKP’nin ekonomik uygulamaları arasındaki devamlılığı vurgulayan değerlendirmesini anımsatmak isterim. Seçimlerden önce HABERTÜRK gazetesinde yayınlanan söyleşisinde çiçeği burnunda CHP’li Binnaz Toprak aynen şunları söylemekteydi:

“Bu ekonomi politikalarını AK Parti başlatmadı, daha önce başladı. Ak Parti çok akıllı davrandı ve o politikaları devam ettirdi. 2002'de devraldıklarında daha önceki birçok hükümetin yaptığı gibi popülist politikalara girişip, parayı har vurup harman savurup ekonomiyi rezil bir hale getirmediler. Milli Selamet'ten itibaren ortaya çıkan Anadolu sermayesi AK Parti döneminde çok güçlendi. Türkiye ekonomisi daha önce 3-5 büyük holdingle gidiyordu, onlara şimdi bir sürü holding katıldı. Kişi başına düşen gelirin artması ve zenginliğin artması bir gerçektir”

Zaten CHP Genel Başkanı Kemal Kılıçdaroğlu da böyle düşündüğü için 15 Ocak 2010 tarihinde İstanbul Atatürk Havalimanı VIP Salonu’nda Kemal Derviş’le yaptığı 2 saatlik görüşmede “Bize destek olmanızı bekliyoruz” talebini dile getirmiş, Derviş de bu çağrıya “Ne isterseniz emrinizdeyim” şeklinde yanıt vermişti. (Milliyet, 16.10.2010)

Kılıçdaroğlu’nun Derviş’ten talep ettiği destek Faik Öztrak, Hurşit Güneş gibi isimlerin parti yönetiminde kritik noktalara tepeden paraşütle getirilmesi olmuştu. Ne var ki CHP’nin seçim yenilgisinin ardından Hurşit Güneş gibi isimler parti üst yönetiminden uzaklaştırılırken, Kemal Derviş’in Hazine Müsteşarı Faik Öztrak, CHP’nin “Ekonomi Politikalarından Sorumlu Genel Başkan Yardımcılığı” konumunu korudu.

2001’de ülke ekonomisi Kemal Derviş ve Faik Öztrak’a teslim edilmişti. Onların yürürlüğe koyduğu ve o günden beri AKP tarafından da harfiyen uygulanan ekonomi programıyla bugün batağa saplandık! Şimdi eğer Faik Öztrak aynı programı, olası bir CHP iktidarında bir başka Kemal’le, Kemal Kılıçdaroğlu ile uygularsa düze çıkacağız, zengin olacağız! Zira Başbakan Erdoğan’ın geçtiğimiz Nisan ayında açıkladığı 2023 hedefleriyle yarışan CHP de kendi Ulusal Ekonomi Stratejisi’ni kamuoyuna ilan ederken bol bol vaat ediyordu. Buna göre;

2011-2023 döneminde Türkiye genelinde yılda ortalama yüzde 7 büyüme gerçekleştirilecekti. Doğu ve Güneydoğu’da ise yılda ortalama yüzde 9,5 büyüme hedefleniyordu. Kişi başına milli gelir 2023’te 31 500 dolar olacaktı. İç tasarruflar yüzde 15,2’den yüzde 22’ye çıkarılacaktı. İhracatın büyümeye katkısı artacaktı. 2011-2023 döneminde yılda yaklaşık 800 bin kişilik istihdam artışı sağlanacaktı. Yüzde 11,9 olan işsizlik oranı yüzde 6’ya düşecekti. 114 milyar dolar olan ihracat 650 milyar dolara yükselecekti. 2012-2015 dönemi için GSYH’nin yüzde 4,4’ü olarak öngörülen cari açık, 2023’te yüzde 2,5 seviyesine inecekti.

Kısacası herkes zengin ve mutlu olacaktı! 2002’de hedeflenen, ama bugün ülkeyi batağa saplayan “Güçlü Ekonomiye Geçiş”, 2023’te gerçekleşecekti! Millete sallanan yeni muz budur artık!

Olası bir CHP iktidarında ekonomi yönetiminin başına gelecek Kemal Derviş ekibinin gözbebeği Faik Öztrak, bu akşam Ulusal Kanal’da yine aynı masalları mı okuyacak acaba?

Kemal Derviş politikalarının, on yıl sonra yeniden, bu sefer de CHP etiketli Faik Öztrak eliyle pazarlanmasına aracılık etmek ve ortam sağlamak da Ulusal Kanal’a düştü! Ulusal Kanal’a naçizane önerim, en kısa zamanda Kemal Derviş’le de bir program yapmalarıdır! Kemal Derviş'i de davet etsinler ki tam olsun!

“Geçmiş geleceğe ışık tutmuyorsa akıl karanlıklar içinde yürür.” Ulusal Kanal, Türkiye’nin geçmişini karartanlarla ülkenin geleceğinin aydınlatılabileceğini sanıyorsa, sonuçta akılları bulandırmaktan başka hiçbir şeye hizmet etmeyecektir.

NE KALACAK BİZDEN GERİYE?

2012-01-11T12:27:00.000+02:00

BİR SORU

Akşamüstü oturdum yol kıyısına

Düşündüm

Ne kalacak bizden geriye

Balkan yaylasından ve bozkırlardan

Kafdağlarına giden şu bulut

Sonsuz mevsimlerle esmerleşen

Şu toprak ve derin çınar ağacı

Biz yokken de vardı

Çocukların şu gülen sarı feneri

Ayışığı

Ve ıssız balkonlarda

Kırmızı biberlerle üzgün yaşlıları

Aynı mandalda kurutan güneş

Çayırda gölgeler bırakacak

Dalgın yeryüzünde çekilirken

Kalabalık çarşılara tortusu

Çökecek

Tüccarın kanpazarından

Mezarlığa taşıdığı paranın

Değirmeni döndüren ter ırmağı

Kuruyunca ardında tuz kalacak

Ve bir anı öfkeli işçilerden

Sinirli kediler bir tekir şerit

Olacak

Ve bir çöl esintisi

Dörtnala kaybolan arap atları

Bir çavdar haritası çizecek

Bozkırı terkeden tarla faresi

Kuş tüyleri gökyüzünün camını

Buzlu yazılarla donatacak

Hersey değişiyor ama ne yapsak

Duracak

Tarihin uzun duvarı

Taşlara kırmızı izler bırakan

Ve aynı kıyıdan yürüyen köle

Silecek kıralların adını

Gene de karanlık dağ başlarında

Yarın bir kin gibi hatırlanacak

Kanlı soy ağacının dalları

Kiraz ve kamıştan kavalımızın

Sesleri

Dağılıyor havada

Bir kuyu ağzından geçiyor gibi

Rüzgarı mor fistanlı zamanın

Bu güzel şarkı da unutulacak

Kıyımlar acılar kanlar içinde

Savrulurken yaşadığımız günler

Bu soruyu mutlaka soracaksın

Ne kaldı ne kaldı bizden geriye?

ONAT KUTLAR

(25 Ocak 1936- 11 Ocak 1995)

ERDOĞAN’IN VE PARTİSİNİN ARZUSU…

2012-01-10T11:08:00.000+02:00

Eski Genelkurmay Başkanlarından emekli Orgeneral İlker Başbuğ, "Terör örgütü yöneticisi olmak ve darbeye teşebbüs" suçlarını işlediği iddiasıyla sevk edildiği mahkemede tutuklandı. Başbuğ adliye çıkışında "Türkiye Cumhuriyeti'nin 26. Genel Kurmay Başkanı Terör Örgütü kurmak ve yönetmek suçundan tutuklanmıştır. Takdir yüce Türk halkınındır" dedi.

Siyaset dünyası son birkaç gündür emekli orgeneral İlker Başbuğ’un tutuklanması haberiyle çalkalanıyor. Ve en sonunda Başbakan Erdoğan da bu tutuklamayla ilgili olarak dün bir açıklama yaptı:

“Konuyla ilgili bir yasal süreç başlamış vaziyette… Benim herhangi bir değerlendirmede bulunmam uygun olmaz. Ancak iki yıl beraber çalıştığımız bir mesai arkadaşımdır ve burada tutuklama yoluyla değil de tutuksuz yargılama bizim her zamanki arzumuzdur. Bunun süratle neticelenmesi şahsımın ve partimin arzusudur. Bunu isabetli bir yol olarak görmüyoruz.” (Vatan, 10.1.2012)

Ne ilginçtir ki Erdoğan, İlker Başbuğ’un Özel Yetkili Mahkeme’de değil de Yüce Divan’da yargılanması gerektiği yönünde ya da tam aksi istikamette bir görüş bildirmiyor. Sorunun bu yanına hiç değinmiyor. Oysa İlker Başbuğ’un tutuklanmasından sonra siyaset dünyasında ve kamuoyunda tartışılan konu özellikle budur. Anayasa’nın 148. maddesi genelkurmay başkanları ve kuvvet komutanlarının da görevleriyle ilgili suçlardan Yüce Divan'da yargılanacağını belirtiyor. Dolayısıyla Başbuğ’un tutuklanmasından sonra, Anayasa’nın 148. maddesinin farklı yorumlanmasından kaynaklanan bir tartışmadır gidiyor. Ne var ki Başbakan Erdoğan dünkü açıklamasında bu konuya hiç değinmeden sadece “tutuklama yoluyla değil de tutuksuz yargılama bizim her zamanki arzumuzdur” diyor ve kendisinin ve partisinin isteğinin bu olduğunu özellikle vurgulama ihtiyacı hissediyor.

Erdoğan’ın bu açıklanması nasıl yorumlanmalıdır?

Öncelikle belirtilmelidir ki emekli Org. İlker Başbuğ tutuklanan ilk yüksek rütbeli komutan değildir. Silivri Cezaevi neredeyse bir ikinci “Genelkurmay Başkanlığı” haline geldi. Ayrıca gazeteciler, yazarlar, akademisyenler, siyasetçiler de yıllardan beri tutuklu olarak yargılanıyorlar. Neyle suçlandığı resmi olarak açıklanmadan aylarca tutuklu kalanlar var. Süreç bu şekilde devam ederse, açıklanan iddianamelerin kapsamı da dikkate alındığında, bu yargılamaların daha yıllarca süreceğini öngörmek zor olmasa gerek… Kısacası, kamuoyunda Ergenekon, Balyoz, İnternet Andıcı, Oda TV gibi isimlerle anılan davaların yargılama sürecinin aslında çoktan bir cezalandırma halini aldığı açıktır. Masumiyet karinesi ayaklar altına alınarak cezalar çoktan kesilmiştir aslında… Hukuk dünyasında ve kamuoyu vicdanında oluşan kanaat bu yöndedir.

Durum böyle olmasına rağmen, Başbakan Erdoğan bugüne kadar “tutuksuz yargılama bizim her zamanki arzumuzdur. Bunun süratle neticelenmesi şahsımın ve partimin arzusudur. Bunu isabetli bir yol olarak görmüyoruz” şeklinde belirgin ve ses getiren bir çıkış yapmamıştı. Şimdi böyle konuştuğuna göre ya “iki yıl çalıştığı bir mesai arkadaşı” olduğu için, Erdoğan bir anlamda İlker Başbuğ’u desteklemektedir ya da Başbakan Erdoğan’ın İlker Başbuğ’un tutuklanmasına karşı çıkar gibi görünen bu açıklaması aslında tam tersi sonuçlar yaratacağı hesaplanarak kasıtlı olarak yapılmıştır.

Öncelikle gözden kaçırılmamalıdır ki, yukarıdaki açıklamayı yapan kişi Türkiye Cumhuriyeti’nin Başbakanıdır. Sıradan bir yurttaş ya da bu konuda –örneğin benim gibi- yorum yapan sıradan biri değildir. Siyasi iktidarın başıdır. Yetki ve sorumluluk sahibidir. Ayrıca Türkiye’de yargı bağımsızlığını zedeleyen olay ve olgular da dikkate alındığında Başbakan’ın bu şekilde konuşması onun salt şahsi arzusu olarak da görülemez. Başbakan siyasi bir kişiliktir ve salt bu nedenden ötürü bile olsa, kamuoyuna açıkladığı görüş ve düşünceleri de siyasi sonuç yaratma etkisindedir. Sonuçta hangi niyetle söylenmiş olursa olsun, Erdoğan’ın demeci aslında yargıya bir müdahaledir. Kaldı ki bu talebin sadece kendisinin değil, partisinin de bir arzusu olduğunu vurgulayarak açıklamaya siyasi bir boyut katan da Erdoğan’dır.

Önce “Konuyla ilgili bir yasal süreç başlamış vaziyette… Benim herhangi bir değerlendirmede bulunmam uygun olmaz” demek, ama hemen arkasından “burada tutuklama yoluyla değil de tutuksuz yargılama bizim her zamanki arzumuzdur. Bunun süratle neticelenmesi şahsımın ve partimin arzusudur. Bunu isabetli bir yol olarak görmüyoruz” şeklinde konuşmak açık bir çelişki yaratıyor. Hele ki Başbakan gibi siyasi yetki ve sorumluluk sahibi bir kişi bu sözleri söylediğinde…

Eğer herhangi bir değerlendirmede bulunmak uygun olmayacaksa ve bunun nedeni de yasal sürecin başlamış olmasıysa, o zaman Erdoğan’ın, kendisinin ve partisinin yargılamaların tutuklu mu tutuksuz mu yapılması gerektiği konusundaki görüşlerini beyan etmesi; üstelik tutuklu yargılanma durumunu kastederek “bunu isabetli bir yol olarak görmüyoruz” demesi ve “Bunun süratle neticelenmesi şahsımın ve partimin arzusudur” şeklinde konuşması yargıya müdahale amacı taşımıyor mu?

Ne var ki Başbakan Erdoğan’ın çıkışı, İlker Başbuğ ve onun konumunda olanlar için tutuksuz yargılanma sonucunu yaratacak bir nitelikte midir? Açıkçası Erdoğan’ın bu niyetle konuştuğunu sanmıyorum. Örneğin İlker Başbuğ’un avukatları bu tutuklama kararına itiraz ettiklerinde, bu itirazı değerlendiren makam, Başbakan Erdoğan’ın bu son açıklaması da dikkate alındığında, tutuksuz yargılama yapılması ve İlker Başbuğ’un salıverilmesi yönünde bir karar alabilir mi artık?

Eğer bu yönde bir karar verilirse, bu hâkimlerin siyasi iktidardan gelen taleplere ve açıklamalara bağlı olarak hareket ettiklerine yönelik bugüne kadar yapılan eleştirileri haklı çıkaran bir davranış ve somut örnek olacaktır. Erdoğan’ın açıklaması, içeriği ne olursa olsun, aslında İlker Başbuğ’un tutuklanmasına yapılacak itirazların reddedilmesi olasılığını güçlendiren bir etki yaratmıştır ki bu da bir anlamda Erdoğan’ın başlamış olan yasal sürece dolaylı bir müdahalesidir.

Başbakan’ın ve partisinin gerçek arzusunun kamuoyuna açıkladıkları mı, yoksa bu açıklamalarla elde etmeyi amaçladıkları mı olduğuna dikkat edilmelidir.

MECLİS Mİ, ÇİFTLİK Mİ?

2012-01-09T10:56:00.002+02:00

“TBMM’nin 1 500’ü İstanbul’da olmak üzere 7 500 personeli bulunuyor.”

Sözcü gazetesinden Saygı Öztürk, “87 Danışmanlı Başkan” başlıklı yazısına bu çarpıcı saptamayla başlıyor. (Sözcü, 9.1.2012)

TBMM’de 550 milletvekili olduğuna göre, demek ki milletvekili başına 13 personel düşüyor. Bir milletvekili yasama görevi yapsın diye, millet açıktan 13 kişiyi sırtında taşıyor!

Saygı Öztürk’ün bildirdiğine göre “TBMM Başkanı Cemil Çiçek bugüne kadar izlenmiş personel politikasından alabildiğine rahatsız” imiş! TBMM Başkanı bu rahatsızlığını da şöyle dile getiriyor:

“Benim tam 87 danışmanım var. Bunları bulup bir toplantı yapmak, tanımak istedim. Ancak 20’sine ulaşabildik. Diğerlerinin nerede olduğu bile bilinmiyor. Bugüne kadar ne o danışmanlardan bana herhangi bir öneri geldi, ne de ben birisine herhangi bir şey sordum. Artık onların erimesini bekleyeceğiz ve yeni danışman almayacağız.”

Artık düşünün, herkesin gözü önünde bulunan ve diğer milletvekillerine göre iş yükü ve sorumluluğu çok daha fazla olan TBMM Başkanı bile, bugüne kadar danışmanlarından kendisine bir öneri gelmeden ve kendisi de onlara herhangi bir şey sormadan işlerini yürütebiliyorsa, o zaman gerek onun gerekse diğer milletvekillerinin danışmanları ne işe yarar? “Danışman” sıfatıyla Meclis’e çöreklenmiş olan bu kişiler ne iş yapar ve bunun karşılığında ne tür imkanlardan yararlanır?

Meclis Başkanı’nın 87 danışmanından ancak 20’sine ulaşabildiğini, gerisinin nerede olduğunu bile bilmediğini itiraf etmesi, TBMM’nin nasıl bir “çiftlik” haline geldiğinin en güzel göstergesi değil mi?

Peki, akıbeti meçhul (!) bu danışmanlar, verdikleri “danışmanlık hizmeti” (!) karşılığında ne kadar maaş alıyorlar?

Sorunun yanıtını 17 Aralık 2011 tarihli Vatan gazetesinden öğreniyoruz:

“Yeni bir düzenlemeyle milletvekili danışmanının maaşı 2000 TL'den 5400 TL'ye çıkarıldı. TBMM'de önceki gün yürürlüğe giren yeni Teşkilat Kanunu ile Meclis personeline zam geldi. Milletvekili danışmanının maaşı 2000 TL'den 5400 TL'ye çıkarıldı. Böylece danışmanların alacağı ücret, 11 bin TL maaş alan vekillerin yarısı kadar olacak. HABERTÜRK'ün haberine göre, Meclis Başkanı Cemil Çiçek'in danışmanları 6 bin 446 TL maaş alacak. Düzenlemeyle 2. danışman statüsü verilen sekreterlerin maaşı da 4 bin 705 TL olacak. Meclis'te grubu bulunan partilerin danışman sayısı artırılırken, gruplara danışmanlık yapacak kişilerin maaşı da 5 bin 479 TL olacak.” (Vatan, 17.12.2011)

Haberde belirtilen bu maaşlar brüt bile olsa, yine de ne iş yaptığı, hatta nerede olduğu bile bilinmeyen danışmanların ayda en az 4-5 bin TL maaş alacakları açıktır! Örneğin Cemil Çiçek’in nerede olduklarını bilmediğini itiraf ettiği ve bugüne kadar kendisine hiçbir yararı dokunmadığını söylediği danışmanları, bundan sonra 6 446 TL maaş alacaklar! Buna “yasal soygun” denmez de ne denir peki?

Cemil Çiçek’in milletin sırtında kambur olan bu beleşçi kadrolardan kurtulmak için önerdiği çözüm ise “beklemek”! “Artık onların erimesini bekleyeceğiz ve yeni danışman almayacağız” diyor TBMM Başkanı…

Gerçi TBMM Plan ve Bütçe Komisyonu’nun 19 Kasım 2011 tarihinde kabul ettiği TBMM’nin teşkilat ve personel yapısında önemli değişiklikler öngören yasa teklifi, TBMM Genel Sekreterlik kadrolarında görev yapanları emekliliğe teşvik edecek düzenlemeler öneriyordu. Buna göre teklifin kanunlaşmasının ardından emekli aylığı bağlanmaya hak kazanan ve bu tarihten itibaren 4 ay içinde emeklilik başvurusunda bulunanlara ödenecek emekli ikramiyesi tutarı yeniden düzenleniyordu. Böylece yasanın yayımı tarihi itibarıyla yaş haddinden emekliliğine en fazla 3 yıl kalanlara yüzde 30; 3 yıldan çok 6 yıldan az kalanlara yüzde 40; 6 yıldan fazla kalanlara da yüzde 50 oranında fazla emekli ikramiyesi ödenecekti. Kısacası TBMM Genel Sekreterliği’nde birikmiş olan ve Cemil Çiçek’in nerede olduklarını bile bilmediğini itiraf ettiği müşavir fazlaları, bu kişilere yeni maddi kazançlar sağlayarak tasfiye edilmeye çalışılıyordu.

Ama bugün Cemil Çiçek “artık onların erimesini bekleyeceğiz” dediğine göre, bu teşviklerin de işe yaramayacağı düşünülüyor olsa gerek… Gerçekten de her ay beleşten 5-6 bin TL maaş almak ve emekliğe kadar bu şekilde ekmek elden su gölden yaşamak varken, kim üç beş kuruşluk teşvikin cazibesine kapılır ki?

Millete “demokrasinin vazgeçilmez unsuru” olarak pazarlanan partilerin oluşturduğu, sözde “milli iradenin tecelli ettiği kurum” olan TBMM’nin bugün durumu budur. Ve Türkiye’de millete “demokrasi” diye pazarlana ucubelik de böyle bir şeydir işte… Ama ne acıdır ki bu tablo Türkiye’de kimseyi rahatsız etmez. Çünkü her millet hak ettiği şekilde yönetilir!

BENJAMİN, ERDOĞAN’I SUSTURDU!

2012-01-06T12:24:00.000+02:00

Başbakan Erdoğan, seçimlerden önce, AKP mitinglerinde ekonomi hakkında konuşurken ne işsizliğe ne cari açığa ne de ekonomideki olumsuz gidişe değiniyor, ama lafı döndürüp dolaştırıp hep Merkez Bankası döviz rezervine getirerek övünüyordu. Eskiden döviz sıkıntısı çeken, 70 sent için kapı kapı dolaşan Türkiye’nin, bugün böyle bir sıkıntısı yoktu artık! Allah’a şükür Merkez Bankası’nın kasasında 80-90 milyar dolar vardı! Kimseye muhtaç değildik! İşte AKP iktidarı Türkiye’yi böyle bir noktaya getirmişti! Çağ atlamıştık vs, vs…

Ne söylenirse söylensin alkışlamaya şartlanmış fanatik partili taraftarlar da bu sözde pembe tablo karşısında alanları inletiyordu:

Yaşa, varol! Başbakan Erdoğan!

Merkez Bankası’nın kasasındaki 80-90 milyar doların gerçekte bir anlam ifade etmediğini; bu rezerve güvenerek caka satmanın, aslında çatısı tutulmuş bir evin karşına geçip elindeki bir bardak suyu göstererek “kimse korkmasın, yangın daha da büyürse bu suyla hemen müdahale edip söndürürüz, merak edilecek bir şey yok!” demekten farkı olmadığını, kitlelere anlatmanın imkânı yoktu tabii... Çünkü inanan adam düşünmez. Hele ki bir de ilgisiz ve bilgisiz ise…

Seçimler geçti, yeni hükümet kuruldu, Türkiye’nin saati yine olağan şekilde işlemeye devam etti: terör, yolsuzluk, işsizlik… Dolar da yavaş yavaş yerinden oynamaya başladı. “Benjamin”in her kıpırdanışında bilmem kaç milyar dolar rezervine güvenen Merkez Bankası piyasaya müdahale etti. Olmadı, yeniden müdahale etti, yeniden müdahale etti, yeniden, yeniden… Ama nafile… 81 ihale sonunda ortaya çıkan tablo trajikomik…

Tarih: 29 Temmuz 2011

Merkez Bankası rezervi: 93 milyar 14 milyon dolar…

1 Amerikan doları: 1,6780 TL

Tarih: 23 Aralık 2011

Merkez Bankası rezervi: 82 milyar 847 milyon dolar

1 Amerikan doları: 1,8920 TL

Tarih: 30 Aralık 2011

Merkez Bankası rezervi: 78 milyar 330 milyon dolar

1 Amerikan doları: 1,8780 TL

Görüldüğü gibi son 5 ay içinde Merkez Bankası’nın döviz rezervi 14 milyar 684 milyon dolar azalmış. Ama 1 Amerikan doları, Türk lirası karşısında yaklaşık yüzde 12 değer kazanmış. Demek ki bir bardak suyla yangın söndürülmüyormuş!

Bu yükseliş, diğer etkenlerin yanı sıra ihracatı da olumlu olarak etkiliyor tabii… Örneğin Ekonomi Bakanı Zafer Çağlayan’ın 2011’de ihracatın ulaştığı seviyenin bir Cumhuriyet tarihi rekoru olduğunu söylemesini mümkün kılıyor. Ama doların yükselişi, aynı zamanda ithalatı da pahalılaştırıyor... Ayrıca borçlar da durduk yerde reel olarak artıyor. Borç miktarı değişmese bile Türk lirası cinsinden daha fazla borç ödüyoruz aslında…

İthalatın pahalılaşması önemli, zira Ekonomi Bakanı ağzına bile almıyor, ama 2011 yılında sadece 134,5 milyar dolar ihracatla rekor kırmıyor Türkiye… Aynı zamanda 241, 2 milyar dolar da ithalat yapıyor! Diğer bir ifadeyle dış ticaret açığı 103,7 milyar dolar olarak gerçekleşiyor ve bir rekor da bu alanda kırılıyor! Sonuçta dolar arttıkça ithalat da her geçen gün daha pahalıya patlıyor ülkeye!

Ama ne ilginçtir ki seçim mitinglerinden sonra Başbakan Erdoğan’ın bir daha çıkıp “Merkez Bankası’nda şu kadar milyar dolar döviz vardır” şeklinde nutuk attığına rastlamadım hiç…

Anlaşılan “Benjamin”, Erdoğan’ı susturdu!

YORUMA GEREK VAR MI?

2012-01-05T09:50:00.000+02:00

5 Ocak 2012 tarihli Sözcü gazetesinin arka sayfasında yer alan iki haberi aynen aktarıyorum:

Haber 1:

“AYDA 11 BİN TL MİLLETVEKİLİ MAAŞIYLA GEÇİNEMEYEN HAKAN ŞÜKÜR 150 BİN TL MAAŞLA TV’DE YORUMCU OLDU.

Milletvekili seçilmeden önce TRT’de futbol yorumcusu olan Hakan Şükür, meclise girince tepkiler üzerine bu görevinden ayrılmıştı. 11 bin TL maaş alan Şükür, şimdi eski işine döndü ve ayda 150 bin TL karşılığında Lig TV’deki bir programda yorumcu oldu. Programda konuşan Hakan Şükür, ‘Sayın Başbakan ile görüştüm. O da bana ‘sen futboldan gelme birisin, seni engelleyemem, hayırlı olsun’ dedi’ açıklamasını yaptı.”

Hemen aynı sayfada yer alan ikinci haber ise aynen şöyle:

“760 LİRA MAAŞLA GEÇİNEMEYEN GAZİ SİMİT SATIYOR.

PKK ile çatışırken başından vurularak görme kaybı yaşayan gazi Hasan Özdemir (41), iki çocuğunun eğitimine ve aile bütçesine katkı sağlamak için yaşadığı Zonguldak’ta simit satıyor. Aylık 760 TL gazi maaşıyla geçinmekte zorluk çektiği için simit sattığını ifade eden Özdemir, ‘Günde yaklaşık 150 simit satıyorum ve 20-25 TL kazanıyorum’ diye konuştu.”

Herhangi bir yoruma gerek var mı?

YENİ YIL...

2011-12-31T12:07:00.001+02:00

“Yeni yılın, sağlık ve mutluluklar getirmesini dilerim…”

Bugün kimi dostlarımdan bu dilekleri içeren iletiler aldım.

“Sağlık ve mutluluk…”

Sonra sordum kendi kendime… Gerçekten yeni yıl bize bunları getirecek mi? Biz yeni yılda bunları elde edebileceğimize inanıyor muyuz gerçekten?

Örneğin sağlık… “Her şeyin başı” olan sağlık… Kim istemez ki sağlıklı olmayı… Ne var ki sağlık sadece fiziksel sağlık mı? Tamam, yeni yılda hastalanmayalım, hele ki dermansız bir dert sahibi olmayalım. İyi de ruh sağlığımız ne olacak?

Ruhsal durumumuz ağırlıkla dışımızdaki kimi unsurların etkisi altında değil mi? Örneğin işsiz olan ya da yeni yılın eşiğinde işini kaybeden ve kısa dönemde de bir iş bulma imkânı olmayan birinin ruhsal durumu nasıl dingin ve sağlıklı olabilir? İş sahibi olmak, insana sadece gelir sağlamaz. Kişinin yaşamını anlamlı ve dolu kılar, insanı toplumla birleştirir. İçinde yaşadığı toplumun parçası olduğunu duyumsayan kişi ise, her tür ilişkisinde daha dengeli ve yapıcı bir yönelim içinde bulunur. İşsiz kişi, bir anlamda toplumdan dışlandığı hissine kapılacak, kendi sıkıntıları dışındaki gelişmelere duyarsız ve kaygısız kalacak, sonuçta bu dışlanmışlığın yarattığı tepki ile davranacaktır. O zaman, örneğin işsiz olan birine “sağlıklı bir yeni yıl” dilemenin anlamı nedir?

Ya da işsizliği bırakın bir yana… İşsiz kalmadınız, keyfiniz de yerinde diyelim. Peki, bu keyfi nasıl koruyacaksınız Türkiye’de ve dünyada olup bitenleri gördükçe? Örneğin televizyonu açtınız, falanca yere atılan füzeler ve bombalarla kopan kollar, bacaklar, ağlayıp feryat eden kadınlar, çocuklar… Ve bütün bu insanlık dramını soğukkanlılıkla izleyen milyonlar… Canlı bağlantılarla savaş bölgesinden yapılan yayınların “habercilik” diye yutturulması; politikacıların ve devlet adamlarının yaptıkları itidal çağrıları, beylik laflar… “Allah topunuzun belasını versin” diyerek değiştirdiniz kanalı…

Peki, ne var öteki kanallarda? Yemek yarışmaları, millete evlenme programı diye yutturulan çağdaş çöpçatanlık faaliyetleri, “bul maçayı, al parayı” türünden sözde bilgi yarışmaları, magazin denilen dedikodu programları, biri diğerini aratmayan ikinci sınıf filmler, diziler, ekranlarda “spor yorumcusu” olarak arz-ı endam eden kravatlı amigoların kör dövüşü… Bir yanda kan, gözyaşı, vahşet, ölüm kol gezerken, diğer yanda “gemisini kurtaran kaptan”ların didişmesi… Hadi gel de şimdi sağlıklı ve mutlu ol böyle bir tablo karşısında…

Bütün bunlara rağmen biz insanlar, yine de her yeni yıla, yeni umutlarla girmek istiyoruz. Ama “sağlık” ve “mutluluk” dileklerinin beylik laflar olmanın ötesinde somut bir içeriği olursa, işte ancak o zaman yeni yıl bir anlam kazanabilir. 31 Aralık ile 1 Ocak’ın ortak paydası kan ve gözyaşı olacaksa, yılın yeni ya da eski olmasının ne anlamı var ki?

Evet, “Yeni yıl sağlık, mutluluk, gönenç ve barış getirsin…” diyoruz yıllardan beri… Ama her “yeni” yıl ölümler, acılar, yoksulluklar ve savaşlarla geçiyor. Demek ki sadece dilemek yetmiyor!

Yüz milyonlarca insan günde bir avuç pirinç bile yiyemez, bir bardak temiz su bile içemezken, bir avuç asalağın rahatı bozulmasın diye silahlanmaya yüz milyarlarca doların harcanacağı bir “yeni yıl”, sevinç ve umutla karşılanmayı hak ediyor mu gerçekten?

Sadece doğanın değil, insanın da kirletildiği; yalanın “erdem”, dürüstlüğün enayilik olarak algılandığı; çalmanın beceri, paylaşmanın aptallık olarak kabul edilmeye başlandığı; aklın yerine boş inançların egemen olduğu bir “yeni yıl” mutluluk getirir mi gerçekten?

İnsanın insana kul olmayacağı; baskıdan, sömürüden, zulümden, eşitsizliklerden arınmış bir dünyaya ulaşmak için, yalan ve talan üzerine kurulmuş şu anamalcı sömürü düzeninden kurtulduğumuzda, işte ancak o zaman sadece bir “yeni yıl” değil, bir yeni çağ açılacak insanlığın önünde…

Hürriyet’in "ekmeğimizde tuz, kitabımızda söz, ocağımızda ateş oluşu”…

"Sevgilimizin bizden ne şan, ne para; vefadan başka bir şey beklemeyişi”…

“Ve hepsinden önemlisi; çocukların, ama bütün çocukların, kırmızı elmalar gibi gülüşü"…

İşte ancak o zaman mümkün olacak…

Ne zaman ki böyle bir dünya kurulacak, işte o zaman, “sağlık, mutluluk, gönenç ve barış” dilemenin gerçek yaşamda bir karşılığı ve anlamı olacak.

İnsanlığın yeni bir yıla değil, yeni bir düzene, yeni bir geleceğe ihtiyacı var. Günümüzün yalın ve yakıcı gerçeği budur…

ÖZERKLİK DE YETMEZ!

2011-12-28T13:45:00.000+02:00

Diyarbakır Bağımsız Milletvekili Leyla Zana, İngilizce yayın yapan Kürt Rudaw adlı internet sitesine konuştu ve “İşin başında özerklik istediğimiz doğrudur; ama bugün Türkiye’deki Kürtler, özerkliğin yetersiz olduğunu düşünüyor. Bana kalırsa Kürtler kendi kaderlerini kendileri tayin etmeliler” dedi. (Vatan, 28.12.2011)

Leyla Zana’nın bu sözleri iki boyutta değerlendirilmelidir.

Birincisi, Zana’nın bu demecinin aslında hiçbir yeni düşünceyi içermediği, ayrılıkçı Kürt milliyetçiliğinin nihai amacına ulaşmak için elde etmeyi amaçladığı bir talebi dillendirdiği açıktır. Ne var ki Zana’nın bu sözleri medya tarafından bu tür sözler sanki ilk defa dile getiriliyormuş havasıyla manşetlere taşındı.

Oysa ayrılıkçı-Kürtçü siyasetçiler bu tür bir niyetleri olduğunu geçmiş yıllarda da defalarca dile getirdiler. Ama “Kürt açılımı” projesinin millete yutturulması için, ayrılıkçı Kürtçülüğün bu hedefi özenle kamuoyundan saklanmaya çalışıldı, verilen demeçler elden geldiğince gözlerden uzak tutuldu, gazetelerin manşetlerinde değil de iç sayfalarında kendine ancak yer bulabildi.

Örneğin kapatılan DTP’nin Genel Başkanı Ahmet Türk, 17 Nisan 2006 tarihinde Radikal gazetesinde yayınlanan kendisiyle yapılmış bir söyleşide şunları söylüyordu:

"AB üyeliği Türkiye'nin demokratikleşmesini getirir. Bu Kürtleri rahatlatır. Demokratik bir Türkiye'den Kürtler de yararlanır. Tartışılacak, çözümlenecek çok sorun var. "Türkiye AB'ye giriyor, mesele bitti" diye de düşünülmemeli.

Kürt sorunu çözülmeyecek. AB üyeliği her şeyi çözseydi Bask ve IRA'yı da çözerdi. İspanya AB'ye girdikten çok uzun süre sonra, diyalog sonucunda verilen bazı haklarla bu noktaya geldi. AB üyeliği Türkiye'nin demokratikleşmesi ve Kürt sorunun demokratik çözümü, Kürtlerin bazı haklarının güvenceye alınması konusunda önemli bir adım, ama yeterli değil."

Dolayısıyla şimdi kimse ne Ahmet Türk’e kızmalı ne de Leyla Zana’ya… Aksine Kürtçü siyasetçiler dürüst ve açıksözlü davranıyorlar, amaçları neyse açık açık dile getiriyorlar: “Ne demokratik özerklik ne AB üyesi olunduğunda demokratik hak ve özgürlüklerin egemen olması bizim için yeterlidir. Bizim istediğimiz kendi kaderini tayin hakkıdır…”

Ne var ki Leyla Zana’nın sözleri tek başına ele alındığında bir yenilik içermese de iktidar partisi AKP’nin bugünkü amaçlarıyla birlikte değerlendirildiğinde yeni gelişmelerin habercisi olarak farklı bir anlam kazanıyor.

Başbakan Yardımcısı Bülent Arınç, bütçe görüşmeleri sırasında hükümet adına yaptığı konuşmada “Kürt kimliğinin tanınması çok önemli bir konudur. Bu bir insan hakları konusudur” diyor ve “Hepsi, kim, ne varsa bu topraklar üzerinde kendi kimliğini rahatlıkla söyleyecektir. O kimliğe saygı duyacağız. O kimliğin bütün kültürel haklarını, Anayasal haklarını vereceğiz, tanıyacağız” şeklinde konuşuyordu. (Milliyet, 22.12.2011)

Bülent Arınç, Kürt kimliğinin Anayasal olarak tanımasını bir insan hakları sorunu olarak görebilir, ama ayrılıkçı Kürt milliyetçiliğinin ne geçmişte ne de şimdi “Kürt kimliğinin anayasal olarak tanınması”nı insan hakları boyutu ile sınırlı görmediği, bu talebin daha ileri amaçları olduğu açıktır ve artık bunlar alenen dile getirilmektedir.

Bilindiği gibi, Birleşmiş Milletler “Ekonomik, Sosyal ve Kültürel Haklar Sözleşmesi” ile “Medeni ve Siyasi Haklar Sözleşmesi” 4 Haziran 2003 tarihinde TBMM’de AKP ve CHP‘nin oylarıyla kabul edilmiş ve 17 Haziran 2003 tarihinde de o dönemin Cumhurbaşkanı Ahmet Necdet Sezer tarafından onaylanarak yürürlüğe girmişti. İki sözleşmenin de birinci maddesi “Bütün halklar kendi kaderlerini tayin hakkına sahiptir. Bu hak vasıtasıyla halklar kendi siyasal statülerini serbestçe tayin edebilir ve ekonomik, sosyal ve siyasal gelişmelerini serbestçe sürdürebilirler” demektedir.

Dolayısıyla son yıllarda ayrılıkçı Kürtçü hareketin Kürt kimliğinin Anayasal olarak tanınmasını talep etmesinin asıl nedeni, Türkiye’nin 2003’te kabul ettiği bu uluslararası yükümlülüğün gereğini yerine getirmesini sağlamak için iç hukukta bir dayanak yaratmak istemesidir. Türkiye Cumhuriyeti Kürt kimliğini anayasal olarak tanıdığında, bu sözleşmeleri imzalamış olmasına dayanarak hem ayrılıkçı Kürtçü hareketten hem de dış dünyadan gelen “o zaman Kürtlerin kendi kaderini tayin hakkına saygı gösterin ve bunun yaşama geçmesi için gerekli düzenlemeleri yapın” türünden dayatmalara hukuksal olarak karşı koyamayacaktır. Zaten Leyla Zana da yukarıda aktardığımız açıklamasında “Birleşmiş Milletler kararları uyarınca mevcut olan halkların kendi kaderlerini tayin hakkı, aynı zamanda Kürtler için de geçerli” diyerek bu niyetlerini şimdiden ilan etmiştir.

AKP hükümetinin tutumuyla Leyla Zana’nın demecinde somutlaşan ayrılıkçı Kürtçü hareketin hedefinin kesişim noktası ve ortak paydası budur işte… Bülent Arınç’ın ve AKP’nin, bütün bu söylenenler ortadayken kimliklerin anayasal olarak tanınmasına yeşil ışık yakan bir tavır içinde olması gaflet ve dalalet ötesi bir tutumun dışavurumudur.

Leyla Zana’nın son çıkışını; son günlerde kırsal alanda PKK’nın radikal kanadını tasfiyeye yönelik operasyonlar, KCK tutuklamaları, Bülent Arınç’ın bütçe konuşmasında söyledikleri ve Beşir Atalay’ın yeni bir “Habur süreci”nin gündemde olduğuna dair demeciyle beraber değerlendirmek gerekir. Bütün bu gelişmeler, Kürt kimliğini anayasal olarak tanıma adımının hazırlık çalışmalarıdır. Türkiye’nin başına yavaş yavaş bir çorap örülmektedir.

“YAVUZ HIRSIZLIK"…

2011-12-27T00:24:00.000+02:00

Duyduk duymadık demeyin, MHP Kocaeli Milletvekili Lütfü Türkkan geçim sıkıntısı çekiyor! Bir ayda yaptığı yaklaşık 11 bin liralık harcamanın listesini yayınlayan MHP’li vekil, böylece milletvekillerine yapılan gece yarısı zammına yönelik tepkilere de aklınca bir yanıt vermiş! (Milliyet, 26.12.2011)

Neyse ki MHP’li Türkkan bir işadamıymış ve milletvekili maaşını da Kocaeli Valiliği vasıtasıyla öğrencilere burs olarak dağıtıp geçimini de şirketinden hesabına yatırılan para ile sağlıyormuş! Ne alicenap milletvekillerimiz var!

İyi de diğer milletvekilleri ne yapsın peki? Çoğunun MHP’li Türkkan gibi şirketi yok ki geçimini oradan gelen para ile sağlasın… Onlar da geçim sıkıntısı çekiyorlar haliyle… Türkiye’de hayat zor, milletvekili olmak daha da zor!

MHP’li milletvekili harcamalarını şöyle listelemiş:

"Ankara’da lüks olmayan möbleli bir konuta 2 bin 500 TL kira ödüyorum.

Yönetim gideri, sıcak su, elektrik, ısınma bedeli olarak 714 TL ödemişim.

Bir aracım var Ankara’da kullanıyorum. Gecen ay 400 TL yakıt bedeli ödemişim.

Benim telefonumu Meclis ödüyor. Ancak danışmanların ve sekreterimin telefonu maaşımdan kesiliyor. O da gecen ay 530 TL imiş.

Gecen ay seçim bölgem dahil olmak üzere, davet edildiğim illere yaptığım seyahatlerde uçak bileti olarak 2 bin 246 TL ödemişim.

Ankara’ya seçim bölgemden ve sivil toplum kuruluşlarından gelen konukları ağırlama, konaklama ve bir de onların yol paralarına 2 bin 600 TL ödemişim.

Ben aldığım bir karar gereği düğünlere katılmıyorum. Seçim bölgemdeki düğün ve cenazelere davet edildiğim etkinliklere çelenk gönderiyorum. Bir TEV çelengi 50 TL, gecen ayki TEV faturamız 1350 TL gelmiş.

Her gün takım elbise giymem gerek. Temizleyiciye gecen ay 400 TL ödemişim."

Görüldüğü gibi sayın milletvekilinin hali içler acısı… İçim parçalandı! Üstelik okuyan dört çocuğu varmış Türkkan’ın… Sonuçta şunları söylüyor:

“Ya bir firmanın lobiciliğini yapacağım. Ya da haram lokma yememe endişesi taşımıyorsan, pisliğe karışacaksın. Asgari ücret az tabii ki. Hem de çok az. Ama bu parlamenteri de lobicilerin karşısında esas duruşta bekletmenin bedeli bu ülkeye çok daha pahalıya mal oluyor. Yaşıyoruz bunu. Ben dürüst milletvekilinin milletvekilliği yapmak kaydı ile mevcut maaşla geçineceğine inanmam. Ben maaşımı almadığım için bunu sizlerle paylaşmam daha kolay oldu. Takdir sizlerin.”

Bu satırları okuyan yüce gönüllü milletimiz, bundan sonra fitre ve zekatlarını MHP’li Türkkan gibi geçim sıkıntısı çeken milletvekillerine versinler bari… Büyük sevaba girerler!

Oysa MHP’li Türkkan’ın ya da onun durumunda olup 11 bin TL aylıkla iki yakasını bir araya getiremeyen milletvekillerimizin ne bir firmanın lobiciliğini yapmaya ne de pisliğe bulaşmalarına gerek var. Kendilerini o makamlara taşıyan halkın yaşamına dönüp bakmaları yeterlidir. Halkımızın (ve muhtemelen MHP’li vekile oy verenlerin) ezici çoğunluğu her ay Lütfü Türkkan’ın harcadığı paranın onda biriyle hayatını geçiriyor. Ama hiçbiri de onun gibi bir harcama listesi yayınlayarak pişkince bahaneler üretmiyor.

MHP’li Türkkan öncelikle 2 500 TL’lik bir evde oturmayacak. 2 500 liralık bir ev, Türkiye’nin neresine giderseniz gidin, “lüks” olarak kabul edilir. MHP’li vekil, bu lüks tutkusundan vazgeçtiği anda, “yönetim gideri, sıcak su, elektrik, ısınma bedeli olarak 714 TL” ödemekten de kurtulur.

İkinci olarak, MHP’li vekil otomobilini daha az kullansın, gerekirse toplu taşıma araçlarından faydalansın. Böylece halkın her gün işe gidip gelirken nasıl sıkıntı çektiğini görür de belki o zaman “400 TL yakıt giderim var” demekten utanır biraz… 400 TL ile bir ay boyunca mutfak masrafını karşılamaya çalışan milyonlar var bu ülkede!

Üçüncü olarak, MHP’li Türkkan danışman ve sekreterlerinin “kulağını çekecek” ve onlar da telefonla daha az konuşacaklar… Çeşitli GSM operatörlerinin ucuz tarifelerinden yararlanabilir örneğin. Ayrıca telefon bir iletişim aracıdır, sohbet için kullanılmaz.

Dördüncü olarak, MHP’li vekil, seyahatler için harcadığı 2 246 TL’lik faturadan da artık otobüsle yolculuk ederek kurtulabilir. Tabii seçmenler onu Ankara’ya Evliya Çelebi gibi sürekli seyahat etsin diye değil, yasama faaliyeti için gönderdiler, burası da ayrı…

Bir de 2 600 TL’lik bir fatura var ki sadece MHP’li Türkkan değil neredeyse bütün milletvekilleri aynı bahanenin ardına sığınıyorlar: “Efendim, seçim bölgemizden ve sivil toplum kuruluşlarından gelen konukları ağırlama, konaklama ve onların yol paralarını karşılamak zorundayız!”

İyi de kardeşim, TBMM imaret midir, yoksa yasama organı mı? Milletvekilleri iş takip elemanı mıdır? Milletvekilini ziyarete gelen adam karnını doyurup gelsin! TBMM, bol kepçe lokantası mı? Filanca devlet dairesinde tıkanan işini halletmek amacıyla araya milletvekilini sokmak için Meclis’e yığılanların ağırlama ve konaklama parası neden milletin vergilerinden karşılanır? Böyle bir bahanenin ardına sığınmak nasıl bir utanmazlıktır!

Bir de MHP’li vekil, takım elbiseleri için ayda 400 TL temizleyici parası vermek istemiyorsa o zaman daha tertipli ve düzenli olacak. Yemek yerken falan dikkat edecek, üstünü başını batırmayacak! Ayrıca dört çocuk sahibi olduğuna göre mutlaka hamarat bir hanımı da vardır, o da bu konuda sayın milletvekiline destek olacaktır mutlaka!

Sonuçta milletvekilleri de ayağını yorganına göre uzatır ve her fırsatta adını dillerinden düşürmedikleri milletin yaşamını bir nebze de olsa örnek alırlarsa, değil 11 bin TL, o paranın yarısıyla bile krallar gibi yaşarlar.

Ama “11 bin TL ile geçinemiyorum” diye yaygara yapmak, işte buna ancak “yavuz hırsızlık” denir, o kadar…

AÇIK PAZAR OLMAK…

2011-12-25T11:16:00.000+02:00

2011 yılının son günlerinde Vatan gazetesinde yayınlanan bir haber otomobil ve cep telefonu ithalatındaki artışın ne boyutlara ulaştığını gösteriyor:

“Avrupa Birliğine göre çok daha sık cep telefonu değiştiren Türk halkı, 1994’ten bu yana 135 milyon adet cihaz satın aldı. Sadece son 10 yılda cep ithalatı 21 milyar dolara ulaşarak otomobilin yarısından fazlasına denk geldi. Binek otomobil ithalatı ise 10 yılda 37 milyar dolar olarak gerçekleşti.” (Vatan, 24.12.2011)

Bu dönemde Türkiye’nin nüfusunun ortalama 65 milyon olduğunu varsayarsak (1990’da 57 milyon, 2011’de 74 milyon), adam başına 2 cep telefonu eder. Demek ki kundaktaki bebekten 70’lik dedeye değin herkes en az iki tane cep telefonu sahibi olmuş bu süre içinde… Tabii bu ortalama tahmin… Yoksa bebeklerin ne işi var telefonla? Onlar cep telefonu kullanamayacağına göre, sonuçta onların yerine başkaları 2 taneden fazla cep telefonu sahibi olmuşlar. Belki üç, belki dört, belki de daha fazla…

Vatan’daki habere göre Türkiye 1994’ten beri cep telefonu ithalatına toplam 28 milyar 979 milyon dolar para harcamış. Kısacası 29 milyar dolar! Sadece 2011 yılı içinde 15 milyon adet cep telefonu ithal edildiği tahmin ediliyor.

Son 10 yılda “cep telefonu + otomobil” ithalatı için Türkiye’nin cebinden çıkan para ise 58 milyar dolar… Diğer bir ifadeyle her yıl yaklaşık 6 milyar dolar, bu teknolojik oyuncaklara akıyor!

Binek otomobil ithalatının da son 2 yılda yüzde 50 oranında bir artış gösterdiği görülüyor. Türkiye’nin 2009, 2010 ve 2011 yılının ilk on ayını kapsayan dönemde binek otomobil ithalatı için harcadığı para ise 17 milyar 905 milyon dolar… Yuvarlak hesap, 18 milyar dolar…

Uzun lafın kısası reklamlarla, moda akımlarıyla, dizilerle sersemleştirilen insanımız, tüketim çılgınlığının tutsağı haline getiriliyor ve elde avuçta ne varsa bu tür “teknolojik oyuncaklara” harcıyor. Böyle davranarak “çağdaş” olduğunu sanıyor bir de... Sistemin ağa babaları da cebini bu şekilde dolduruyor.

Açık pazar olmak böyle bir şey işte…

UTANMA DUYGUSU!

2011-12-24T16:48:00.000+02:00

“2,7 milyon emekli 200 lira zam için 15 aydır intibak yasasının çıkmasını beklerken, emekli vekil maaşları 15 dakikada 8 bin liraya çıkarıldı.” (Vatan, 24.12.2011)

Vatan gazetesi “Alay Eder Gibi…” başlığının hemen altında yer alan yukarıdaki cümleyle duyuruyor haberi… Aslında milletin vekillerinin kendilerine yaptığı bu kıyağın haberi bütün gazetelerde yer alıyor. Tabii Star, Sabah, Yeni Şafak, Bugün, Zaman, Taraf gibi “yağdanlık basın” hariç! Ama ben Milliyet gazetesinden bir paragraf aktararak bir ayrıntıya dikkat çekmek istiyorum:

“Düzenlemeden 2008’den önce görev yapan eski TBMM Başkanları, başbakanlar ve bakanlar da yararlanacak. TBMM Başkanlığı’ndan emekli olmalarına rağmen halen milletvekili olan AK Partili Bülent Arınç, Köksal Toptan ve Mehmet Ali Şahin hem TBMM Başkanı emekli maaşı hem de aktif milletvekili maaşı alacak. Hesaplamalara göre 2012’de alacakları maaş 24 BİN TL civarında olacak.” (Milliyet, 24.12.2011)

Bütün emekli milletvekillerimize ve tabii önümüzdeki iki yıl içinde emekli olup 8 bin TL emekli maaşı almaya hak kazanacak çiçeği burnunda milletvekillerimize de helali hoş olsun, afiyetle yesinler aldıkları paraları… Milletin vergilerinden verilen bu maaşları, milletin vekilleri yemeyecek de kim yiyecek?

Ne var ki Bülent Arınç, Köksal Toptan ve Mehmet Ali Şahin bu maaşları nasıl içine sindirecek acaba?

Bir yandan milletvekili maaşı alıyorlar. Çünkü şu anda üçü de milletvekili…

Ama diğer yandan milletvekili emekli maaşı alacaklar, çünkü…

“Çünkü”sü için fazla lafa gerek yok. Zira bu işin “çünkü”sü, tam bir rezalet! Dünyanın başka hangi ülkesinde iki yıl sözde “çalışıp” sonra da yaşam boyu binlerce lira emekli maaşı almak gibi bir rezalet var ki?

Bir milletvekilinin böyle bir yasayı onaylaması için utanma duygusundan yoksun olması gerekir. Milliyet’in haberinden öğrendiğimize göre “kıyak emeklilik 216 AKP ve 1 CHP’li vekillin oyu ile yasalaştı.”

Demek ki utanma duygusu kuşkulu 217 milletvekili var Meclis’te… Asgari ücretin 800 TL civarında olduğu bir ülkede, milletvekilleri ister emekli olsun ister aktif görev yapsın, eğer bu derece yüksek maaşları içlerine sindirebiliyorlarsa, o zaman utanma duygusuna sahip olup olmadıkları kuşkulu hale gelir. Utanma duygusu olmayana ise “utanmaz” denilir!

Geçmiş dönemlerde TBMM Başkanlığı yapan Bülent Arınç, Köksal Toptan ve Mehmet Ali Şahin şu anda zaten aktif milletvekili maaşı alırlarken bir de emekli milletvekili maaşını almaya utanmayacaklar mı acaba?

Bence utanmayacaklar!

Çünkü…

SON 60 YILIN BİLANÇOSU…

2011-12-23T11:23:00.000+02:00

Türkiye’yi son 60 yıldır sağ iktidarlar yönetiyor, emperyalizmle işbirliğinden ve Ortaçağ düşüncesinden beslenen sağ ideoloji ve destekçileri ülkeye yön veriyor. Demokrat Parti (DP), Adalet Partisi (AP), Milliyetçi Hareket Partisi (MHP), Milli Selamet Partisi (MSP), Anavatan Partisi (ANAP), Doğru Yol Partisi (DYP), Refah Partisi (RP) ve en sonunda da Adalet ve Kalkınma Partisi (AKP)… Tabii 12 Mart ve 12 Eylül faşist darbelerini hiç saymıyorum. Zira onlar da bu partilerin “normal” koşullarda izlediği işbirlikçi ve gerici politikaları, faşist bir diktatörlük altında devam ettirmişlerdir. Bütün bu partiler ve 60 yıldır onları iktidarda tutan muhafazakâr-sağ anlayış, bugün Türkiye’nin yarı sömürge haline gelmesinde ve Ortaçağ gericiliğinin devleti fethetmesinde birinci dereceden sorumludur. Kimse bugün sol düşünceyi hedef alarak bu kanlı geçmişi gözlerden saklayamaz. Sağ iktidarların ve onu 60 yıldır yönetimde tutan sağ siyasal düşüncenin elleri kanlıdır, geçmişi karanlıktır ve utanç vericidir. Kökleri Prens Sabahattinlere, Damat Feritlere, Vahdettinlere uzanır!

O kanlı geçmişte neler yok ki? Her şeyden önce emperyalizme teslimiyet var. Örneğin NATO’ya üyelik var. Bu amaçla Mehmetçiğin kanını uluslararası arenada pazarlamak var. Ortadoğu’da ABD işbirlikçiliği ve onun çıkarlarının bekçiliği var, eşkıyaya yataklı etmek var. Türkiye’yi “küçük Amerika” yapma uğraşı var! AB’ye tam üyelik adı altında ulusal egemenliği pazara çıkarmak var. Ülke ekonomisini ve ulusal kaynaklarını talana açmak var. Tam bağımsızlığı yok etmek için siyasetten eğitime, askerlikten kültüre, ekonomiden hukuka kadar her alanda sergilenen ihanetlerin bin bir türlüsü var. Sömürü, baskı, eşitsizlik, yağma, çalıp çırpma, yolsuzluk, hırsızlık, arsızlık var. Yeğen Yahyalar, hanedanlar, davul delen jaguarlar, “verdimse ben verdim” pişkinliği var! “Benim memurum işini bilir” yüzsüzlüğü, “ben zengini severim” arsızlığı var! İçi boşaltılan bankalar, hayali ihracat adı altında devleti soymalar, kaynağı belirsiz malvarlığını “annemden kalan çıkından çıktı” diyerek açıklamaya yeltenen bir utanmazlık var! Deniz Fenerleri, dişli Şabanlar, çocuk okutan işadamları ve işte en sonunda ülke topraklarını parsel parsel satışa çıkarmak var!

Bütün bunların sorumlusu sol mudur? Bu ülkenin namuslu sol aydınları mıdır?

60 yıllık sağ iktidarların defterinde, tarih boyunca her zaman benzer türden alçaklıkların başrolünü oynamış Ortaçağ gericiliği ile dayanışma ve işbirliği var. Şeyh sakalı sıvazlamak, oy uğruna Ortaçağ güçlerini, ağalığı, şeyhliği, şıhlığı ve bunların dayandığı gerici kurumları canlandırmak ve beslemek var. Bu alçaklığı engelsiz bir şekilde gerçekleştirebilmek için de örneğin Köy Enstitülerini kapatmak var, Halkevlerini yok etmek var. Millet karanlıklar içinde kalsın, uyanmasın diye… Ulusal eğitimi adım adım imha etmek var örneğin... Kadını çuvala sokmayı, dört duvar arasına kapatmayı, kocasına köle yapmayı dinin gereği olarak savunmak ve gerçekleştirmeye çalışmak var. “İsterseniz siz halifeliği bile geri getirebilirsiniz” düşüncesiyle hareket etmek var. Bir yandan laikliği “din ve vicdan özgürlüğü” şeklinde tanımlarken diğer yandan “zorunlu din dersleri” ile bu özgürlüğü ayaklar altına alan aşağılık bir ikiyüzlülük var. Aklı inanca, bilimi dine feda etmek var. İmam okullarını İslamcı militanların ocağı, Diyanet İşleri Başkanlığı’nı da Türkiye’nin en büyük tarikatı haline getirmek var. Hocaefendiler, şeyhler, şıhlar var!

Bütün bu gerçeklerin sorumlusu namuslu sol aydın mıdır? Sabahattin Aliler, Nazım Hikmetler, Orhan Kemaller, Aziz Nesinler, Server Tanilliler midir? Yoksa ruhunu esir gibi pazara çıkarıp emperyalizm işbirlikçiliğine ve vatan satıcılığına soyunmuş kaşarlanmış sağcılık mıdır? Türkiye’nin son 60 yıllık tarihi, sağ siyasal iktidarların ve (bağnazlığından ötürü) onu hep “arabanın direksiyonu”nda tutan mütedeyyin-muhafazakâr-sağ düşüncenin, bilerek ya da bilmeyerek Cumhuriyet değerlerine ihanetinin tarihidir. Kimse bu gerçeği, Türkiye’nin namusu olan, kimi sol aydınları hedef alarak örtbas edemez.

Bu emperyalizm ve Ortaçağ işbirlikçisi geçmiş, aynı zamanda kanlıdır ve zalimlikle namlıdır.

Bu kanlı geçmişte 6-7 Eylül olayları var örneğin... Yurtsever halk çocuklarının faşist darbelerin işkence tezgâhlarında katledilmesi var. 17 yaşındaki gençleri “asmayalım da besleyelim mi?” diyerek öldürmenin alçaklığı var. İşkenceler, yargısız infazlar, Kanlı Pazarlar var. Komünizmle Mücadele Dernekleri adı altında örgütlenen yobaz katiller sürüsünün, aydınların ve gençliğin üzerine sürülmesi var. Emperyalizmin maşası karanlık güçlerin tertipleri, örneğin 1977- 1 Mayıs’ında Taksim’de ya da 1978’de Maraş’ta olduğu gibi kitle kırımları var. 1993’te Sivas’ta yaşandığı şekilde insanları Ortaçağ’da olduğu gibi yakmak var! Ve bu ülkenin namuslu, yurtsever, onurlu, başı dik, ödünsüz aydınlarının suikastlarla katledilmesine seyirci kalmak var. Ruhi Suların, Uğur Mumcuların, Bahriye Üçokların, Turan Dursunların, Muammer Aksoyların, Ahmet Taner Kışlalıların kanı var, bu utanç tablosunda…

Bütün bunları sorumlusu, bu ülkenin namusu sol aydınları değil, 60 yıldır Türkiye’yi emperyalizmin maşası, Ortaçağ gericiliğinin kölesi yapan sağ iktidarlar ve onları hükümetlerde tutan sağ-muhafazakâr zihniyettir.

Bu kanlı Türkiye tablosu ortada dururken şimdi çıkıp Nazım Hikmet’i ya da Sabahattin Ali’yi dolaylı da olsa suçlar bir tavır takınmak insaflı ve vicdanlı bir tutum değil, olsa olsa “yavuz hırsızlık”tır.

NAMUSLU OLMAK NE ZOR ŞEYMİŞ…

2011-12-22T10:14:00.000+02:00

"Namuslu olmak, ne zor şeymiş meğer? Bir gün Almanların pabucunu yalayan, ertesi gün İngilizlere takla atan, daha ertesi gün de Amerika`ya kavuk sallayan soysuzlar gibi olmak istemedik. Yalnız ve yalnız bir tek milletin önünde secdeye vardık. O da kendi cefakeş milletimizdir.

Meğer ne büyük günah işlemişiz! Kanunlu, kanunsuz baskılar altında ezile ezile pestile döndük. Bugünün itibarlı kişileri gibi kese doldurmadık, makam peşinde koşmadık. İç ve dış bankalara para yatırmadık, han apartman sahibi olmak, sağdan soldan vurmak ve milleti kasıp kavurmak emellerine kapılmadık. Bütün kavgamızda kendimiz için hiçbir şey istemedik. Yalnız ve yalnız, bu yurdun bütün yükünü omuzlarında taşıyan milyonlarca insanın derdine derman olacak yolları araştırmak istedik.

Bu ne affedilmez suçmuş meğer! Neredeyse, yoldan geçerken mide uşakları arkamızdan bağıracaklar: “Görüyor musun şu haini! İlle de namuslu kalmak istiyor ve ahengimizi bozuyor…”

Çalmadan, çırpmadan bize ekmeğimizi verenleri aç, bizi giydirenleri donsuz bırakmadan yaşamak istemek bu kadar güç, bu kadar mihnetli, hatta bu kadar tehlikeli mi olmalı idi?"

Sabahattin Ali, 1947'de böyle diyordu...

2011'in bitmesine sayılı günler kaldı, 2012 kapıda...

Peki, şu 65 yılda ne değişti güzel ülkemizde?

Namuslu olmak ve namuslu kalmak hâlâ ne kadar zor bir şey...

MEHMET ŞİMŞEK KİMİN BAKANIDIR?

2011-12-20T14:39:00.001+02:00

Mehmet Şimşek, resmi olarak 61. Cumhuriyet Hükümetinin Maliye Bakanı’dır! Diğer bir ifadeyle Türkiye’nin maliyesi ondan soruluyor, maliyeye Mehmet Şimşek bakıyor!

Maliye Bakanı Mehmet Şimşek, TBMM Genel Kurulu’nda 2012 Bütçe Kanunu Tasarısı ile ilgili olarak milletvekillerinin sorularını yanıtlarken “Asgari ücreti 1000 TL’ye çıkarmak Türkiye’yi batırır mı?” şeklindeki bir soruya şöyle yanıt veriyor:

“Asgari ücreti ödeyen devlet değil. Asgari ücretli devlet çalışanı da yoktur, benim bildiğim kadarıyla… Asgari ücret özel sektörün ödediği bir ücrettir. Özel sektörde siz eğer ücretleri verimlilikle ilişkilendirmezseniz belki Türkiye batmaz, ama firmalar batar.” (Sözcü, 20.12.2011)

Devletin Maliye Bakanı gibi değil de bir holding patronunun genel müdürü gibi konuşan Mehmet Şimşek’in, neden böyle konuştuğunu anlamak için geçmişine ve pasaportuna bakmak yeterlidir! Ne var ki bu konuya değinmeden önce bazı gerçekleri anımsayalım.

Bilindiği gibi bugün asgari ücret 16 yaşından büyük bir işçi için brüt 837, net 659 TL; 16 yaşından küçükler için de brüt 715, net 572 TL’dir…

İşte bu yaklaşık 837 TL’lik asgari ücret 1000 TL’ye çıkartılırsa, diğer bir ifadeyle 163 TL’lik bir artış yapılırsa Maliye Bakanı’na göre “firmalar batar”!

Oysa bu firmalar, batmak ne kelime, son yıllarda ihya oldular! Örneğin İstanbul Serbest Muhasebeci Mali Müşavirler Odası’nın yaptığı bir araştırmaya göre, 1000 büyük sanayi firmasının 1998-2010 döneminde çalıştırdığı işçi sayısı azalırken, kârları ise kişi başına 577 TL’den 12 bin 178 TL’ye yükseliyor. Diğer bir ifadeyle işçi üzerinden kâr 13 yılda 21 kat artıyor. (Taraf, 5.12.2011)

Mehmet Şimşek’in verdiği rakamlara güvenecek olursak, 2002 yılında 175 Euro olan asgari ücret, 2011 yılında 356 Euro olmuş. Diğer bir ifadeyle, 1000 büyük firmanın işçi üzerinden yaptıkları kâr son 13 yıl 21’e katlarken, asgari ücret sadece 2 kat artmış!

Örneğin Mehmet Şimşek’in ve diğer milletvekillerinin neredeyse 10 bin TL’ye dayanan maaşları, yine milletvekili danışmanlarının 5400 TL’lik maaşları, ayrıca milletvekili sekreteri ve şoförlerinin de binlerce liralık maaşları Türkiye’yi batırmıyor! Ayrıca AKP’nin yeni icat ettiği bakan yardımcılarının da bir yandan 5 bin TL emekli vekil maaşı alırlarken diğer yandan 9 bin 500 TL “bakan yardımcısı” maaşı alması da Türkiye’yi batırmıyor! Ya da Cumhurbaşkanı’nın 2010 yılı boyunca 30 850 TL olan aylığının yaklaşık yüzde 9’luk bir artışla 2012 yılında 33 500 TL’ye yükseltilmesi de Türkiye’yi batırmıyor! Tabii Meclis’teki partilerin her yıl devletten milyonlarca TL yardım almaları yetmezmiş gibi, seçim dönemlerinde de açıktan milyonlarca lirayı “seçim yardımı” adı altında kasalarına akıtmaları da Türkiye’yi hiç batırmıyor!

Peki, demokrasinin vazgeçilmez unsuru partiler gibi ekonominin vazgeçilmez unsuru(!) olan ve işçi üzerinden kârlarını son 13 yılda 21 kat arttıran firmaları ne batırıyor?

Asgari ücretteki 100-150 TL’lik bir artış…

İşte demokrasi, böyle bir utanmazlığı dile getirebilmeye izin veren bir rejimdir!

***

Maliye Bakanı Mehmet Şimşek neden böyle konuşuyor peki?

Bu sorunun yanıtının verilebilmesi için Mehmet Şimşek’in kim olduğuna daha yakından bakmak gereklidir. TBMM’nin web sayfasında Mehmet Şimşek’in kısa bir özgeçmişi yer alıyor, ama biz biraz daha ayrıntılı bilgi verelim. Bunun için de

Milliyet gazetesinin deneyimli ekonomi yazarı Güngör Uras’ın 24 Temmuz 2007 tarihli yazısında aktardığı bilgilerden yararlanalım. Uras, Mehmet Şimşek’in özgeçmişini şöyle özetliyor:

“Mehmet Şimşek, 1967 Batman/Gercüş doğumlu. Liseye kadar Anadolu’da okumuş. A.Ü Siyasal Bilgiler Fakültesi’ni bitirdikten sonra Etibank bursuyla İngiltere’de Exeter Üniversitesi’nde lisansüstü eğitim yapmış.”

Buraya kadar pek bir gariplik yok gibi görünüyor. Mehmet Şimşek’in şansı (!), Türkiye’ye döndükten sonra açılıyor:

“Dönüşte Etibank bursunu taksitle ödemeyi kabul ederek Ankara’da ABD Büyükelçiliği’nde çalışmış. 4 yıl sonra ABD’de oturma ve çalışma izni (Greencard) alınca, bir süre ABD’de bulunmuş.”

Mehmet Şimşek ABD’de bulunduğu bu süre içinde ne yapmış, ne ile ilgilenmiş, Güngör Uras bu konuda bir bilgi vermiyor. Ama Mehmet Şimşek, ABD yıllarını “faydalı” bir şekilde geçirmiş olacak ki, daha sonra Türkiye’ye dönünce İstanbul’da Bender Menkul Kıymetler şirketinde kısa bir süre borsacılık yapıyor ve oradan da Merrill Lynch’te çalışmak için Londra’ya gidiyor.

Mehmet Şimşek, Radikal gazetesinde kendisiyle yapılan bir söyleşide (Radikal, 2.7.2007) Merrill Lynch hakkında bilgi verirken, Türkiye’ye AKP iktidarı için değil, ondan önceki hükümet döneminde uygulamaya konulan Kemal Derviş programı çerçevesinde geldiğini de ima ediyor:

“Benim AK Parti’den önceki hükümetle de diyalogum vardı. Yedi yıldır çalıştığım Merrill Lynch, Türkiye’nin milli gelirinin dört katı büyüklüğünde müşteri portöyü olan bir uluslararası kuruluş... Ben Avrupa, Ortadoğu ve Afrika bölgesi ekonomik araştırmalar bölüm başkanıydım.”

İşte insan Mehmet Şimşek gibi vatan ve millet aşkıyla yanıp tutuşunca, “Türkiye’nin milli gelirinin dört katı büyüklüğünde müşteri portöyü olan bir uluslararası kuruluş”un “Avrupa, Ortadoğu ve Afrika bölgesi ekonomik araştırmalar bölüm başkanlığı”nı bırakıp, koşarak vatan hizmetine gelir! Üstelik Radikal’deki söyleşiden öğreniyoruz ki, AKP hükümet olursa kendisine ekonomiyle ilgili bir görev verileceği de vaat edilmemiş! Özverinin böylesine hayran olmamak elde mi? Mehmet Şimşek, kendisine ekonomi yönetimi konusunda bir görev vaat edilmemiş olduğunu iddia etse bile, “AKP önümüzdeki dönemde iktidar olursa ekonomideki en önemli hedefi ne olacak?” sorusunu gayet net bir şekilde yanıtlıyor:

“Üç reform yapılacak. Bir, sosyal güvenlik reformu uygulanacak. İki, işgücü piyasası esnek hale getirilecek. Türkiye’deki işgücü piyasası çok katı… Bu memlekette part time çalışamıyorsunuz. Mesela işverene 49 işçiden sonra işyerine, ‘hükümlü al, terör mağduru al, sakat al, doktor al, avukat al’ diyor. Benim avukata ihtiyacım varsa gider dışarıdan avukatlık hizmeti alırım. Niye şirketimde avukat bulunsun ki? Bu işgücü yasası toplumsal kesimlerle uzlaşarak mutlaka gözden geçirilmeli. Üç, hukuk reformu olacak.”

2007 yılında bu şekilde konuşan Mehmet Şimşek’in söyledikleri anımsanırsa, bugün asgari ücret konusunda neden katı davrandığını anlamak kolaylaşır sanırım.

***

Maliye Bakanı Mehmet Şimşek’i, 61. Hükümet üyesi olan diğer bakanlardan ayıran önemli özelliği daha var:

Mehmet Şimşek, aynı zamanda İngiliz vatandaşlığına sahip!

AKP tarafından kurulan 60. Türkiye Cumhuriyeti hükümetinde Hazine’den sorumlu Devlet Bakanlığı da yapan günümüzün Maliye Bakanı Mehmet Şimşek, bir İngiliz vatandaşı olduğunu 8 Ekim 2007 tarihli Milliyet gazetesinde yer alan bir haberle doğruluyor.

Ne var ki Bakan Şimşek’in kariyer geçmişinde İngiliz vatandaşlığı kadar ABD Ankara Büyükelçiliğinde geçen yılların da etkili olduğu söylenebilir. Mehmet Şimşek, 1993- 1997 yılları arasında, Marc Groosman döneminde ABD’nin Ankara Büyükelçiliğinde “kıdemli ekonomist” olarak 4 yıl boyunca çalışıyor. Bu süre içinde Türkiye ekonomisi üzerine analizler yaptığı, diğer bir ifadeyle Türkiye hakkındabir anlamda “açık istihbarat” toplayıp bunları yorumlayarak ABD elçilik görevlilerine sunduğu biliniyor! Bu dört yılın sonunda da ABD’de çalışma ve oturma izni (Greencard) alarak, 1997’de New York’a yerleşiyor.

Maliye Bakanı Mehmet Şimşek, 1999 yılında Amerikalı Annalise Grandwald ile evleniyor. 2000 yılında da İngiltere’ye giderek, yukarıda belirttiğimiz gibi dünyanın en büyük finans kuruluşlarından biri olan Merill Lynch’te çalışmaya başlıyor ve 2005 yılında şirketin Ortadoğu ve Afrika Bölgesi Ekonomik ve Stratejik Araştırmalar Bölüm Başkanı oluyor!

2006 yılında İngiliz vatandaşı olma kararı alan Mehmet Şimşek’in başvurusu, 26 Temmuz 2006 tarihinde kabul edilerek, şimşek hızıyla Birleşik Krallık vatandaşı oluyor!

Devlet Bakanı Mehmet Şimşek, İngiliz vatandaşı olduğunu ortaya çıkaran Milliyet gazetesinin bu konudaki sorusuna da “Yasak mı var olunmayacak diye?” yanıtını vermiş! Belki açık bir yasak yok, ama ortada yanıtlanması gereken sorular var.

Bilindiği gibi Mehmet Şimşek, AKP’den milletvekili seçildikten sonra, TBMM’de diğer milletvekilleri ile beraber Anayasa’nın 81. maddesinde yer alan aşağıdaki yemini ederek göreve başlamıştı:

“Devletin varlığı ve bağımsızlığını, vatanın ve milletin bölünmez bütünlüğünü, milletin kayıtsız ve şartsız egemenliğini koruyacağıma; hukukun üstünlüğüne, demokratik ve lâik Cumhuriyete ve Atatürk ilke ve inkılaplarına bağlı kalacağıma; toplumun huzur ve refahı, millî dayanışma ve adalet anlayışı içinde herkesin insan haklarından ve temel hürriyetlerden yararlanması ülküsünden ve Anayasaya sadakatten ayrılmayacağıma; büyük Türk Milleti önünde namusum ve şerefim üzerine and içerim.”

Oysa “demokratik ve lâik Cumhuriyete ve Atatürk ilke ve inkılaplarına bağlı kalacağıma”, “Anayasaya sadakatten ayrılmayacağıma” şeklinde yemin eden Mehmet Şimşek, milletvekili seçilmeden yaklaşık bir yıl önce İngiliz vatandaşı olurken başka bir yemin de etmişti. Çünkü İngiliz vatandaşlığına girmek için başvuran bir kişi, başvurusundan sonraki gerekli işlemlerin bitimini takip eden yurttaşlığı kazanmasının son aşaması olarak yapılan bir törende aşağıdaki üç şekilden birinde yemin ediyor: (Çeviriden kaynaklanan hatalar bana aittir. S.A)

1. Bir İngiliz yurttaşı olduğun sürece majesteleri Kraliçe II. Elizabeth’e, onun mirasçılarına ve ardıllarına sadık olacağıma ve gerçek bir bağlılık taşıyacağıma her şeye kadir Tanrı huzurunda yemin ederim. (I (name) swear by Almighty God that on becoming a British citizen, I will be faithful and bear true allegiance to Her Majesty Queen Elizabeth the Second, her Heirs and Successors, according to law.)

2. Bir İngiliz yurttaşı olduğun sürece majesteleri Kraliçe II. Elizabeth’e, onun mirasçılarına ve ardıllarına sadık olacağımı ve gerçek bir bağlılık taşıyacağımı ciddiyetle, içtenlikle ve sadakatle ilan ve teyid ederim. (I (name) do solemnly, sincerely and truly declare and affirm that on becoming a British citizen, I will be faithful and bear true allegiance to Her Majesty Queen Elizabeth the Second, her Heirs and Successors, according to law.)

3. Birleşik Krallığa bağlı kalacağım ve onun hak ve özgürlüklerine riayet edeceğim. Demokratik değerlerini destekleyeceğim. Bir İngiliz vatandaşı olarak Birleşik Krallığın kanunlarına sadakatle uyacağım, görev ve yükümlülüklerimi yerine getireceğim. (I will give my loyalty to the United Kingdom and respect its rights and freedoms. I will uphold its democratic values. I will observe its laws faithfully and fulfil my duties and obligations as a British citizen.)

Bu durumda sormak kaçınılmazdır artık:

AKP’nin Maliye Bakanı Mehmet Şimşek, “demokratik ve lâik Cumhuriyete ve Atatürk ilke ve inkılaplarına” mı bağlı, yoksa “Birleşik Krallığa” ve “majesteleri Kraliçe II. Elizabeth” ile “onun mirasçılarına ve ardıllarına” mı? Türkiye Cumhuriyeti Anayasası’na mı sadık, yoksa Birleşik Krallığın yasaları ile o yasaların kendisine verdiği görev ve yükümlülüklere mi?

Mehmet Şimşek “Yasak mı var olunmayacak diye?” pişkinlikle işi geçiştirmeye çalışacağına önce bu sorulara yanıt vermelidir.

Ne var ki Mehmet Şimşek’in yanıtı ne olursa olsun, kendisinin bir İngiliz vatandaşı olduğu artık ortaya çıkmıştır. ABD elçiliğine hizmetle başlayan kariyer, İngiliz vatandaşlığı ile taçlanmıştır! Özal’ın prensleri, Çiller, Derviş derken, yabancı bir devletin uyruğu olan bir başkası yeniden Türkiye Cumhuriyeti’nin yetkili koltuklarından birinde oturmaktadır.

Bu durumda soru yanıtını bekliyor:

Mehmet Şimşek kimin bakanıdır?

DEPREM VE “DEMOKRASİ”…

2011-12-19T12:07:00.001+02:00

19 Aralık tarihli Milliyet gazetesinde yayınlanan iki kamuoyu araştırması Türkiye gerçeği üzerine düşündürücü bir tablo ortaya koyuyor.

Araştırmalardan ilki A&G Araştırma Şirketi tarafından Türkiye’nin 44 ilinde 3 bin 267 haneye sorular yöneltilerek yapılmış. Konu: deprem…

Araştırmadan çıkan sonuç, ülkemizde depreme yönelik kaderci yaklaşımın egemen olduğunu ortaya koyuyor. Zira katılanların yüzde 70’i depreme yönelik hiçbir hazırlığı olmadığını, yüzde 80’i ev satın alırken veya kiralarken depreme dayanıklılığına bakmadığını söylüyor. Deneklerin yüzde 47’si ise “depremin Allah’ın takdiri olduğunu”, ama alınacak önlemlerle zararın azaltılabileceğini düşünüyor. Yüzde 11,5’lik bir kesim ise “Allah’ın takdiri olan depremden korunmak asla mümkün değildir” görüşünde!

Milliyet gazetesinde yayınlanan diğer kamuoyu araştırması ise bugün seçim olursa hangi partinin yüzde kaç oy alacağı üzerine... Sonar Araştırma Şirketi'nin 3 bin kişiyle yaptığı ankette göre, bugün seçim olsa AKP'nin yüzde 54.83, CHP'nin yüzde 19.52, MHP'nin ise yüzde 16.13 oy alacağı ortaya çıkıyor. Kısacası Haziran seçimine göre AKP ve MHP yükselirken, CHP’nin oyları düşüyor.

Ne var ki ankette deneklere başka sorular da sorulmuş. Örneğin katılanların yüzde 53,6'sı önümüzdeki 6 ayda, ekonomik durumun bugünden kötü olacağına inanıyor. "Bugünden daha iyi olacak" diyenlerin oranı ise sadece yüzde 18,2...

Ankete katılanlara göre Türkiye'nin en büyük sorunu pahalılık… Yüzde 72,7 bu yanıtı verirken, "işsizlik ve istihdam" diyenlerin oranı yüzde 63,6, "terör olayları" diyenlerin oranı ise yüzde 60,4...

Ne var ki ankete göre genel olarak hükümeti başarılı bulanların oranı yüzde 50,4, başarısız bulanların oranı yüzde 27,6… "Kısmen başarılı buluyorum" diyenlerin oranı ise yüzde 5,1...

Bu tür kamuoyu araştırmalarının her ne kadar bilimsel yöntemlerle yapıldığı iddia edilse de, sonuçların genelde toplumu yönlendirme amacıyla kullanıldığı açıktır. Bu satırların amacı Türkiye’de kamuoyu araştırmalarının amacını ve güvenilirliğini tartışmak değil. Ne var ki bu iki araştırma arasında, bize Türkiye gerçeği hakkında fikir veren dolaylı bir ilişki de yok mu acaba?

Yapılan bir ankete göre yüzde 53,6’lık bir kesim önümüzdeki altı ay içinde ekonominin daha kötü olacağını düşünüyor, yüzde 72,7’lık bir kesim ülkenin en büyük sorununun pahalılık, yüzde 63,6’lük bir kesim de işsizlik olduğunu söylüyor. Ama sonuçta yüzde 50,6 oranında bir çoğunluk hükümeti başarılı buluyor! Ve bugün seçim olsa iktidar partisi AKP’nin yüzde 54,83 oranında oy alacağı tahmin ediliyor!

İşte böyle bir sonuç, nüfusun yüzde 47’sinin depremin Allah’ın takdiri olduğunu düşündüğü bir ülkede ortaya çıkar ancak. Onun için son deprem felaketlerinde binlerce insanın yaşamını kaybettiği bu ülkede nüfusun yüzde 70’i hiçbir hazırlık yapmaz. Yaklaşık her 10 kişiden biri ise “Allah’ın takdiri olan depremden korunmak asla mümkün değildir” kanaatindedir.

İyi de bunun seçimlerle ne alakası var?

Çok alakası var, zira bu kafa yapısı değişmediği sürece sadece bugün değil, ne zaman seçim yapılırsa yapılsın, AKP her zaman yüzde 50’den fazla oy alacaktır. CHP ya da benzer partiler, ancak bu Ortaçağ zihniyetine prim verdiği, AKP gibi onu okşadığı, besleyip büyüttüğü zaman oy alabilir belki… Hatta o zaman bile oy alamayacaklardır, çünkü aslı varken kimse taklidine itibar etmez.

“Demokrasi” olarak adlandırılan bu ucube rejim, depremi Allah’ın takdiri olarak gören böyle bir cehaletin ve zavallılığın temelinde yükselir, bu Ortaçağ kafasına dayanarak yaşar ve hüküm sürer!

Ortaçağ kurumlarını tasfiye edememiş ve emperyalizmin pençesine düşmüş Türkiye gibi azgelişmiş ülkelerde “demokrasi” sistemin sigortasıdır.

BU MU ADALET? BU MU SOSYAL DEMOKRASİ?

2011-12-17T15:24:00.000+02:00

Haberi yine Vatan gazetesinde okudum. “Vekil danışmanının maaşına yüzde 170 zam…” başlıklı haber kısa, ama çarpıcı… Okuyalım:

Bu ülkedeki enflasyon oranı belli… Asgari ücret belli… Yoksulluk ve açlık sınırı belli… Halkın hangi koşullarda, ne güçlüklere göğüs gerek yaşam savaşı verdiği belli…

Peki, milletvekili danışmanlarının maaşı?

Artık o da belli:

5400 TL…

Artış oranı yüzde 170…

Son iki gündür başka bir yazım için yapılan kimi yorumlarda, ortaya inandırıcı bir kanıt koyamadan Vatan gazetesinde yayınlanan bir haberin asparagas olduğunu iddia ediliyordu. Şimdi bu yorum sahiplerine sormak gerek:

Bu haber de asparagas mı sizce?

Milletvekiline sözde “danışmanlık” yapan kerameti kendinden menkul bir avuç sözde “uzmanın” milletin vergilerinden karşılanan 5400 TL’lik maaşı cebe indirmesini içinize sindirebiliyor musunuz?

Örneğin Meclis’in sosyal demokrat partisi CHP ve onun aslan sosyal demokrat milletvekilleri, bu ülkede asgari ücret 800-900 TL, ortalama bir öğretmen maaşı da 1500-2000 TL arasındayken, danışmanlarının 5400 TL maaş almasını halka nasıl açıklayacak acaba?

Milletvekili sekreterleri bile, bütün bir yaşamını eğitime adamış bir öğretmenden daha fazla maaş alıyorsa, bu ülkede sosyal adaletten bahsedilebilir mi?

Adalet ve Kalkınma Partisi imiş!

Böyle mi oluyor adalet?

Sosyal demokrat CHP imiş!

Böyle mi oluyor sosyal demokratlık!

Hadi oradan…

“EN AZ ÜÇ ÇOCUK YAPIN…”

2011-12-16T11:00:00.001+02:00

Bugüne kadar Türkiye’de Başbakanlık yapmış siyasetçilerden kimilerinin ismi belli kavramlarla özdeşleşmiştir. Örneğin “baraj” ve “baba” denildiğinde akla Demirel gelir. Ecevit “köy-kent” ve “Karaoğlan”; Erbakan ise “ağır sanayi” ve “mücahit” sözcükleriyle anımsatır. Özal denildi mi “hayali ihracat” ve “hanedan” gelir akla... Türkiye’nin ilk ve tek kadın Başbakanı olan Tansu Çiller ise bozuk Türkçesi ve annesinden kalan çıkınla hatırlanır!

Peki, şu anda Türkiye Cumhuriyeti Başbakanlık koltuğunda oturan Recep Tayyip Erdoğan acaba akla hangi kavramı getiriyor?

Kimi “Deniz Feneri”, kimi de “Eş başkan” sözüyle anıyor Erdoğan’ı… Başkalarını bilmem, ama ben ne zaman Erdoğan ismini duysam aklıma hep şu dört sözcük geliyor:

“En az üç çocuk…”

Başbakan Erdoğan’ın bir “3 çocuk” saplantısı var! Hatta standart olarak “3 çocuk” da değil, “en az üç çocuk” yapılmasını istiyor Türk ailelerinden… Seçim kampanyalarında, katıldığı nikâh törenlerinde ya da düğünlerde, hatta yurtdışı gezilerinde bile bir “en az üç çocuk yapın” lafıdır gidiyor.

Başbakan bu öneriyi hangi gerekçeye dayanarak yapıyor, tartışılır. “İktidarını garanti altına almak için bir oy potansiyeli yaratmak amacındadır” diye düşünmek pek akla yakın değil. Zira o çocuklar doğacak, büyüyecek, oy kullanma çağına gelecek ve kendilerinin dünyaya gelmesi için anne ve babalarını teşvik(!) eden Erdoğan’a mı oy verecekler? Hani “ölme eşeğim ölme…” misali… Erdoğan’ın bu niyetle hareket ettiğini düşünmek pek mantıklı olmasa gerek…

“Erdoğan, Türkiye’nin etnik yapısının bileşiminin Türkler aleyhine değişme eğilimi taşıdığı kaygısıyla bu şekilde konuşuyor” desem, bu da pek akla yakın bir olasılık değil. Zira Erdoğan bu öneriyi yaparken etnik köken ve bölge ayrımı yapmıyor. Her yerde söylüyor!

Türkiye’nin tam üye olmak için takla üstüne takla attığı Avrupa Birliği’nde nüfusun hızla yaşlandığı ve nüfus artışının azaldığını görüp, yakın bir gelecekte Türkiye’nin genç nüfusunun Avrupa’nın bu eksiğini kapayabileceğini hesap ederek mi konuşuyor acaba? Ne var ki daha bugün bile AB ülkelerinde Serbest Dolaşım hakkını elde edememiş Türkiye’nin, gelecek için bu tür bir beklenti içinde olmasının denizdeki balığa göre hesap yapmaktan ne farkı var?

Kısacası Başbakan’ın neye dayanarak böyle konuştuğu konusu biraz karışık… Ama asıl önemli olan, Başbakan’ın “en az üç çocuk yapın” önerisini hangi nedenle dillendirdiği değil, bunun yaratacağı sonuçları hesaba katıp katmadığıdır.

Bugün bile işsizlik resmi rakamlarla yüzde 10, ama gerçekten yüzde 20 civarındadır. Öğrenciler okullarda balık istifi gibi yığılarak sözde “eğitim” yapmak zorundadır. Sağlık ve sosyal güvenlik alanında devasa sorunlar on yıllardır halledilememiştir. Genç nüfusun istihdamı Türkiye’nin en önemli sorunlarından biri olarak durmaktadır. Diplomalı işsizlik artık kanıksanan bir olgudur. Ama bütün bu sorunlar, herhalde önemsiz olarak görülmektedir ki Başbakan Erdoğan her fırsatta millete “en az üç çocuk yapın” diye nasihat veriyor!

Peki, o “en az üç çocuk” nasıl beslenecek? Nasıl eğitilecek? İnsanca yaşamasını sağlayacak bir hayata nasıl kavuşturulacak? Kaçının kaderi kavşaklarda mendil, semt pazarlarında su ve simit satmak, annesiyle beraber ev temizliğine gitmek olacak?

“Allah rızkı ile yaratır” diyerek bu sorunları aşmanın mümkün olmadığını yaşayarak gördük. Ne var ki kaderciliğin baskın olduğu toplumumuzda Erdoğan’ın mantıktan uzak “en az üç çocuk yapın” önerisi istekle karşılanıyor ne yazık ki…

Bir de bu mantıksız öneriye aklınca tarihten örnekler vererek haklılık kazandırmak isteyenler var. Örneğin Giresun Valisi Dursun Ali Şahin, ildeki bir Halk Eğitim Merkezi’ni ziyareti sırasında kadınlara üç çocuk tavsiyesinde bulunarak “Atatürk öyle demiş. Biri anne, biri baba, biri de devlet için… Nüfusun artmasında yarar var” şeklinde konuşmuş! (Vatan, 14.12.2011)

Böyle bir Başbakan’ı olan devletin, valisi de işte ancak böyle konuşur! Öyle anlaşılıyor ki Giresun valisi, Atatürk’ün (eğer gerçekten söylemişse!) bu sözleri hangi sebeplerle söylediğini idrak edemeyecek kadar tarih bilgisi ve bilincinden yoksun olduğu gibi, Türkiye’nin bugünkü gerçeklerinden de habersizdir.

Cumhuriyet döneminde ilk nüfus sayımı 1927’de yapıldı. 1927 yılındaki bu sayıma göre Türkiye’nin nüfusu 13 milyon 650 bin idi. Ülke nüfusu, 1912’den beri süren savaşlar (Balkan Savaşı, Birinci Dünya Savaşı ve Kurtuluş Savaşı) sonunda tam anlamıyla perişan olmuştu. Yanmış yıkılmış, işgalden yeni kurtulmuş bir ülkede sanayi ve teknoloji adına hiçbir şey yoktu. Ekonomide başı çeken sektör tarımdı ve onda da emek yoğun bir üretim ilkel tekniklerle yürütülmeye çalışılıyordu. Yani insan gücüne acilen ihtiyaç vardı. Kaldı ki Anadolu’da yüzyıllardan beri ihmal edilen sağlık sorunları nedeniyle sıtma, verem, trahom vb. gibi hastalıklar da nüfusu tehdit eden boyutlardaydı. Sonuçta genç Cumhuriyet’in ilk aşamada halletmesi gereken sorunlardan biri, ülkenin ayağa kalkıp gelişebilmesi için temel koşul olan insan unsurunu diriltmek olacaktı. Bu amaçla bir yandan nüfusun artırılması teşvik edilmeye çalışılırken, diğer yandan o nüfusun her bakımdan niteliğini yükseltmeyi amaçlayan devrimci atılımlar, özellikle eğitim, sağlık ve kültür alanında yaşama sokulmaya çalışıldı. Bugün Giresun Valisi’nin bahsettiği Atatürk’ün sözleri, ancak bu bağlamda düşünülürse anlaşılabilir.

Peki, Türkiye bugün de 1920’li, 1930’lı yılların koşullarına mı sahiptir?

Devleti yönetenlerin zihniyeti açısından, zaten o dönemden fersah fersah uzakta olduğumuz açıktır! Ama maddi koşullar bakımından günümüz Türkiye’si, 1920’li, 30’lu yıllarla kıyaslanamaz. 1927’de 13 milyon 650 bin olan nüfus, 2010 yılında 74 milyona dayanmıştır. Yıllık artış oranı da yüzde 1,60’tır. Türkiye’nin bugünkü ekonomik ve sosyal yapısıyla olanakları da dikkate alınırsa, 74 milyonluk bir ülkede millete “en az üç çocuk yapın” demek, en hafif deyimle basiretsizliktir!

Ne acıdır ki bu basiretsiz görüş, sadece Başbakan Erdoğan ve bazı devlet görevlileri tarafından savunulmakla kalmıyor. Örneğin AKP milletvekilleri arasında da “en az üç çocuk” yapın önerisinin destek bulduğunu, hatta fiilen yaşama geçirildiğini görüyoruz.

2011 seçim sonuçlarına göre AKP, TBMM’de 326 milletvekiline sahiptir. Bu milletvekillerinin sahip oldukları çocuk sayısına göre dağılımı aşağıdaki gibidir:

Bekâr sayısı: 10

Çocuksuz: 8

1 çocuklu: 36

2 çocuklu: 108

3 çocuklu: 102

4 çocuklu: 34

5 çocuklu: 16

6 çocuklu: 11

18 çocuklu: 1 (Şanlıurfa milletvekili Seyit Eyüpoğlu)

Görüldüğü gibi AKP’nin 3 ya da daha fazla çocuk sahibi olan milletvekillerinin sayısı 164’dür. Diğer bir ifadeyle AKP milletvekillerinin yarısından çoğu, Başbakan’ın “en az üç çocuk yapın” tavsiyesine bizzat uymuş kişilerdir!

Sahip olunan çocuk sayısı açısından 61. Hükümet mercek altına alındığında daha da ilginç bir tablo ile karşılaşılmaktadır. Bakanların sahip oldukları çocuk sayısına göre dağılımı da şöyledir:

Başbakan Recep Tayyip Erdoğan - 4

Başbakan Yrd. Bülent Arınç - 2

Başbakan Yrd. Ali Babacan - 3

Başbakan Yrd. Beşir Atalay -3

Başbakan Yrd. Bekir Bozdağ - 3

Adalet Bakanı Sadullah Ergin - 4

Aile ve Sosyal Politikalar Bakanı Fatma Şahin - 2

AB Bakanı Egemen Bağış - 2

Bilim Sanayi ve Teknoloji Bakanı Nihat Ergün - 4

Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanı Faruk Çelik - 4

Çevre ve Şehircilik Bakanı Erdoğan Bayraktar - 5

Dışişleri Bakanı Ahmet Davutoğlu - 4

Ekonomi Bakanı Zafer Çağlayan - 2

Enerji ve Tabii Kaynaklar Bakanı Taner Yıldız - 4

Gençlik ve Spor Bakanı Suat Kılıç -3

Gıda Tarım ve Hayvancılık Bakanı Mehdi Eker - 3

Gümrük ve Ticaret Bakanı Hayati Yazıcı - 2

İçişleri Bakanı İdris Nami Şahin - 6

Kalkınma Bakanı Cevdet Yılmaz - 2

Kültür ve Turizm Bakanı Ertuğrul Günay - 2

Maliye Bakanı Mehmet Şimşek - 0

Milli Eğitim Bakanı Ömer Dinçer - 3

Milli Savunma Bakanı İsmet Yılmaz -3

Orman ve Su İşleri Bakanı Veysel Eroğlu - 4

Sağlık Bakanı Recep Akdağ - 6

Ulaştırma, Denizcilik ve Haberleşme Bakanı Binali Yıldırım – 3

Sonuçta;

Çocuksuz Bakan sayısı: 1

1 çocuklu Bakan sayısı: 0

2 çocuklu Bakan sayısı: 7

3 çocuklu Bakan sayısı: 8

4 çocuklu Bakan sayısı: 7

5 çocuklu Bakan sayısı: 1

6 çocuklu Bakan sayısı: 2

Görüldüğü gibi 61. Hükümetin bakanlarından 3 ya da daha fazla sayıda çocuk sahibi olanların sayısı 18’dir. Diğer bir ifadeyle Bakanlar Kurulu’nun yüzde 69’u, Erdoğan’ın tavsiyesine uymuştur! İnsan ister istemez düşünüyor işte: acaba Erdoğan Bakan seçerken “üç çocuklu olma” kriterini de dikkate alıyor mu?

Ne var ki AKP’nin kadın milletvekilleri sahip oldukları çocuk sayısına göre incelendiğinde durumun tam tersine döndüğü görülüyor. AKP’li kadın milletvekillerinin sahip olunan çocuk sayısına göre dağılımı ise şöyle:

Bekâr sayısı: 4

1 çocuklu: 20

2 çocuklu sayısı: 17

3 çocuklu sayısı: 6

Görüldüğü gibi AKP’nin 3’ten fazla çocuk sahibi olan kadın milletvekili yok. 3 çocuk sahibi olan kadın milletvekillerinin sayısı da sadece 6… 47 milletvekilinin sadece 6’sı… Diğer bir ifadeyle yüzde 12,76…

Açıktır ki kadının eğer ev dışında da bir yaşamı olacak ve sadece çocuk doğurup bakan bir kişi olarak görülmeyecekse, o zaman bir ailenin sahip olması gereken çocuk sayısı daha makul bir rakama inmektedir. Üç ve daha fazla sayıda çocuk sahihi olan bir kadının yeri genellikle dört duvarın arasıdır, bir anlamda kocasına ve çocuklarına “köle” olmaktır. (İstisnalar kaideyi bozmaz!)

Herkes “en az üç çocuk yapın” diye öğüt veren Erdoğan’ın ve onun tavsiyesinde somutlaşan AKP zihniyetinin amacı bu mudur yoksa, ne dersiniz?

3 BİN LİRAYA YÜKSEK LİSANS DİPLOMASI…

2011-12-14T09:47:00.000+02:00

Parayla askerlik (bedelli askerlik) olur da parayla diploma sahibi olunmaz mı?

Neden olunmasın? O da olur tabii… Burası Türkiye!

Vakıf üniversitelerinin ücretli olması nedeniyle öğrencilerin para vererek okudukları bu kurumlardan dört yılın sonunda zaten bir diploma almalarının garanti olduğu söylenir ve bu nedenle ders ve sınıf geçme konusunda o kadar özenli davranılmadığı iddia edilirdi. “Adam on binlerce lira para vermiş, sınıfta mı kalacak yani? Dört yılı tamamladığında nasılsa bir diploma sahibi olacak. Bu özel üniversiteler aslında parayla diploma satıyorlar!” diye serzenişte bulunulurdu. Artık dört yıl beklemeye de gerek kalmadı, “diploma ticareti”nde dev adım İstanbul Milli Eğitim Müdürlüğü’nden geldi!

Vatan gazetesinin internet sitesinde yer alan habere göre “İstanbul Milli Eğitim Müdürlüğü’nün Gazikent Üniversitesi ile yaptığı anlaşma gereği İstanbul’daki öğretmenler 3 bin liraya ALES’e de girmeden öğretmen yüksek lisans diploması alabilecekler” (Vatan, 14.12.2011)

Türkiye’nin şirazesinden nasıl çıktığını, her değerin nasıl pazara düştüğünü gösterdiği için Vatan’da yer alan haberi aynen aktarıyorum:

“İstanbul İl Milli Eğitim Müdürlüğü ile Gaziantep’teki Gazikent Üniversitesi’nin çok ilginç bir anlaşmaya imza attığı ortaya çıktı. Sözkonusu anlaşmayla 1000 öğretmen “ücreti mukabili” yüksek lisans diploması sahibi olacak.

İstanbul’daki öğretmenler için Gaziantep’teki Gazikent Üniversitesi ile anlaşma yapıldı. Anlaşmaya göre öğretmenlere “eğitim yönetimi ve denetimi”, “İnsan kaynakları yönetimi”, “işletme”, “halkla ilişkiler” alanlarında, 3000 TL karşılığında yüksek lisans diploması verilecek. Tezsiz olacak yüksek lisans programı, öğretmenler dışındaki adaylar için ise 8 bin TL...

1000 KİŞİLİK KONTENJAN

Söz konusu yönetmelik değişikliği üzerine İstanbul İl Milli Eğitim Müdürlüğü, öğretmenleri için ilginç bir protokol imzaladı. Protokol ile bütün akademik kurallar da altüst edildi. Yüksek lisans diplomasını İstanbul’daki eğitimleri sayesinde öğretmenler Gaziantep’ten alacak. Yüksek lisans için 1000 kişilik kontenjan ayrıldı. Normalde yüksek lisans programları 20-30 kişilik kontenjanlarla açılırken, üniversitenin 1000 kişilik kontenjan açması da tartışma yarattı.

Programa katılacak öğretmenler de diğer öğrenciler gibi 8000 TL değil anlaşma gereği uygulanacak indirim ile 3000 TL ödeyecek. Üniversite, bu ücreti, kredi kartına 12 taksitle ödeme olanağı da sundu. Kredi kartına taksit imkânı, yüksek lisans çağrı kâğıdında duyuruldu. Üniversitelerin yüksek lisans doktora bölümlerine girişlerinde şart olan ALES (Akademik Lisansüstü Eğitim Sınavı) şartı da, bu yüksek lisans programında bir kenara atıldı. ALES puanı için 55 sınırı belirlense de, ALES puanı olmayanların da başvurabileceği ifade edildi. Akademik camiayı karıştıran yüksek lisans programı İstanbul’da bir grup akademisyenin dikkatini çekti. Akademisyenler, YÖK ve bazı milletvekillerini uyardı. YÖK’e konuyu resmi olarak şikâyet etmeyi planlayan akademisyenler, VATAN’a, ‘Diploma almak bu kadar ucuzlarsa, biz okullarda neden ders anlatıyoruz? Öğrenciler de bunları görerek eğitimden soğuyacak’ değerlendirmesinde bulundu.”

Bu ibretlik haber, aslında hiçbir yoruma gerek kalmayacak kadar açık… “Rezalet” sözcüğü bile bu durumu tanımlamakta yetersiz kalıyor! Ama yine de altı çizilmesi gereken bir nokta var ki, o da para karşılığı diploma sahibi olmak kadar mide bulandırıcı…

Tamam, parayı verip yüksek lisans diploması sahibi oluyorsunuz! İşin bu boyutundaki “rezalet” zaten ortada… Peki, neden böyle bir işe gerek duyuldu acaba? Amaç, sadece Gazikent Üniversitesi’ne para kazandırmak mı?

Kuşkusuz, Gazikent Üniversitesi de bu işten sebeplenecek, durduk yerde adam başı 3000 TL’den 1000 kişiden 3 000 000 (3 milyon) TL para kazanacak. Taş atıp kolu yorulmadan hem de…

Peki, parayla yüksek lisans diploması sahibi olanlar? Bu paralı diploma sahipleri, acaba Milli Eğitim bünyesindeki atamalarda avantajlı duruma geçmeyecekler mi? “Eğitim Yönetimi ve Denetimi”, “İnsan Kaynakları Yönetimi”, “İşletme”, “Halkla İlişkiler” gibi iş idaresi ile ilgili alanlarda yüksek lisans sahibi olduklarından kurum içi kritik pozisyonlara atanma ve terfi etmede büyük bir avantaj sağlayacaklar!

Bu 1000 kişi için ALES (Akademik Lisansüstü Eğitim Sınavı) şartı da aranmayacağı için, adı geçen programlara kimlerin kayıt yaptıracağına en nihayetinde Gazikent Üniversitesi karar verecek. O da İstanbul İl Milli Eğitim Müdürlüğü ile anlaşmayı yapan kurum zaten!

Ayrıca İstanbul’daki öğretmenler neden Gaziantep’teki bir üniversitenin yüksek lisans diplomasına sahip oluyor? Habere göre “Yüksek lisans diplomasını İstanbul’daki eğitimleri sayesinde öğretmenler Gaziantep’ten alacak.” Yani Gaziantep’e gitmelerine de gerek yok!

O zaman neden Gaziantep’teki Gazikent Üniversitesi? İstanbul’da üniversite mi kalmadı? Yoksa Gaziantep’teki Gazikent Üniversitesi’nin sağladığı başka “kolaylıklar” da mı var? Acaba Gaziantep’teki Gazikent Üniversitesi’nin seçilmesinin asıl nedeni, kayıt esnasında talep edilen “esnekliği” göstermesi midir?

Sonuçta, Vatan gazetesindeki bu haber eğer doğruysa, söylenecek tek söz kalmamıştır! Yakında bu örnek, bütün üniversiteler tarafından uygulanmaya başlanır ve sadece yüksek lisans diplomaları değil, lisans diplomaları için de gazetelerde satış ilanları okumaya başlarız. Parasıyla değil mi kardeşim!

Bu konuda daha fazla “yorum” yapmak, Türk Ceza Yasası’nın yaptırımlarına maruz kalmak gibi bir durum yaratacaktır. Gerisini siz anlayın artık.

BENİM DANIŞMANIM, SENİN DANIŞMANIN; SENİN ARKADAŞIN BENİM ARKADAŞIM…

2011-12-13T16:09:00.000+02:00

Bugün Türkiye’nin 166 tane “üniversitesi”(!) var. Bu üniversitelerin 103’ü “devlet”, 61’i de “vakıf” üniversitesi… Toplam 166 üniversitenin başında YÖK ve YÖK’ün başında da 47 yaşında, “gayet enerjik” yeni bir Başkan var artık:

Prof. Gökhan Çetinsaya…

Prof. Çetinsaya, şimdi Cumhurbaşkanlığı Başdanışmanı olacağı söylenen eski YÖK Başkanı Yusuf Ziya Özcan’ın yerine Cumhurbaşkanı Abdullah Gül tarafından YÖK Başkanlığına atandı.

Basından öğrendiğimize göre, yeni YÖK Başkanı Gökhan Çetinsaya, Dışişleri Bakanı Ahmet Davutoğlu’nun yakın arkadaşıymış! İlginçtir Ahmet Davutoğlu da Dışişleri Bakanı olmadan önce, Abdullah Gül’ün Başbakan olduğu 58. Hükümette “Başbakanlık Başmüşaviri” olarak görev yapmıştı. Çetinsaya’nın selefi olan Prof. Yusuf Ziya Özcan’ın adı ise şimdi “Cumhurbaşkanlığı Başdanışmanlığı” için geçerken, onun yerine de bir zamanlar Abdullah Gül’ün Başmüşavirliğini yapan Ahmet Davutoğlu’nun “yakın arkadaşı” Prof. Dr. Gökhan Çetinsaya atanıyor.

Sonuçta “Benim danışmanım, senin danışmanın; senin arkadaşın benim arkadaşım” türünden bir durum… Ama bütün bu atamalarda belirleyici olan temel unsur tabii ki “liyakat”! Kimsenin aklına başka bir şey gelmesin hani…

Prof. Gökhan Çetinsaya, geçen sene katıldığı bir televizyon programında Türkiye’de 1950’lerden sonra iki tarz üniversite oluştuğunu; bunlardan bir tanesinin darbelere anayasa hazırlayan devlet yanlısı üniversiteler, diğerinin ise devlet politikalarını eleştiren üniversiteler olduğunu söylemişti. (Cumhuriyet, 11.12.2011)

2002’de AKP’nin iktidara gelmesinden sonra bir “üçüncü tarz üniversite” daha ortaya çıktı Türkiye’de… Tabii YÖK’ün yeni Başkanı, her ne hikmetse, bu noktaya değinmiyor hiç. Bu “AKP modeli” üniversitelerde akademik yeterlilik, bilimsel bilgi üretimi, çağdaş eğitim, bilimsel ve idari özerklik gibi kıstaslar yerine belirleyici olan tek faktör var: akrabalık ve arkadaşlık ilişkileri… Akademik ve idari atamalar bu ölçüte göre şekilleniyor. Ne ilginçtir ki devletin zirvesindeki atamalarda da belirleyicilik kazanmaya başlayan “arkadaşlık ve danışmanlık ilişkileri”, bu üçüncü tarz üniversitelerde, diğer devlet kurumlarında olduğu gibi iktidar yanlısı bir kadrolaşmanın altyapısını oluşturuyor.

Örneğin Prof. Gökhan Çetinsaya’nın YÖK Başkanlığı’na atandığının açıklandığı gün, gazetelerde Bitlis Eren Üniversitesi’ndeki ilginç atamalarla ilgili bir haber yer aldı. Habere göre “bazı öğretim üyeleri ve yöre halkı Cumhurbaşkanlığı ve YÖK Başkanlığı'na şikâyet dilekçesi” vererek Bitlis Eren Üniversitesi’ndeki atamalara tepki yağdırmış! Tepki çeken iddialar ise şöyle:

Üniversite'nin Genel Sekreterliği görevine vekâleten getirilen Serdal Özbay, Rektör Prof. Dr. Mahmut Doğru'nun eşinin kuzeni…

Özbay'ın eşi Oya Özbay ise üniversitenin Mimarlık-Mühendislik Fakültesi'ne sekreter olarak atanıyor.

Genel Sekreter vekili Özbay'ın yüzde 40 görme kaybı bulunan yeğeni Talat Özbay engelli kadrosundan işe alınıp, Basın ve Halkla İlişkiler Bölümü'nde “fotoğrafçı” olarak görevlendiriliyor.

Tatvan Belediyesi eski Mezbaha Müdürü Salih Aygün ise, üniversitenin 'Kültür Sağlık ve Spor Daire Başkanlığı'na atanıyor.

Mezbaha Müdürü Salih Aygün'ün amcasının oğlu da Öğrenci İşleri Daire Başkanlığı'na getiriliyor.

Ayrıca şikâyet dilekçesinde, bu kişilerin yanı sıra 10'a yakın başka ismin de eş-dost ilişkisi sayesinde işe alındığı öne sürülüyor. (Radikal, 11.12.2011)

YÖK Başkanlığı’nı devri-teslim töreninde yaptığı konuşmada “Yeni dönemde hep birlikte Türk üniversitelerinin araştırma ve eğitim alanlarında uluslarasılaştırılmasını, seçkin dünya üniversiteleriyle rekabet edebilir ve etkileşebilir bir hale gelmelerini sağlayabilecek şekilde yeni bir yükseköğretim sistemini inşa etmeye ve bu çalışmalara devam etmeye kararlıyım” diyen Prof. Çetinsaya, şimdi bu şikâyet dilekçesini dikkate alacak mı acaba? Yoksa Türk üniversiteleri Mezbaha Müdürlerinin üniversitelerde kültür, sağlık ve spor işleriyle ilgilenmesiyle mi uluslararası niteliğe kavuşacak?

Akrabaların, arkadaşların, yandaşların doldurulduğu ve kapısında “üniversite” yazan bu “arpalıklar”, seçkin dünya üniversiteleriyle nasıl rekabet edecek acaba?

Dışişleri Bakanı Davutoğlu’nun “yakın arkadaşı” yeni YÖK Başkanı’nın bu sorular umurunda mıdır, ne dersiniz?

DİDÂR-I HÜRRİYET!

2011-12-12T22:35:00.000+02:00

Ne efsunkâr imişsin ah ey didâr-ı hürriyet

Esîr-i aşkın olduk gerçi kurtulduk esaretten

Namık Kemal

SENDİKA BAŞKANI MI, HOLDİNG PATRONU MU?

2011-12-08T16:37:00.000+02:00

TÜRK-İŞ, Türkiye’nin en büyük işçi sendikaları konfederasyonudur. 1952 yılında kurulan ve 35 üye sendikası olan TÜRK-İŞ’in şu anki Genel Başkanı da Mustafa Kumlu'dur.

TÜRK-İŞ’in 21. Olağan Genel Kurulu, 8-11 Aralık tarihleri arasında Ankara’da toplanıyor. Peki, Türkiye’nin en büyük işçi sendikaları konfederasyonunun Genel Kurulu ile ilgili tek bir haber var mı gazetelerde? Holding medyasının ya da iktidarın güdümündeki yandaş medyanın televizyon kanallarında, gazetelerinde TÜRK-İŞ Genel Kurulu ile ilgili gelişmeleri aktaran haberler izleyebiliyor musunuz hiç?

Örneğin 5 Aralık tarihli Aydınlık gazetesi TÜRK-İŞ Genel Başkanı Mustafa Kumlu ve TES-İŞ Sendikası yönetimi hakkında 150 milyon lira usulsüzlük yaptıklarına ilişkin şikâyette bulunulduğuna dair bir haber yayınladı. Hem de birinci sayfada, manşetten…

Ne var ki Taraf’tan Radikal’e, Zaman’dan Star’a, Milliyet, Hürriyet, Vatan’dan Akşam ve HABERTÜRK’e kadar hiçbir gazetede bu haberin üzerine gidildiğini görmedim ben… Tabii anlı şanlı medyamızın haber kanalları olan CNN Türk, NTV ve HABERTÜRK de -izleyebildiğim kadarıyla- mezar gibi sessiz bu konuda… Neden acep?

Oysa Aydınlık’taki habere göre iki sendika başkanı 2008’de verdikleri dilekçede Mustafa Kumlu ve yöneticilerinin sendikayı özel şirketleri gibi kullandıklarını, yolsuzluklarını kapatmak için sahte evrak düzenlediklerini belirtmişler. Akay Hastanesi, Didim Eğitim ve Sosyal Tesisleri, Akçay Eğitim ve Sosyal Tesisleri, Ankara Enerji Oteli ve Mersin Enerji Oteli ile ilgili usulsüzlük iddialarının yer aldığı dilekçeyi bağımsız yargımız hemen dikkate almış tabii…

Peki, sonuç?

Aydınlık’taki haber aynen şöyle diyor:

“İhale ve alımlardaki usulsüzlüklerin madde madde sıralandığı şikâyet dilekçesiyle başlayan soruşturmayla ilgili Sincan Ağır Ceza Mahkemesi’nin incelemesinin devam ettiği öğrenildi.”

Eğer bu haber doğruysa, insan “pes vallahi” diyor! Ne soruşturma, ne incelemeymiş bu? Dilekçe 2008’de verilmiş, biz 2011’i devirdik. İnceleme hâlâ sürüyor! Acaba bu “inceleme” denilen şey, bir “inceleME” mi yoksa?

İşin yargı boyutu hakkında daha fazla yorumda bulunmak, demokratik hukuk devleti olan Türkiye’de yasalara aykırı olduğu için susalım. Ama TÜRK-İŞ Genel Başkanı’nın 150 milyon liralık bir yolsuzluk yaptığı iddiası neden medyanın dikkatini çekmiyor hiç? Bilmiyorlar mı acep!

8 Aralık tarihli Aydınlık gazetesinde yer alan bir başka haber ise daha düşündürücü… Zira Aydınlık’taki bu haberin kaynağı, 23 Aralık 2008 tarihli Hürriyet gazetesinde yer alan Süleyman Demirkan’ın haberi… Yani kimse “bilmiyorduk” diyemez!

Haber, TÜRK-İŞ Genel Başkanı Mustafa Kumlu’nun malvarlığı üzerine… 23 Aralık 2008 tarihli Hürriyet gazetesinde yer alan bu haber, Mustafa Kumlu’nun, eşi Sevim Kumlu’nun, Milli Eğitim Bakanlığı’nda müşavir olarak görev yapan öğretmen oğlu Bülent Kumlu’nun ve YOL-İŞ’te çalışan kızı Sibel Kumlu Çiçek’in malvarlıklarını listeliyor. Liste gerçekten de dudak uçuklatan cinsten…

Mustafa Kumlu’nun malvarlığı…

1. Çankaya; 2. Bölge Karakusunlar’da daire. Alım tarihi: 30.12.2005

2. Çankaya Karakusunlar’da henüz bitmemiş ve tapusu alınmamış daire…

3. 2008 model BMW otomobil…

4. Bolu Abant’ta villa… (Bakacak köyü Başyazıcıoğlu Bolu Evleri)

5. Kuşadası Davutlar’da villa…

6. Çankaya İkinci bölge Karakusunlar’da daire… Alım tarihi: 6.10.1999

7. Çankaya Beşinci Bölge İlker Mahallesi’nde dükkân… Alım tarihi: 8.12.1992

8. Çankaya 5. Bölge Öveçler’de daire… Alım tarihi: 17.10.2002

9. Melikgazi/Kayseri- İkinci Eskişehir Mahallesi’nde arsa… Alım tarihi: 1.8.1996

Mustafa Kumlu’nun eşi Sevim Kumlu’nun malvarlığı…

1. Gölbaşiı/Hacılar-İmar Köyü’nde 3 bin metrekare arsa… Alım tarihi: 31.3.2008

2. Gölbaşı/Ballıkpınar-İmar Köyü’nde 3 bin 750 metrekare arsa… Alım tarihi: 2.4.2008

3. Gölbaşı/Ballıkpınar Köyü’nde dükkân daire… Alım tarihi: 3.12.2004

4. Gölbaşı/Polatlı-Alıcı Köyü’nde 5 bin 600 metrekare arsa

5. Kayseri/Melikgazi Osman Kavuncu Mahallesi’nde arsa… Alım tarihi: 16.2.2007

6. Kayseri/Kocasinan Kalenderhane Mahallesi’nde arsa… alım tarihi:7.2.1991.

7. Mersin İkinci Bölge Mezitli Tece Köyü’nde bağımsız ev… Alım tarihi: 4.2.1994

Mustafa Kumlu’nun MEB’de Müşavir olan öğretmen oğlu Bülent Kumlu’nun malvarlığı…

1. Gölbaşı/Hacılar-İmar Köyü’nde 3 bin metrekare arsa… Alım tarihi: 22.6.2006

2. Gölbaşı/Ballıkpınar Köyü’nde ev… Alım tarihi: 31.3.2006

3. 2006 model BMW X-5 jeep

4. Kayseri Melikgazi Kanlıyurt Mahallesi’nde ev… Alım tarihi: 16.8.2002

5. Çankaya İkinci Bölge Karakusunlar Mahallesi’nde daire…

Mustafa Kumlu’nun YOL-İŞ sendikasında çalışan kızı Sibel Kumlu Çiçek’in malvarlığı…

Çankaya 2. Bölgede ve Çankaya 6. Bölgede iki daire…

İnsan böyle bir listeyi görünce, “Mustafa Kumlu bir sendika başkanı mı, yoksa holding patronu mu?” diye düşünmeden edemiyor doğrusu... Kumlu ailesi, ihya olmuş maşallah… Yememişler, içmemişler, ne kazandılarsa eve, arsaya, daireye, otomobile yatırmışlar! Boşuna dememişler, “emek en büyük değerdir” diye…

Ama ne ilginçtir ki, asgari ücretin açlık sınırı altında olduğu, işçi sınıfının çoğunun yoksulluk sınırının altında yaşadığı, işsizliğin kol gezdiği, sosyal güvenlikten yoksun bir şekilde köle gibi çalıştırılan milyonların yaşam savaşı verdiği bir ülkede, en büyük işçi sendikaları konfederasyonun Genel Başkanı’nın ve ailesinin malvarlığı, bizim “demokrasi havarisi” anlı şanlı medyamızın dikkatini çekmiyor hiç ? Neden acep!

“Genelkurmay arşivleri açılsın, belgeler ortaya çıksın, 1938 Dersim isyanı aydınlatılsın, tarihimizle yüzleşelim” diye günde 24 saat, haftada 7 gün kıçını yırtan arşiv ve belge meraklıları… Alın işte, size belge… Hem de öyle arşivde falan değil, günlük gazetede!

Madem siz diktatör değil de demokratsınız, madem hırsızlığa, yolsuzluğa, talana karşısınız (lafa gelince, mangalda kül bırakmıyorsunuz çünkü!), o zaman buyurun hadi… Şu malvarlığı listesini bir yayınlayın da görelim!

Son olarak TÜRK-İŞ’in 21. Olağan Genel Kurulu’nda yapılacak seçimlerle ilgili bir tahminde bulunmak isterim. Tahminim o ki, Mustafa Kumlu seçimi yine kazanır ve Genel Başkanlığa devam eder. Neden derseniz eğer, Sibel Kumlu Çiçek hanımefendinin malvarlığı listesinde daha sadece iki daire var da ondan!

39 LİRALIK “ATATÜRKÇÜLÜK”!

2011-12-06T21:05:00.000+02:00

Atatürkçülük nedir? Ya da Kemalizm…

Kimilerine göre bu iki kavram birbirinden farklıdır. “Atatürkçülük” başka bir şeydir, “Kemalizm” başka…

Bu yazının amacı, “Kemalizm mi, Atatürkçülük mü?” tartışmasına katkı yapmak değil. Yeterince karışık olan kafaları daha da karıştırmanın ne anlamı var… Hem bu konunun o kadar çok “uzmanı” var ki, böyle büyük “otoritelerin”(!) yanında benim gibi birine de laf düşmez zaten.

Bu tür “teorik” tartışmalar yapıladursun, 6 Aralık tarihli Sözcü gazetesinde gördüğüm bir ilan bana pes dedirtti! Atatürk’ün bu şekilde bayraklaştırıldığı bir ülkede, birilerinin çıkıp Atatürkçülük ya da Kemalizm üzerine ahkâm kesmesi de abesle iştigaldir artık!

“Ataturkeserleri.com’dan 10 MUHTEŞEM ESER” başlıklı reklam-ilan karışımı şeyi görünce dikkat kesildim. “Muhteşem Eser” dediğine göre, belki yeni basılmış bir kitap dizisidir düşüncesiyle okudum. Ama “eser” denilenler kitap, belge, makale vb. türden bir şey değilmiş meğer… “Sevdiklerinize en anlamlı yeni yıl hediyesi” imiş!

Şimdi şu “10 Muhteşem Eser”e bir göz atalım:

Atatürk Ajandası 2012… (416 sayfalık ajandanın son 72 sayfasında Atatürk’ün fotoğrafları ve el yazıları varmış!)

Kocatepe rozeti…

Kocatepe anahtarlık…

Araç kokusu…

“Kemal Atatürk” imza araç Stickeri…

2012 Atatürk Masa Takvimi…

Nutuk (MP3 CD-24 saat)

Atatürk imzalı Özel Kılıflı Kalem…

“Ne Mutlu Türküm Diyene”, Ayaklı karton poster (21 cm X 13,5 cm)

2012 Atatürk Duvar Takvimi (76 cm X 32 cm, Hasır)

İşte ben “muhteşem eser” diye bunlara derim! Üstelik sudan ucuz:

79 TL yerine 39 TL…

Tabii bir de 6 TL kargo ücreti varmış. Şimdi kimse pintilik etmesin! 39 TL’ye “Atatürkçü” olmak varken, 6 TL kargo ücretinin lafı mı olur?

Ayrıca bunları alana bir de “hediyesi” var bu kampanyanın… Hani vapur, tren gibi toplu taşıma araçlarında işportacıların mallarını tanıttıktan sonra, “dur vatandaş, daha bitmedi…” diyerek en sona sakladıkları ağız sulandıran bir parça olur ya… İşte “10 muhteşem eseri” tamamlayan ve sizin “Atatürkçülüğünüzü” daha da pekiştirecek olan “11. Şaheser” de “20 TL değerinde Atatürk kravatı…”

Her şeyin alınıp satılır olduğu gözünü sevdiğimin kapitalist düzeninde “Atatürkçülük” de pazarda maldır artık!

Alırsın bu “10 Muhteşem Eseri”… 2012 Atatürk Ajandası’nı çalışma masana koyarsın. Yanına da Masa Takvimini… “Ne Mutlu Türküm Diyene” başlıklı posteri de as duvarına… Karşı duvara ise 2012 Atatürk Duvar Takvimini… Anahtarlarını “Kocatepe Anahtarlık”a tak artık... “Kocatepe rozeti”ni de yakana tak ki, herkes anlasın ne kadar “Atatürkçü” olduğunu! “Kemal Atatürk” imzalı araç stickeri denen zamazingoyu da arabanın münasip bir yerine koyarsan, millet daha iyi anlar senin ne “amansız” bir “Atatürkçü” olduğunu… Ayrıca “Atatürk İmzalı Özel Kılıflı Tükenmez Kalemi” de sakın yanından eksik etme bundan böyle… Otobüste, vapurda giderken gazetedeki bulmacaları bu kalemle çözersin, tanıdık tanımadık herkes “ulan ne Atatürkçü adam be… Helal olsun herife…” diyerek imrenir sana… “Atatürk İmzalı Özel Kılıflı Tükenmez Kalemi” kullanarak cümle âleme “Atatürkçülüğe” olan bağlılığının tükenmeyeceğini göstermek az şey mi? Tabii 20 TL değerindeki “Atatürk Kravatını” her fırsatta takmayı ihmal etme sakın, demiyorum. Onu sen de akıl edersin artık, eşek değilsin ya…

İşte 39 TL verip bu “muhteşem eser” setine sahip olursan, bu ülkede kimse “Atatürkçülüğün” kılına bile dokunamaz! Sen de her 10 Kasım’da ya da milli bayramlarda bu ıvır zıvırı takıp takıştırıp bu aksesuarlarla süslediğin arabana atlayarak Anıtkabir’e gider, “Cumhuriyet’in de devrimlerinin de bekçisiyiz Atam…” diyerek görevini yerine getirirsin. O kadar parayı boşuna mı verdin!

Bu ülkenin senin gibi “39 TL’lik Atatürkçüleri” olduğu sürece, emin ol “Türkiye Cumhuriyeti ebediyen payidar kalacaktır.”

YAMAN ÇELİŞKİ…

2011-12-05T10:26:00.001+02:00

Milli Eğitim Bakanı Ömer Dinçer, yaklaşık bir hafta önce “Atanmayan öğretmenler kamuyu istihdam alanı olarak görmekten vazgeçmeli, kendilerine özel sektörden iş bakmalı” şeklinde konuşmuştu. Aradan bir hafta geçmedi ki Bakan Dinçer bu sefer de “126 bin 137 öğretmen açığı” olduğunu ilan etti!

Bakan’ın bu iki “farklı” açıklamasını manşete taşıyan Aydınlık gazetesi ise “Bu ne yaman çelişki Ömer?” diye soruyor. (Aydınlık, 5.12.2011)

Aydınlık’ın vurguladığı gibi bir çelişki var mı gerçekten? Yoksa Bakan Dinçer’in açıklamaları bir itiraf mıdır?

Eğitim alanında en yetkili kişi olan Bakan’ın açıklamalarını doğru kabul edersek, “Norm Kadro ve MEB Hedeflerine Göre Olması Gereken Öğretmen Sayısı” 788 609 iken, Milli Eğitim Bakanlığı’nın mevcut öğretmen sayısı 622 772’dir. Bu durumda 126 bin 137 öğretmene daha ihtiyaç var.

Ne var ki Milli Eğitim Bakanı Ömer Dinçer de Türkiye’nin öğretmene ihtiyacı olmadığını söylemiyor zaten. Sadece bu ihtiyacın artık kamu eliyle karşılanmayacağını, öğretmenlerin kendilerine özel sektörden iş bakmaları gerektiğini vurguluyor.

Çünkü sorun, sadece 126 bin 137 yeni öğretmen istihdam etmekle bitmiyor. Bu öğretmenlerin görev yapacağı okul ve derslikleri de yaratmak, ders ücretlerini, sağlık, sosyal güvenlik vb. alanlardaki harcamalarını da karşılamak gerekiyor!

Milli Eğitim Bakanı, dolayısıyla hükümetin yaptığı açıklama aslında bir itiraftır. Hükümet adına Bakan Dinçer açıkça ilan ediyor:

“Evet, öğretmen açığım var, ama benim artık eğitime harcayacak daha fazla param yok. İş arayan öğretmenler de özel sektöre başvurarak başının çaresine baksın!”

Görüldüğü gibi ortada bir çelişki değil, pişkince yapılmış bir itiraf var!

Bu durumda Aydınlık gazetesinin de atanamadığı için protesto gösterisi yapan öğretmenlerin de eğitim sendikalarının da sorması gereken asıl soru, eğitime harcanamayan paraların kimlere harcandığı olmalıdır.

Sorun, devletin, halkın eğitimi, sağlığı, refahı için harcayacak kaynaklara sahip olmaması mıdır? Yoksa üretilen pastanın bölüşümünde mi problem vardır?

Ekim 2011 sonu itibariyle merkezi yönetim brüt borç stoku 511,1 milyar TL’dir. Merkezi yönetim brüt borç stokunun 368 milyar lirası iç borç, 143,1 milyar lirası da dış borç stokundan oluşmaktadır. İşte devlet, bu borcun vadesi gelen faizini ödeyebilmek için yeni borç bulmalı, onun içinde yeni faizlerle bir avuç yerli ve yabancı tefeciye kaynak aktarmalıdır. Eğitim, sağlık, sosyal güvenlik, kısacası halkın refahı için harcanacak kaynaklar bu asalak zümreye akmaktadır.

Üstelik bu, on yıllardır devam eden bir süreçtir. Örneğin 2005 yılında Türkiye’nin toplam iç borç stoku 244 milyar 781 milyon TL idi. 2005 yılından 2010 yılı Ekim sonuna kadar Türkiye’nin ödediği toplam borç faizi 246 milyar 684 milyon TL oldu. Sonuçta Türkiye, 2005 yılında sahip olduğu toplam borçtan daha fazla bir miktarı, 5 yıl içinde borç faizi olarak bir avuç tefeciye aktardı.

Peki, Türkiye’nin borcu bitti mi? En azından azaldı mı?

Hayır…

2009 yılı sonu itibarıyla Türkiye’nin toplam iç borcu 330 milyar 4 milyon TL idi. Yani 246 milyar 634 milyon TL faiz ödenmesine rağmen, toplam borç 85 milyar 223 milyon TL artmıştı! Bugün o iç borç, 368 milyar TL’ye dayanmıştır!

Bir avuç sülüğün Türkiye’nin kanını emmeye devam ettiği bu süreç hâlâ devam etmektedir.

Halk için harcanması gereken kaynaklar devlet eliyle bir avuç asalağa aktarılıp bu şekilde yağmalanmasına göz yumulurken, Milli Eğitim Bakanı’nın işaret ettiği özel sektörde de insafsız bir sömürü sürüyor. Örneğin İstanbul Serbest Muhasebeci Mali Müşavirler Odası’nın yaptığı bir araştırmaya göre, 1000 büyük sanayi firmasının 1998-2010 döneminde çalıştırdığı işçi sayısı azalırken, kârları ise kişi başına 577 TL’den 12 bin 178 TL’ye yükselmiştir. Diğer bir ifadeyle işçi üzerinden kâr 13 yılda 21 kat arttı. (Taraf, 5.12.2011)

Kısacası Milli Eğitim Bakanı’nın kendilerine özel sektörden iş bakmayı önerdiği öğretmenleri bu sektörde bekleyen acımasız bir sömürüdür.

Böyle acımasız bir yağma ve sömürü sürerken, Ergenekon-Balyoz ekseninde muhalefet yaparak halkı kazanabileceğini sananların; “ulusal dava” adına çağrı yapıp muhalefete soyunurken, kapitalizme karşı tavır almamaya özen gösterenlerin, bu sömürü ve talan düzenine bir itirazları, şu yağmaya karşı söyleyecek tek bir sözleri var mı acaba?

İşte “yaman çelişki” bu suskunluk, bu görmezden gelmedir aslında…

SADECE NATO’YA KARŞI OLMAK YETER Mİ?

2011-12-02T18:41:00.001+02:00

Deniliyor ki “NATO terör örgütü mü, neden tartışılmıyor? NATO Türkiye’de tartışılmalıdır. Aksi halde suikastlar, terör örgütleri, iktidar muhalefet ilişkileri, parti liderliğine geliş veya götürülüş konuları, Türkiye’nin bağımsızlığı, ABD ve AB endeksli politikaların getirdiği yıkımı, çalkantıyı ve sorunları anlamak, çözmek ve komşularla sağlıklı ilişki kurmak olanağı yoktur.”

İddia edildiği gibi sorunlarımızın asıl kaynağı NATO mu gerçekten?

NATO’yu tek başına birçok şeyin nedeni olarak görmek gerçekçi bir tavır değildir. Çünkü NATO, Türkiye’nin genel bağımlılığının sadece bir boyutunu oluşturuyor: askeri alandaki bağımlılık… Türkiye’nin siyasi, ekonomik ve kültürel alandaki bağımlı yapısı mercek altına alınmadan tek başına NATO’nun hangi işlevlerle hareket ettiğini söylemek işin özünü ıskalamak olacaktır.

Bugün Türkiye, Batı ittifakının bir üyesidir. “İttifak” sözcüğü, öncelikle askeri ilişkileri akla getirse de, hepimiz biliyoruz ki bu yapı bir sosyoekonomik sistemin, kapitalizmin kabulü temelinde yükselir. NATO üyeliği de o sisteme bağımlılığı ve o sistem içinde verilen rolü oynamayı zorunlu kılar. Bu genel tabloyu görmezden gelip sadece NATO’yu, yani bu bağımlılığın askeri boyutunu mercek altına almak “arabayı atların önüne koşmak” olur. Zira en azından bugünkü koşullarda, bir dünya sistemi olarak kapitalizmin Türkiye (ve benzer ülkeler) üzerindeki tahakkümü sadece askeri alandaki bağımlılık ilişkileriyle somutlaşmıyor.

Örneğin AB’ye tam üye olmayı hedeflemekle egemenlik haklarını devrediyor Türkiye… Siyasal düzlemde bir ulus-üstü yapının parçası olma yolunda egemen ve bağımsız bir devlet olmaktan vazgeçiyor. Oysa AB’ye tam üyeliğin hedeflenmesinin altında yatan asıl neden, AB’nin ideal bir topluluk olduğu düşüncesi ve inancı değil, dünya çapındaki emperyalist-kapitalist rekabette ayaklar altında kalma korkusudur. Tam üyeliği, kimi demokratik ideallere ulaşma isteği değil, benimsenen sosyoekonomik sistem ve emperyalist rekabet dayatıyor. IMF reçetelerini, Dünya Bankası programlarını uygulamanın sonucunda ulusal ekonomiden vazgeçmek de aynı şekilde bir zorunluluktur. Sonuçta kapitalist-emperyalist sistem içindeki konumuyla Türkiye, gelişmiş kapitalist ülkelerin açık pazarı olmayı kabul etmek zorunda kalmıştır. Özeleştirmeler, borçlandırılma yoluyla küresel merkezlere sürekli kaynak transferi (ya da klasik deyimle sömürü), yüksek cari açıklar, uluslararası işbölümünde belli bir role mahkûm olma gibi olgular aslında açık pazar olma halinin somut sonuçlarıdır. 19. yüzyılda buna sömürge olmak deniliyordu! Küresel kapitalist entegrasyona dâhil olduğunuz an, bu ve benzer sonuçlara katlanmanız kaçınılmaz hale gelir. Oyunun kuralı böyle çünkü… Kendi özgür iradenizle aldığınızı sandığınız kararlar, aslında benimsediğiniz sosyoekonomik sistemin işlemesinin zorunlu sonuçlarıdır.

Böyle bir yapının sürdürülebilmesi için gerekli insan malzemesi de belli bir kültürel-ideolojik anlayışın üretilmesiyle mümkündür. Zaten Türkiye’deki yükseköğretim, tam da egemen sistemin ihtiyacı olan insan tipini yetiştirecek şekilde dönüştürülmüştür. Devlet üniversitelerinin gerekli insan malzemesini üretmekte yetersiz kaldığı hallerde, ya sermaye kesiminin vakıf (özel) üniversiteleri ya da Batı’nın eğitim kurumları devreye girmekte, kilit noktalara getirilecek esas elemanlar bizzat o merkezlerde yetiştirilmektedir. Gerek askeri gerek sivil personel için bu durum geçerlidir.

Bugün yurtdışında görev yapmadan ve eğitim görmeden ordu içinde yükselmek bir istisnadır. Türk Silahlı Kuvvetleri’nin komutasını üstlenecek generaller, ancak NATO karargâhlarından görev yaptıktan sonra yetkili noktalara gelebilirler. Örneğin Türkiye’nin NATO karargâhlarında görev yapmadan Genelkurmay Başkanı olmuş kaç generali var, bir araştırın bakalım… Onun için ordunun kurmay heyeti, emekli olduktan sonra genellikle bir holdingde ya da şirkette yönetim kurulu üyeliği yaparak sistem için çalışmaya devam eder. Diğer bir ifadeyle generallere “altıncı yıldızı” sermaye takar! AB’ye tam üyeliğe, IMF reçetelerine, Dünya Bankası programlarına, özelleştirmelere, borç ödemesi yoluyla sömürülmeye görevdeyken ya da emekli olduktan sonra karşı çıkan kaç generali var Türkiye’nin? 12 Eylül darbesi, esas itibarıyla 24 Ocak Kararları gibi ulusal ekonomiyi küresel sermayeye açma ve Türkiye’yi kapitalist sistemle bütünleştirme amacını taşıyan politikaların sorunsuz bir şekilde uygulanabilmesi amacıyla yapılmıştı. Bugün Türk ordusunun kurmay heyeti hâlâ “12 Eylül” ve “24 Ocak” zihniyetinin destekçisi ve koruyucusudur.

Öte yandan mevcut sosyoekonomik sistemi sorgulamayan ve bu yapının işletilmesi için robot gibi çalışan insan tipi ise popüler kültürle üretilir ve beslenir. Bu zihniyetin esas kaynağı da kitle iletişim araçlarıdır. Medya ve internet, bu bağlamda küreselleşme zihniyetinin egemen olmasını sağlayan temel dinamiklerdir.

Bütün bu sürece, dünyadan koparak karşı koymak bugünkü koşullarda pek mümkün görünmüyor. Suriye ve Libya gibi emperyalizme sözde “kafa tutan”(!) ülkeleri, direnenler kategorine koymak bir bakıma doğru görülebilir, ama bu direnmenin kimin yararına bir sonuç ürettiğine de bakmak gerekir. Evet, ortada bir “direnme” var, ama o direnen diktatörler, bütün varlıklarını Batı finans merkezlerinde tutuyorlar! Kaddafi ve Mübarek’in emperyalist metropollerdeki mal ve para varlıkları düşündürücüdür. Beşar Esad’ın yine emperyalist merkezlerde eğitim görmüş biri olması da ayrıca dikkate alınmalıdır. Kısacası, bugün “Arap Baharı” adı altında yaşananlar aslında emperyalizmin lastik değiştirmesidir. Arap coğrafyasındaki diktatörlerin ne gidenleri ne de onların yerlerine gelen “yenileri”, sistemin alternatifi değildir ne yazık ki...

Peki, bu sürece kendini dünyadan yalıtarak karşı koymak mümkün değilse o zaman teslim olmak mı gerekiyor? Kesinlikle hayır! Ama mevcut tabloyu öncelikle bütün boyutlarıyla görmek zorunludur. Türkiye gibi azgelişmiş ülkelerin asıl sorunu, sadece askeri bağımlılık ya da onun somutlaşmış ifadesi olan NATO üyeliği ve askeri üsler değildir. Bunlar, sorunun sadece bir boyutudur. Tutarlı bir antikapitalist ve antiemperyalist tavrın, öncelikle teorik düzeyde benimsenmesi gerekir. Sonra da bunu somut politik pratiğe aktaracak sosyal ve siyasal örgütlenmeler gerçekleştirilebilir.

Kapitalizme tavır almadan NATO’ya karşı çıkmak, yumurtayı kırmadan omlet yapmayı istemek gibi bir şeydir. Çünkü NATO, o kapitalist-emperyalist düzenin varlığını devam ettirmek için var. Ne var ki NATO’nun tartışılması için çağrı yapan ulusalcı-milliyetçi Türk aydını, hâlâ kapitalizme karşı tutarlı bir tavır almaktan uzaktır. Yumurtayı kırmadan omlet yapabileceğini sanıyor!

Sonuç olarak salt NATO’yu ya da askeri bağımlılık ilişkilerini tartışmak ya da eleştirmek yeterli olamaz. Ağaçlara değil, ormana bakmak gerekir. Atatürk’ün de belirttiği gibi “İstiklâl-i tam, bittabi siyasi, mali, adli, askeri, harsî ve ilâ her hususta istiklâl-i tam ve serbesti tam demektir.” Ve bu sayılanların “herhangi birinde istiklâlden mahrumiyet, millet ve memleketin, manayı hakikisiyle bütün istiklâlinden mahrumiyeti” anlamındadır.

NATO üyeliği de askeri alanda istiklalden mahrumiyetinin somut örneğidir sadece. Ama neden değil, bir sonuçtur aslında... Türkiye’nin 1952’de NATO’ya tam üye olmadan önce, İkinci Dünya Savaşı’nın hemen sonrasında Batı ittifakının kollarına atılması, IMF gibi kurumlara üye olması, ABD ile ekonomik ve siyasi ilişkileri geliştirmesi bu konuda yeteri kadar aydınlatıcıdır. Sadece NATO’ya karşı olmak veya sadece antiemperyalist bir tavır almak yetmez. Kapitalist sistemi ve ilişkileri sorgulamadan ve reddetmeden yapılacak bir muhalefet, sonuçsuz kalmaya mahkûmdur.

Ne diyordu Atatürk?

"İstiklâlimizi emin bulundurulabilmek için, heyeti umumiyemizce, heyeti milliyemizce bizi mahvetmek isteyen EMPERYALİZME karşı ve bizi yutmak isteyen KAPİTALİZME karşı heyeti milliyece mücadeleyi câiz gören bir mesleği takip eden insanlarız.”

İşte ancak Atatürk’ün tanımladığı gibi insanlar olunursa, NATO’yu tartışmanın bir anlamı olur. Yoksa bu tür tartışmalar malumu ilandan başka bir sonuç vermeyecektir.

BAŞBAKANIM, N’OLUR BENİ AFFET…

2011-12-01T10:05:00.001+02:00

AKP Adıyaman milletvekili Mehmet Metiner, bir “siyasi fenomen” olma yolunda hızla ilerliyor. Konuşuyor, konuştukça batıyor, battıkça daha da konuşuyor! Metiner’in söylediklerini dinledikçe, aklıma Montesquieu’nün o güzel sözü geliyor: “İnsan ne kadar az düşünürse, o kadar çok konuşur.”

Mehmet Metiner, AKP’nin en medyatik simalarından biri… Milletvekili seçilmeden önce de sık sık ekranlarda görünür, siyasi tartışmaların tarafı olurdu. Milletvekili seçildikten sonra da –maşallah- eski günlerini aratmıyor.

Kuşkusuz Mehmet Metiner, “eski Mehmet Metiner” değil. O da son yıllarda “değişim” kervanına katılıp dönüşenlerden… “Mehmet” ve “değişim” denilince benim aklıma hemen iki “Mehmet” daha geliyor: Mehmet Barlas ve Mehmet Altan… İşte Mehmet Metiner de diğer iki “Mehmet” gibi hidayete erenlerden!

Mehmet Metiner, ilk olarak birkaç ay önce internete düşen ses kaydı ile gündeme gelmişti. Ne var ki bu ses kaydının içeriğinden çok, geçmişte Erdoğan aleyhine söylediklerinin ortaya çıkması sonucunda Metiner’in Başbakan’dan özür dilemek için onun peşinden koşturmasının görüntüleri gündemi daha fazla işgal etti. O ses kaydında neler söylendiği üzerinde pek durulmadı.

Daha sonra Mehmet Metiner, 1938 Dersim isyanının “tartışılması” sırasında Sabiha Gökçen Havaalanı’nın adının değiştirilmesini önerdi. Yeni isim olarak “Recep Tayyip Erdoğan Havaalanı” denilmesini düşünmüş müdür bilmiyorum! Belki de havaalanı girişine “Başbakanım, n’olur beni affet!” diye yazılması uygun olur! Kimbilir, belki o zaman Metiner tatmin olup susar.

Herhalde Erdoğan, Metiner’in kendini affettirmeye yönelik bu ısrarlı çabalarından sıkılmış olacak ki, en sonunda bir AKP Grup Toplantısı’nda “artık sen de bu işe karışma Mehmetçiğim” demek zorunda hissetti kendini…

Ama nafile… Mehmet Metiner bu açık uyarıdan da gereken dersi almadı. Hâlâ konuşmaya devam ediyor. Bu sefer de Erdoğan’ın kendisine "Dersim konusunda konuşmaması için" uyarıda bulunmadığını ifade ederek "Başbakan Erdoğan liderimizdir. Bana ’sen bu işe karışma, konuşma’ dememiştir” dedi. (Vatan, 30.11.2011)

Artık olay öyle bir hal aldı ki, şimdi bizler de işi gücü bıraktık, “Mehmet Metiner konuşsun mu konuşmasın mı? Erdoğan ona ‘sus konuşma’ dedi mi, demedi mi?” sorunuyla ilgileniyoruz. Yani “her şey bitti, leğen örtüsü kaldı”. Böylece, zaten yeteri kadar “renkli” olan Türk siyaseti, Mehmet Metiner’le rengârenk oldu! Acaba Metiner seçimlerden sonra Bakan yapılmış olsaydı, bu kadar çok konuşur, bu derece gündeme gelebilir miydi, merak ediyorum doğrusu…

Metiner, yaptığı basın toplantısında "AK Parti olarak konuşulmayacak, tartışılmayacak mesele olmadığına inanıyoruz” diyor. Madem “konuşulmayacak, tartışılmayacak mesele” yoktur, o zaman biraz da Metiner’in internete düşen şu ses kaydı hakkında konuşalım mı?

Bu ses kaydı ilk ortaya çıktığında çoğu kişi bandın içeriğinden ziyade Metiner’in özür dilemek için Erdoğan’ın peşinden koşturmasıyla ilgilenmişti. Oysa kaydın içeriği, Mehmet Metiner’in “gevezeliğinin” yeni olmadığını düşündürüyor. Dün akşam, internette birçok sitede hâlâ yayında olan bu kaydı yeniden dinledim ve Metiner’in neler dediğini not aldım. Şunları söylüyor:

“Tayyip Bey benim eski dostum… Yani herkesten çok ve herkesten önce, yakından tanıyorum. Yani onun beyin kıvrımlarında nelerin dolaştığını bilebilecek kadar kendisine yakın olan bir insanım.

Şimdi isterseniz bunu hemen çok önemsediğim için değineceğim ama, politikacıların genellikle paranoyaları olur, kendilerini yaşatmak için paranoyaları olur, ama bütün politikalarını paranoyaları üzerine bina etmemelidirler. Yani bir boşluktan yararlanmaya çalıştığı besbelli… Siyasal bir boşluk var, bu boşluğu doldurabilecek etkili isimlerden biri olarak gözüküyor, iki; bir yerlerden icazet almaya çalıştı, aldı mı almadı mı bilmiyorum.

…Ben Tayyip Erdoğan’la demokratik bir Türkiye’nin inşa edilebileceği kanaatinde değilim, çünkü icazet aldığı içerideki çevreler statükonun sahici sahipleri…

Kürt meselesinde de Tayyip Erdoğan’ın çok geri ve antidemokratik konumda olduğunu biliyorum. Ama çok pragmatik bir yaklaşımla Kürt sorununa el atabilir. Ama buna ne kadar cesaret edebilir bilemiyorum. Bir cesareti el vermez, iki zaten böyle düşünmez...

Türk milliyetçiliği ile birebir örtüşebilecek bir siyasi yaklaşım içindedirler. Abdullah Gül ve arkadaşları… Ben hepsini birebir yakından tanıyorum. Bir Mehmet Ağar’ın, bir başka gerçekten sicili bozuk insanlarla birlikte yol arkadaşlığı yapıyor olması bile, Tayyip Erdoğan’ın aslında Kürt sorununun ne çözümünde ne de demokratikleşme sürecinde çok aktif bir rol oynamayacağı sonucuna götürür. Ama oradaki boşluk, dinsel-muhafazakâr kesimdeki boşluk Tayyip Erdoğan’la liberal-demokratik bir kanala akıtılmak isteniyor. Ama Tayyip Bey bunu götürebilecek bir şey değil. Yanında danışmanlarıyla belki bir şeyler kurtarmaya çalışıyor, ama kendisi siyaseten entelektüel düzeyde bunu kaldırabilecek çapta bir insan değil. Henüz entelektüel birikiminin, siyasal birikiminin bu çapta olduğuna inanmıyorum.”

Mehmet Metiner’in Erdoğan hakkında söyledikleri, yenilir yutulur cinsten şeyler değil hani... İnsanın böyle bir milletvekili olursa, sindirim sisteminde sorun olur tabii!

Örneğin Metiner, Erdoğan’ı dolaylı olarak “paranoya sahibi” olmakla suçluyor! Paranoya bilindiği gibi “aşırı endişe veya korkuyla karakterize edilen, sıkça mantıksız kuruntularla bilinen bir rahatsızlık…”

Kürt sorununun çözümüne Erdoğan’ın cesaretinin el vermeyeceğini iddia ediyor. Bu “cesareti el vermez” sözü de sanırım “korkak” lafının daha kibar hali olsa gerek!

Erdoğan’ın “sicili bozuk insanlarla birlikte yol arkadaşlığı” yaptığını söylüyor!

Ve en sonunda da “siyaseten entelektüel düzeyinin ve birikiminin” yeterli olmadığını iddia ediyor!

Peki, Erdoğan, bu lafları nasıl içine sindirebildi? Gerçek olduğu için mi önemsemedi, yoksa olmadığı için mi? Oysa Mehmet Metiner hayli iddialı:

“Tayyip Bey”i bu derece yakından tanıyan, “onun beyin kıvrımlarında nelerin dolaştığını bilecek kadar kendisine yakın olan bir insan”ın söyledikleri dikkate alınmaz mı o zaman?

Örneğin bütün bu iddialar arasında benim en çok dikkatimi çeken şu “icazet alma” meselesi…

Metiner, önce “bir yerlerden icazet almaya çalıştı, aldı mı almadı mı bilmiyorum” diyor. Eğer Erdoğan, Metiner’in iddia ettiği gibi gerçekten “bir yerlerden icazet almaya çalıştı” ise ve Metiner de bunu iddia ediyorsa, o yerin neresi olduğunu da açıklaması gerekmez mi? Zira "AK Parti olarak konuşulmayacak, tartışılmayacak mesele olmadığına inanıyoruz” şeklinde konuşan kendisi…

Metiner bu konuda daha sonra da şöyle konuşuyor:

“Ben Tayyip Erdoğan’la demokratik bir Türkiye’nin inşa edilebileceği kanaatinde değilim, çünkü icazet aldığı içerideki çevreler statükonun sahici sahipleri…”

Böylece Erdoğan’ın “icazet aldığı içerideki çevreler”in “statükonun sahici sahipleri” olduğunu öğreniyoruz! İyi de kim bu “statükonun sahici sahipleri”? Erdoğan’ı “herkesten çok ve herkesten önce”, “onun beyin kıvrımlarında nelerin dolaştığını bilebilecek kadar” yakından tanıyan Metiner, neden daha açık konuşmuyor ve bu “statükonun sahici sahibi” olan, “içerideki çevreler”i isimleriyle belirtmiyor? Acaba Metiner’in cesareti mi el vermiyor!

Hem “içerideki çevreler” dediğine göre, acaba bir de “dışarıdaki çevreler” mi var?

Sonuçta insan, Mehmet Metiner’in söylediklerini dinleyince, Erdoğan’ın neden “artık sen de bu işe karışma Mehmetçiğim” dediğini, neden Metiner’den konuşmamasını istediğini daha iyi anlıyor.

Moliere, “Susan bir bilgin, tek kelime söylemeyen aptaldan farksızdır” demiş… Metiner, şu ses kaydında yer alan, Erdoğan hakkındaki iddiaları üzerine daha açıklayıcı şekilde konuşsa da bu konularda ne kadar “bilgin” olduğunu bir öğrensek, fena mı olur?

Bakalım, cesareti el verecek mi?

TARİHÇİNİN GÖREVİ NEDİR?

2011-11-29T19:01:00.000+02:00

Tarihçi, geçmişi bu yöntemle incelemeye kalkarken, birtakım kaynaklara başvuracaktır; onların bulunması, doğrulanması, eleştirisi başlıbaşına bir iştir ve özel yöntemler gerektirir. Bunun gibi tarihçi, insanlığın büyük akışını daha iyi kavrayabilmek için, geçmişi “çağ”lara böler. Ancak tarihçinin, özellikle insanlık tarihine eğilenin öteki bilimlerin de yardımıyla, her çağı yazılı ya da yazısız tanıklara başvurarak aydınlatmaya çalışırken ortaya koymak istediği nedir?

Nedir tarihçinin asıl görevi?

İnsanlık, özellikle sınıfsız bir toplum yapısından sınıflı bir toplum yapısına geçtikten sonra, geçmiş, yüzyılımıza değin, birbirinden farklı gerçekleri sergileyip durmuş. Bu gerçek, aslında bir sömürüyü dile getirir. Bu sömürü, çeşitli sınıflar arasında olmuş; yüzyıllar, farklı iktisadi ve sosyal yapılar içinde mücadelenin taraflarını değiştirmiştir sadece. Ve her çağda ezenler, bir gün mutlaka batmaya mahkûm bir toplum yapısını zorla sürdürmeye çalışırken, ezilenler, daha güzel, daha insanca bir dünyanın savunmasını üstlenmişlerdir.

Bir yerde, karanlıkla aydınlık çarpışıp durmuştur.

Tarihçinin görevi, başta bu gerçeği koymaktır önümüze. Her çağda eskiyen, çürüyüp dökülen, ölüme mahkûm bir düzene ve onun değerlerine sahip çıkanlarla, daha ileri bir yaşamın değerlerini savunan güçleri sergilemek, insanlığın ilerleme çizgisini, giderek, insanlığı birgün topyekûn aydınlığa çıkaracak güçleri saptamak…

Geleceğe giden yolu göstermek tek kelimeyle…

Bütün bu mücadeleler olur, yüzyıllar akıp gider, bir toplum yapısından bir başka toplum yapısına geçilirken, bir yapı aşılmış da olsa, ondan gelecek yüzyıllara bir “kültür mirası” kalır; edebiyattan sanata, felsefeden müziğe değin canlı, diri, soylu bir şey… İnsanlığın ortak hazinesine kaydolur bu miras. Her kuşak, her yüzyıl, her çağ, geçmişin mirasına kendi katkısını da ekleyerek geleceğe bırakmıştır. Böyle gitgide zenginleşen bir miras olmasaydı, insanlık mağara döneminden çıkıp bugünlere gelemezdi, ilerleme olmazdı giderek.

Tarihçinin bir görevi de, işte bu mirası saptamaktır.

Ve gerçek bir tarihçi, bu mirası en sağlıklı bir şekilde saptayan kişidir aynı zamanda.

Yüzyılların gerçeği ve mirasını saptamak, tarih bilincinin oluşumunda zorunlu bir aşamadır.

Nedir tarih bilinci?

Tarih, hep tekrarladığımız gibi, toplumun, belli yasallıklar içinde, nesnel olarak gelişme sürecidir, bu sürecin akışıdır. Bu akış, bir alt düzeyden bir üst düzeye doğru olur; “eski”den “yeni”ye yönelir. İşte tarih bilinci, “geçmiş”, “şimdiki zaman” ve “gelecek” arasındaki diyalektik birliği kurmak ve “geçmiş”i, “şimdiki zaman” ve “gelecek” bütünlüğünde değerlendirmektir.

Tarih bilincinin çıkış noktası, “şimdiki zaman”dır. Biz tarihi, içinde bulunduğumuz andaki bilinç düzeyimizle değerlendirmek durumundayız; geçmişe giderken, geleceğe uzanırken, hep şimdiki zamanı hareket noktası olarak alırız. Tarih anlayışı, tarih bilincinin ürünüdür; tarih bilinci de içinde yaşadığımız, yani şimdiki zamanın nesnel gerçekliğinin ürünüdür.

“Doğru” -ya da “bilimsel”- ve “yanlış” bilinç olduğundan, “doğru” ve “yanlış” tarih bilinci vardır.

Sınıflı toplumlarda, özelikle kapitalist toplumda, egemen sınıflar, tarihsel geçmişi tahrif etmek, yanlış bilinç uyandırmak, giderek yanlış bir tarih bilinci geliştirmek isterler; yığınların üzerinde sömürünün sürmesi için şarttır bu onlara göre. Hem tarihin tahrifi, burjuvazinin yalnız faşist iktidarlarınca yapılmaz; burjuva-demokrat iktidarlar da, bunu “uygar” yöntemlerle yaparak, insanlar, geçmişlerine ve şimdiki zamanlarına yabancılaştırılır.

İşte tarihçinin bir görevi de, “yanlış” bir tarih bilincinin yerine, “doğru” bir tarih bilincini oluşması için mücadele etmektir.

Hiç kuşkusuz “ideolojik” bir mücadeledir bu.

Ve elbette yalnız başına tarihçinin üstlenebileceği bir mücadele değildir. Bunu, aslında toplumdaki ilerici, demokrat ve devrimci güçler, tutucu, giderek gerici güçlere karşı verirler. Gerçek bir tarihçinin görevi de, işte bu ilerici, demokrat ve devrimci güçlerin yanında yer almak, onların kavgasına katılmaktır.

Bilim adamının tarih önündeki sorumluluğu tartışılmaz.

Ama tarihçinin, bilim adamı olarak sorumluluğu herkesinkinden fazladır; doğrusu istenirse, hiçbir bilim adamı, bu denli ağır bir sorumluluk yüklenmiş değildir.

SERVER TANİLLİ

“Yüzyılların Gerçeği ve Mirası”, C. 1, (Say Yayınları, İstanbul, 1988), s. 41-43

NOT: Server Tanilli, 29 Kasım 2011 tarihinde yaşama veda etti. Işıklar içinde yatsın…

HEDEFTE ATATÜRK VAR!

2011-11-28T12:11:00.002+02:00

Artık milleti şu yalanın söylenmesine iyice alıştırdılar:

“Atatürk bir diktatördü.”

Eskiden kimsenin dile getirmeye cesaret edemeyeceği bu cümle, 1937-38 Tunceli olaylarının sözde “tartışıldığı” günümüzde, gazetelerdeki köşe yazılarında, söyleşilerde rahatça söylenir oldu. İşte birkaç örnek…

“İyi Atatürk, kötü İnönü Mitinin sonu” (Ergun Babahan, Star, 27.11.2011)

Babahan’a göre “Celal Bayar ve İsmet İnönü, Mustafa Kemal Atatürk’ün devamıydı…” Sonuçta İnönü ve Bayar kötüyse, Atatürk de öyledir! “İyi Atatürk” değerlendirmesi bir mittir ve artık son bulmuştur.

Bir diğer örnek de Hüsamettin Cindoruk’tan… Bayar’ın son avukatı Cindoruk “Celal Bayar, Dersim’i bana bu cümleyle anlattı” diyor ve şunları söylüyor:

“Atatürk ‘vurun’ dedi, vurduk. Polis, jandarma Tunceli’ye giremiyor, vergi alamıyordu. Çok uyardık. Sonunda Atatürk vurun dedi” (Radikal, 28.11.2011)

Kendini “Batı tipi demokrasi” istediği için “dinamik Atatürkçü” olarak tanımlayan Prof. Dr. Niyazi Öktem ise “Atatürk diktatör müydü?” sorusunu şöyle yanıtlıyor:

“So what (E ne olmuş?) Ötekilerle (Stalin, Hitler, Mussolini) karşılaştırınca bizimkinin daha olumlu olduğunu görürüz. Yani evet, Atatürk diktatördü, ama bence o dönemin koşulları içinde bir hedefi, amacı vardı. Biliyoruz ki çoğulcu demokrasiye geçme çabası vardı. O dönemin muhasebesini diğer ülkelere bakarak yaptığımızda kıyasıya eleştiremeyeceğimizi düşünüyorum. Tarihimizin bir parçasıdır. Çok olumlu tarafları da vardır. Olumsuz tarafı budur, Dersim olayı… Bütün ulus devletler jakobendir, bizimki de öyle kurulmuştur. Kadınlar, çocuklar öldürülmüş, mağaralarda zehirlenmişler. Bugünkü militarist zihniyetle kıyaslıyorum da asker yapar yani…” (Star, 28.11.2011)

Görüldüğü gibi “dinamik Atatürkçü” Prof. Öktem’e göre kadınların, çocukların öldürülüp mağaralarda zehirlenmesinden Atatürk sorumludur! So what…

Akşam gazetesinin “araştırmacı-yazar” olarak sunduğu Erdoğan Çınar ise şunları söylüyor:

“O dönemde bu işleri yapanların içinde İsmet İnönü gibi, Celal Bayar da var. Adnan Menderes de parti müfettişi… O dönemde devlete hâkim olan zihniyet bu. CHP’nin reddi miras yapması gerekiyor. CHP orayı sahiplenmeyi ve Atatürk’ü bu işin içinden sıyırmaya çalışıyor şu an ve yanlış politika izliyor.

1937-38’lerde yani üzerinde hâlâ barut kokusu olan Birinci Dünya Savaşı’ndan ve Kurtuluş Savaşı’ndan yeni çıkmış zihniyet devlete hâkimdi. Yani o zihniyetin altında yapıldı bu. Kim olsaydı böyle yapardı demiyorum ama orada devleti yöneten irade tek başına Mustafa Kemal’e aitti. Herkes Mustafa Kemal telaffuzundan kaçınıyor ama sonuçta faturanın çıkacağı yer belli…” (Akşam, 28.11.2011)

Ayrıca “araştırmacı-yazar” Erdoğan Çınar’a göre Dersim’de yaşananları “isyan olarak nitelemek için insanın kör olması lazım. İsyan olmakla uzaktan yakından ilgisi yok. 1930’lardan itibaren devlet eliyle planlanmış, adım adım uygulamaya konulmuş bir katliamdır. Bu bir Alevi soykırımıdır.”

Görüldüğü gibi Atatürk’e yönelik toplu bir saldırı söz konusudur. Toplum, tek yanlı bir beyin yıkamanın nesnesi haline gelmiştir. Ne acıdır ki Mustafa Kemal Atatürk’e açıktan ya da örtülü olarak saldırmak ve hakaret etmek artık sıradan bir olaydır, tepki bile yaratmıyor!

Ama bu durum kimseyi yanıltmamalıdır. Asıl amaç, tarihle hesaplaşma adı altında 1937-38 döneminde Tunceli’de yaşananlar hakkında belli bir görüşün düşüncelerini topluma aktarmak değildir. Ve emin olun, bu tek yanlı beyin yıkama çabası, Başbakan’ın ya da devlet adına daha yetkili birinin özür dilemesiyle de son bulmayacaktır. Esas hedef, “diktatör”, “katliamcı” vb. sıfatlarla sözde “itibarsızlaştırılan” Atatürk’ü suçlu konuma düşürmek ve yargılamaktır. Bütün bu “Dersim tartışması”nın temelinde yatan budur aslında…

Zira 28 Kasım 2011 tarihli Taraf gazetesinde “CHP ve Dersim” başlıklı bir yazı yazan Tunceli Barosu eski Başkanı Av. Özgür Ulaş Kaplan’a göre “Cumhuriyet tarihinin en büyük insanlık dramlarından ve katliamlarından biri olan Dersim katliamında bir insanlık suçu işlenmiştir ve sorumluları açığa çıkarılmalıdır.”

Şöyle devam ediyor Özgür Ulaş Kaplan:

“Dersim’de 1937-38 yıllarında yaşananlar; Birleşmiş Milletler tarafından onaylanan Soykırım Suçunun Önlenmesi ve Cezalandırılması Sözleşmesi’ne, Birleşmiş Milletler diplomatik konferansı sonucunda Uluslararası Ceza Mahkemesi’ni kuran Roma Statüsü ile Roma Statüsü suçları ve Türk Ceza Kanunu’ndaki düzenlemelerde yer alan soykırım suçuna birebir uymaktadır.” (Taraf, 28.11.2011)

Görüldüğü gibi 1937-38’de Tunceli’de bir insanlık suçu işlendiği, bir soykırım uygulandığı iddia edilmektedir. Kısacası bu yaklaşımın, tarihle barışmak ya da özeleştiri yapılmasını istemekten öte talepleri vardır ve bunlar da açıkça dile getirilmektedir. Hedefte, Ulusal Bağımsızlık Savaşı’nın önderi, Cumhuriyet’in kurucusu Mustafa Kemal Atatürk vardır.

Peki, bu tablo karşısında bu ülkenin Atatürkçüleri-Kemalistleri ne yapıyor? Ulusalcı-milliyetçi olduğu iddiasındaki kesimlerin sesi çıkıyor mu? Atatürk’ün mirasçısı ve savunucusu olduklarını iddia eden, ağızlarını her açtıklarında “Atatürkçü Düşünce Sistemi”nden bahseden kurumların bu saldırılara karşı bir tepkisi yok mu?

Aslında haksızlık etmemek gerek… Zira eğer tepki gösterenler varsa bile, bu tepkilerden kamuoyunun haberdar olması pek mümkün olmuyor. Zira her fırsatta demokrasi ve düşünce özgürlüğünden bahseden sermaye medyası ile yandaş yayın organlarında muhalif tek bir ses duymak, tek bir değerlendirme okumak imkansız… Medyanın demokratlığı ve liberalliği, İngilizce düşünen ve bu nedenle kendisine Türkçe sorulan bir soruya bile gayriihtiyari “so what?” diye yanıt verenlerin “dinamik Atatürkçülüğüne” (!) tahammül edebiliyor, o kadar… Bugün 1937-38 olayları hakkında gerçekten bilgilendirici ve çok boyutlu bir tartışma değil, tek yanlı bir beyin yıkamasıdır yaşanan…

Ama bir de “vatan-namus” lafını diline dolayan, Kemalizm’i ve Atatürk’ü savunduğunu söyleyen Aydınlık gibi bir gazete var. Acaba orada nasıl bir tavır alınıyor bu konuda?

Aydınlık, her zaman olduğu gibi “hem nalına hem mıhına” yaklaşımı içinde… Bir yandan Atatürk’ü hedef alan bu sistemli saldırıya karşı çıkar görünüyor, diğer yanda gazetenin bağlı olduğu İşçi Partisi’nin Genel Başkan Vekili Mehmet Bedri Gültekin’in 1937-38 olayları konusundaki yorumunu okuyucuya sunuyor:

“Özellikle 1938 yılının Ağustos ve Eylül aylarında köylerinden toplanan binlerce aşiret mensubu (kadın, çocuk, ihtiyar) katledildi. Bu eylem “isyan bastırma” olarak değerlendirilemez. 1938 Dersim olayından geriye kalan en önemli mesaj, isyancılara karşı devletin verdiği mücadele değil, sivil halka uygulanan katliam oldu.” (Aydınlık, 21 Kasım 2011)

Şimdi söyler misiniz, bu sözlerin Atatürk’ü “katliamcı”, “soykırımcı”, “insanlık suçu işlemiş bir kişi” gibi gösterenlerin değerlendirmesinden ne farkı var?

Öte yandan Aydınlık’ın Atatürk’e yaklaşımında bir "farklılık" da var! Örneğin 28 Kasım tarihli gazetenin ikinci sayfasında şu başlığı okuyoruz:

“Devrimci liderler çocuklarını cepheye göndermişlerdi.”

Bedelli askerlik uygulamasını eleştiren haberin alt başlığında ise şu satırlar var:

“Atatürk, kızı Sabiha’yı Dersim’e gönderirken şöyle dedi: ‘Ya karşındakini vuracaksın ya da kafana sıkacaksın! Teslim olmak yok!’

Stalin’in oğlu Yukov, gönüllü katıldığı II. Dünya Savaşı’nda Almanlara esir düştü. Almanlar karşılığında esir generallerini istediler. Stalin, ‘oğlum onbaşıdır’ dedi. Yukov’u kurşuna dizdiler.

Mao’nun 23 yaşındaki oğlu Anjing de gönüllü katıldığı Kore Savaşı’nda ABD bombardımanında öldü. Mao oğlunun komutanına şöyle dedi: ‘Bunu özel bir olay olarak görmemelisiniz. O, binlerce kişiden biriydi.” (Aydınlık, 28.11.2011)

Böylece Atatürk’ü, Stalin gibi gerçek bir acımasız diktatörle aynı kefeye koyan bu kafa yapısının, O’nu halkın gözünde itibarsızlaştırmaya çalışanlara dolaylı destek vermekten başka bir şey yaptığı söylenebilir mi? Atatürk’ü savunmak ve onun devrimciliğini kanıtlamak için Stalin ya da Mao’ya mı ihtiyacımız var? “Dinamik Atatürkçüler” ile “Takiyeci Atatürkçüleri” birleştiren ortak payda da bu işte…

Tabii bir de her 13 Mart’ta, Atatürk’ün Harbiye’ye girişinin yıldönümü törenlerinde, O’nun yaka numarası olan “1283” rakamı okunduğunda ayağa kalkıp “İçimizde…” diye haykıranlar var.

Ey “Atatürk içimizde…” diye haykıranlar!

Bugün Mustafa Kemal Paşa “soykırımcı”, “katliamcı”, “diktatör” ilan edilip, o büyük insan Stalin türünden diktatörler gibi gösterilmek istenirken sizler neredesiniz peki?

Atatürk “içinizde” ise siz neredesiniz!

“SATILMIŞ OĞLU SATILMIŞ…”

2011-11-25T18:09:00.000+02:00

Şarlatan…

Satılık…

Zırtapoz…

Hoppa şovmen…

Serseri…

Konuşan, ayrılıkçı Kürtçülerin “önderlik” olarak tanımladıkları Abdullah Öcalan… İmralı’da avukatlarıyla görüşen Öcalan BDP'lileri ve Kandil’i işte bu hakaretlerle anmış… (Vatan, 25.11.2011)

Öcalan’ın sözlerini okuyunca aklıma o ünlü Bektaşi fıkrası geldi:

Bir gün çarşıdan geçerken kendisiyle alay edilmesine kızan Bektaşi, çarşının sonunda durup, avazı çıktığı kadar bağırmış:

“Ulan pezevenkler!”

Birçok kişi, “Ne oluyor?” diye dükkânlardan fırlayınca Bektaşi gülerek “Yahu!” demiş, “bu çarşıda amma da çok pezevenk varmış!”

Neyse ki Öcalan, BDP’lileri anarken tek tek isim vermiş de “acaba hangisi?” diye düşünmek zorunda kalmıyoruz. Zira o kadar çok şarlatan, satılık, zırtapoz ve serseri var ki…

Örneğin “şarlatan” olan Sabahat Tuncel…

“Satılık” olan ise Ahmet Türk…

Ben demiyorum, “önderlik” diyor!

Polise tokat atan Sabahat Tuncel’e “ulan sen ne yapıyorsun, ne tokatı, şarlatan mısın?” diyor Öcalan… Şimdi Sabahat Tuncel’in bu soruyu yanıtlaması gerekmez mi?

Ya da biz soralım:

Sabahat Tuncel, sen bir şarlatan mısın, değil misin?

Peki, zırtapoz kim?

Sözde “halk önderi” Öcalan’ın “zırtapoz” diye tanımladığı kişi de Diyarbakır Büyükşehir Belediye Başkanı Osman Baydemir…

Artık silahlı mücadele döneminin bittiğine yönelik açıklamalar yapan Osman Baydemir için de “Böyle konuşursa o da geberir gider. Zırtapoz Osman’ın konuşmalarını, Karayılan da çok eleştirmiş” diyor Öcalan…

Anımsanacaktır, henüz birkaç yıl önce, BDP’li kimi belediye başkanlarının gözaltına alınması üzerine Osman Baydemir kameraların karşısına geçmiş ve “bizi şahin ve güvercin diye ayırmayın… Hastirin diyoruz, hastirin…” şeklinde konuşmuştu!

İnsan merak ediyor işte… Acaba şimdi kendisine “zırtapoz” diyen, “hoppa” ve “şovmen birisi” olarak niteleyen İmralı’daki “önderliğe” de bir “hastir” çekebilecek mi Osman?

İşin ilginci şu ki sıradan bir vatandaş, adı geçen bu kişilere Öcalan’ın dile getirdiği ifadelerle hitap etse, milletvekiline hakaret etmiş olur, savcılar hemen harekete geçer, o vatandaşın anasından emdiği süt burnundan fitil fitil getirilir. Tabii bu vatandaş hemen “ayrımcı”, “faşist”, “ırkçı” gibi sıfatlarla anılmaya başlanır ki orası da işin cabası…

Ama aynı şeyi “terörist” olduğu mahkeme kararıyla tescil edilmiş biri yaptığında, milletin vekili (!) olarak ortada dolaşan bu “satılık”, “şarlatanlar” takımından çıt çıkmaz! Gözünü sevdiğimin demokrasisinde “söz ve ifade hürriyeti” var ya…

Gerçi biz toplum olarak birbirlerine esip gürleyen iktidar ve muhalefet partisi liderlerine alışığız… “Namert”, “alçak”, “ananı da al git…” gibi ifadeler Türkiye’de siyasi polemiklerin olmazsa olmazıdır! Hani halkımız da çok sever böyle atışmaları… Ama insan, Öcalan’ın kullandığı kelimeleri duyunca, gün sekiz hafta dokuz “anadilde eğitim” diye yırtınan birinin Türkçeye bu derece hâkim olmasına da hayran kalıyor doğrusu… Güzel Türkçemizi ne güzel öğrenmiş Öcalan!

Daha birkaç gün önce TBMM Başkanvekillerinden birinin CHP’li bir milletvekiline “hastir” diye adlı adınca küfür ettiği bir ülkede, eğer önümüzdeki yıllarda bir genel af çıkar ve Öcalan da serbest kalırsa, Meclis Başkan vekilliklerinden biri için adayım kendisidir, işte bugünden açıklıyorum!

Eğer o günleri görürsek, Öcalan, Meclis’teki ilk grup konuşmasında BDP milletvekillerini karşısına alıp Mehmed Kemal’in şu güzel şiirini okumayı da ihmal etmesin:

Dedenin adı Satılmış

Babanın adı Satılmış

Seninki Satılmış

Ben senin sülaleni bilirim

Satılmış oğlu Satılmış…

(Alkışlar… “Biji serok Apo” sesleri…)

İŞÇİ PARTİSİ VE AYDINLIK’TAN “DERSİM KATLİAMI” İDDİASINA DESTEK…

2011-11-21T11:07:00.000+02:00

21 Kasım 2011 tarihli Aydınlık gazetesinin manşetini hep beraber okuyalım:

“Dersim bahane… Hedefte Atatürk…”

Başlığın hemen altında şu satırlar yer alıyor:

“CHP ile başlayan ‘Dersim katliamı’ kampanyasını AKP ve liberaller büyüterek sürdürüyor. Hedef, Atatürk’ü katliamcı ilan etmek…”

Bu satırları okuyan bir Aydınlık okuru veya ulusalcı görüşteki bir yurttaş “aferin Aydınlık’a… Gerçeği cesaretle dile getirmiş” demez mi? Ama o kadar acele etmeyin hemen… Gazetenin 8. sayfasında yer alan haberin devamını da okuyun… Şöyle diyor Aydınlık:

“Dersim’le ilgili tartışmaların asıl hedefinin Atatürk olduğu ortaya çıktı. CHP lideri Kemal Kılıçdaroğlu’nun seçim öncesinde başlattığı Dersim tartışması, AKP tarafından büyütüldü. En son, Taraf Gazetesi Prof. Dr. Baskın Oran’ın açıklamalarıyla baklayı ağzından çıkardı ve Dersim harekâtının Atatürk tarafından planladığını ve isyan olmadan katliam yapıldığını iddia etti.”

Görüldüğü gibi Aydınlık haber manşetlerinde Atatürk’ün katliamcı ilan edilmesine sözde “tepki” gösteriyor, “Dersim katliamı” tartışmalarının perde arkasını güya gözler önüne seriyor! Halkımız, hatta Aydınlık okuyan aydın kesimler bile, çoğu zaman haberlerin sadece başlığını ve alt başlıklarını okumakla yetindiği için, milleti tavlamak amacıyla böyle başlıklar atmak gazeteciliğin temel kuralıdır. Ama şeytan ayrıntıda gizlidir!

Haberin yer aldığı sayfada bir de “Yorum” yayınlamış Aydınlık gazetesi… “Dersim İsyanı” başlıklı yorumun altındaki imza, İşçi Partisi MKK -MYK üyesi ve Genel Başkan vekili Mehmet Bedri Gültekin’e ait… Öncelikle belirtelim ki bu yorum, aslında sadece Mehmet Bedri Gültekin’in değil, İşçi Partisi’nin de resmi görüşüdür. Zira İşçi Partisi Tüzüğü’ne göre, “Parti’nin Tüzük ve Programını benimsemek”, “Parti programını ve siyasetlerini yaymak” ve “Parti kararlarına katılmak” üyelerin görevidir. Dolayısıyla ne Mehmet Bedri Gültekin ne de (Doğu Perinçek hariç) bir başka parti üyesi, partinin resmi görüşüne aykırı bir yorumu, Aydınlık gibi bir parti organında dile getiremez.

İşçi Partisi üst yönetiminin görüşlerinde geçmişten bugüne en ufak bir değişme olmadığının somut kanıtı olan bu “Yorum”u aşağıda aynen aktarıyorum:

“1938’de Dersim’de neler oldu? Bu sorunun yanıtına geçmeden önce kimi çevrelerin gösterdiği tepki üzerinde durmak gerekiyor. Tayyip Erdoğanların Dersim’deki acıları savunur pozlarda ortaya çıkarılmalarının tam bir ikiyüzlülük örneği olduğunu söylemeye gerek yok. Onların amacı üzüm yemek değil, bağcıyı dövmek.

Şimdi Dersim isyanında nelerin yaşandığına gelelim… 1935 yılına gelindiği zaman Tunceli’de; (Pülümür, Ovacık ve Hozat arasında yer alan bir bölge) hâlâ devlet otoritesinin dışında, aşiret düzeni içinde yaşamaktaydı. Esasen bu bölge tarihi boyunca hiçbir zaman, hiçbir devletin idaresi altına girmedi.

Kendi başına buyruk aşiretler düzeni içinde yaşayan bölge halkının ekonomisinin önemli bir kısmını, komşu yörelerde (Erzincan, Elazığ, Mazgirt, Pertek, Çemişgezek) yaşayan halkın mal ve hayvanlarını yağmalama eylemleri oluşturuyordu. Cumhuriyet, 1930’ların ortalarına gelindiğinde bu bölgede devlet otoritesini tesis etmek için harekete geçti. Bölgeye ulaşımı sağlamak için yollar ve köprüler inşasına girişti. Güvenlik güçlerinin sürekli olarak kaldığı karakollar inşa etti.

Aşiretler doğal olarak bu gelişmeyi kendi egemenliklerine yönelik bir tehdit olarak değerlendirdiler ve isyan ettiler. Önce şu gerçeği saptayalım: 1938 Dersim isyanı modern, antiemperyalist, devrimci Cumhuriyet ile bölgenin feodal güçleri arasında bir çatışmadır. Burada haklı olan Cumhuriyettir. Feodal yağma düzenini sürdürmek isteyen yerel feodaller değil. Nitekim o yıllarda Komünist Enternasyonal’in yayın organında yapılan değerlendirmeler de bu yöndedir.

İsyancılarla güvenlik güçleri arasında, 1937 ve 1938 yıllarında bölgede şiddetli çatışmalar yaşandı. Hükümet 1938 yazında isyan bölgesini boşaltıp burada yaşayan yurttaşları batıda çeşitli illere yerleştirerek, isyancıları kitle desteğinden yoksun bırakarak isyanı bastırmak istedi.

Çok sayıda Dersimli batı illerine yerleştirildi. Kendilerine toprak verildi. Yerleşmelerine yardım edildi. Ama her şey bu kadar kolay ve sorunsuz olmadı. ÖZELLİKLE 1938 YILININ AĞUSTOS VE EYLÜL AYLARINDA KÖYLERİNDEN TOPLANAN BİNLERCE AŞİRET MENSUBU (KADIN, ÇOCUK, İHTİYAR) KATLEDİLDİ. BU EYLEM “İSYAN BASTIRMA” OLARAK DEĞERLENDİRİLEMEZ.

Öte yandan isyan, bölgenin boşaltılmasıyla birlikte sona erdi. Elde silah dağda kalanlara yönelik olarak 1943 yılında af çıkarıldı. Bunlar silahların bırakarak teslim oldular. Herhangi bir cezai işlem görmediler. Sürgün edilen yurttaşların ise 1948 yılında Tunceli’ye dönmelerine izin verildi. 2 yıl sonra ise köylerine yeniden yerleştiler.

1938 yılında Batı Anadolu’ya gönderilen yurttaşların küçümsenmeyecek orandaki bir kısmı ise bir daha geri dönmedi. 1938 DERSİM OLAYINDAN GERİYE KALAN EN ÖNEMLİ MESAJ, İSYANCILARA KARŞI DEVLETİN VERDİĞİ MÜCADELE DEĞİL, SİVİL HALKA UYGULANAN KATLİAM OLDU. Dersim isyanından çıkarılacak en önemli ders şudur: Halkla birleşmeden gericilikle mücadele edilemez. İsyan bastıracağım diye halka uygulanan şiddet ise emperyalistlerin ve gericilerin elinde ülkeye karşı bir koz olmanın ötesine geçemez.”

Bütün bu "devrimci" ve "antiemperyalist" söylemle süslenmiş yorumun, “1938’de Dersim’de yaşananlar bir isyanı bastıma mıdır, yoksa bir katliam mıdır?” sorusuna verdiği yanıt açıktır:

“Özellikle 1938 yılının Ağustos ve Eylül aylarında köylerinden toplanan binlerce aşiret mensubu (kadın, çocuk, ihtiyar) katledildi. Bu eylem “isyan bastırma” olarak değerlendirilemez. 1938 dersim olayından geriye kalan en önemli mesaj, isyancılara karşı devletin verdiği mücadele değil, sivil halka uygulanan katliam oldu.”

***

İşçi Partisi’nin geçmişteki tutumu da buydu ve bu bakış açısı bugün de değişmemiştir.

Örneğin yukarıdaki “Yorum”un sahibi Mehmet Bedri Gültekin, 18 Haziran 1994 tarihinde, Ankara’da, İşçi Partisi Genel Merkezi’nde verdiği bir konferansta (Bkz. Teori, Ağustos 1994, sayı: 56) aynen şunları söylüyordu:

“… Siirt’teki bir Kürt açısından KİMDİR MUSTAFA KEMAL? ULUSAL KATLİAM, KÜRTLERE KATLİAM YAPMIŞ BİR İNSANDIR. BU DA DOĞRUDUR. Dolayısıyla Mustafa Kemal’in Türkler açısından taşıdığı anlamın Kürtler açısından var olmasını bekleyemeyiz.”

İşçi Partisi Genel Başkanı Doğu Perinçek de 1992 yılında Kaynak Yayınları tarafından 3. Basımı yapılan “Kemalist Devrim-1, Teorik Çerçeve” isimli kitabının Önsöz’ünde aynen şu ifadeleri kullanıyordu:

“Kemalist rejim, aynı zamanda burjuvazi ve toprak sahiplerinin emekçiler üzerinde diktatörlüğü idi. Kemalizm, burjuva sınıfsal karakteri nedeniyle Kürt halkına ulusal baskı uyguladı. Bu baskı, ayaklanan Kürt kitlelerine karşı kırımlara vardı. Emekçilere ve Kürt ulusuna tavrı, Kemalizm’in tarihe ayak bağı olan yönünü oluşturdu.” (s.9)

Dün Atatürk’ü “ulusal katliam, Kürtlere katliam yapmış bir insandır” diye karalayan, Atatürk dönemini bir “diktatörlük” olarak niteleyip, bu dönemde “Kürt halkına ulusal baskı uygulandı. Bu baskı, ayaklanan Kürt kitlelerine karşı kırımlara vardı” iddiasında bulunanlar, bugün hem bir yandan “Kemalist devriminin savunucusu” olduklarını söylüyorlar, ama diğer yandan da “Atatürkçülük maskesi” ardına gizlenerek geçmişteki görüşlerini yineliyorlar. Emperyalizm ve yerli işbirlikçilerine tepki duyan ulusalcı ve yurtsever gençlik de bu sinsi tuzağa düşüyor!

Bu yazıyı, İşçi Partisi gerçeğini gözlerden saklamak için şu söylenenleri görmezden gelen sözde Mustafa Kemalcilere ve onların etkisinde olanlara armağan ediyorum.

REZALETİN DANİSKASI!

2011-11-20T12:03:00.000+02:00

Bugün Türkiye Büyük Millet Meclisi’nde beş parti temsil edilmektedir:

Adalet ve Kalkınma Partisi (AKP) – 326 milletvekili

Cumhuriyet Halk Partisi (CHP) - 135 milletvekili

Milliyetçi Hareket Partisi (MHP) – 52 milletvekili

Barış ve Demokrasi Partisi (BDP) – 29 milletvekili

Katılımcı Demokrasi Partisi (KDP) – 1 milletvekili

Ne var ki bu beş parti arasında emperyalizme bağımlılığı sağlayan AB’ye tam üyelik hedefi, NATO, IMF ve Dünya Bankası buyruklarına sadakatle itaat etme, özelleştirme adı altında kamu varlıklarının talan edilmesine destek verme, Türkiye’yi bir açık pazar ve küresel kapitalizmin ortak sömürgesi haline sokan liberal iktisat politikalarının uygulanması, borç ödeme yoluyla ülke kaynaklarının bir avuç tefeciyle yabancı işbirlikçilerine aktarılması gibi temel konularda tam bir uzlaşma ve uyum vardır. Bu konularda partilerin birbirini ya da iktidarı eleştirmesi tam bir göz boyamadır, “muhalefet rolü” oynamanın gereğidir.

Kuşkusuz “beş parmağın beşi bir değildir.” Ama o “beş parmak”, aynı elin, aynı kolun, aynı beynin hizmetindedir! “Beş parmağı” oynatan, o “beş parmağa” kumanda eden merkez aynıdır!

Ne var ki yukarıda sayılan bu temel konular dışında, partileri ve milletvekillerini birleştiren ortak bir konu daha var:

Kişisel ve partisel çıkarlar…

Milletvekili maaşları ya da Meclis çalışanlarının ortak maddi çıkarları söz konusu olduğunda, başka konularda birbirlerine sille tokat girecek kadar insani ilişkilerden uzak bir görüntü sergileyen milletvekillerinin birden uzlaşıverdiklerini ve ortak maddi imkânları ilgilendiren konulardaki kararların hızla alındığı görülmektedir.

İşte TBMM Plan ve Bütçe Komisyonu’nun 18 Kasım 2011 tarihinde saat 14:00’te başlayıp 19 Kasım günü sabahın ilk ışıklarına kadar süren 13 saatlik oturumu sonunda TBMM’nin teşkilat ve personel yapısında önemli değişiklikler öngören bir yasa teklifi kabul edildi.

Vatan gazetesinden Şebnem Hoşgör’ün haberine göre AKP’li Bilgiç, CHP’li Aydın Ayaydın ve MHP’li Mustafa Kalaycı’nın ortak imzasını taşıyan önergeye göre artık sadece milletvekilleri değil, Meclis çalışanları da ihya olacak!

Böylece iktidar ile muhalefetin ortak önergeleriyle yapılan değişiklik ile halen ortalama 2 600 TL olan milletvekili danışmalarının maaşı 3 600 TL’ye yükseltildi.

Bundan böyle milletvekili sekreterleri, “danışman yardımcısı” olarak anılacak ve 3 150 TL maaş alacak!

Şoför olarak istihdam edilen Meclis personelinin eline ise aylık ortalama 2 700 TL geçecek!

Bütün bunlar yetmezmiş gibi, artık milletvekili danışman, danışman yardımcısı (sekreter) ve şoförlerine “harcırah hakkı” da getiriliyor. Milletvekilleriyle ya da milletvekillerinin görevlendirmesiyle Ankara dışına göreve gitmeleri durumunda bu personele 1. derece devlet memurunun gündeliği tutarına denk gelen 26,5 TL’lik harcırah ödenecek!

Bunun dışında TBMM Genel Sekreterlik kadrolarında görev yapanlardan, teklifin kanunlaşmasının ardından emekli aylığı bağlanmaya hak kazanan ve bu tarihten itibaren 4 ay içinde emeklilik başvurusunda bulunanlara ödenecek emekli ikramiyesi tutarı da yeniden düzenlendi. Buna göre, yasanın yayımı tarihi itibarıyla yaş haddinden emekliliğine en fazla 3 yıl kalanlara yüzde 30; 3 yıldan çok 6 yıldan az kalanlara yüzde 40; 6 yıldan fazla kalanlara da yüzde 50 oranında fazla emekli ikramiyesi ödenecek! Böylece TBMM Genel Sekreterliği’nde birikmiş olan müşavir fazlası, bu kişilere yeni maddi kazançlar sağlayarak tasfiye edilmeye çalışılıyor! Zira 9 Eylül tarihli Vatan gazetesinde yer alan bir haberden öğrendiğimiz göre TBMM’de 5 bin 700 personel çalıştığı, sadece TBMM Başkanı’nın Müşavir sayısının 80’i aştığı biliniyor. Bugüne kadar pek bir iş yapmadan sadece para alan bu müşavirleri, şimdi erken emekliliğe teşvik edebilmek için yeniden parasal imkânlar sağlanıyor!

Öncelikle bu haberi yaptığı için Vatan gazetesinden Şebnem Hoşgör’e teşekkür etmek gerekir. Medyanın iktidarın emrine girdiği günümüz Türkiye’sinde gerçek gazetecilik budur işte…

Aslında ortadaki tablonun yoruma bile ihtiyacı yok, ama yine de birkaç şey söylemeden yapamıyor insan… Üç büyük partinin uzlaştığı şu yeni düzenleme, kelimenin tam anlamıyla rezaletin daniskasıdır!

Bugün 4. derece 1. kademeden bir ÖĞRETMENİN yaklaşık 2 000 TL maaş aldığı bir Türkiye’de milletvekili danışmanının 3600 TL, milletvekili sekreterinin 3 150 TL, milletvekili şoförünün de 2600 TL maaş alması “rezalet” sözcüğü ile tanımlamaz da neyle tanımlanabilir ki?

Bu tabloya göre bir öğretmenin milletvekili şoförü kadar bile değeri yoktur bu ülkede!

Yine yeni düzenlemeye göre bir milletvekili danışmanı asgari ücretlinin 4 katı, milletvekili sekreteri asgari ücretlinin 3,5 katı, milletvekili şoförü de asgari ücretlinin 3 katı maaş alacaktır!

Dar gelirli vatandaş, emekli, işçi, memur kısacası sabit gelirlilere enflasyon oranında bile bir ücret artışı yapılmazken, ne yaptıkları, ne iş gördükleri meçhul milletvekili danışmalarının maaşının 2600 TL’den 3 600 TL’ye yükseltilmesi, diğer bir ifadeyle yüzde 38’lik bir artış sağlanması rezalet değildir de nedir acaba?

Tabii bu noktada Meclis’teki milletvekillerinin sahip olduğu imkânların detayına hiç girmiyorum. Yüksek maaş, harcırah, emeklilik hakkı, Meclis Lokantası’nın ucuz yemekleri, başta danışman, sekreter ve şoför sahibi birçok hizmetten faydalanma ve tabii dokunulmazlık… Bütün bunlar milletvekillerine yetmemiş olacak ki, komisyonda yapılan yeni düzenlemeyle milletvekillerinin İngilizce kurs ücretinin bir bölümü TBMM’ce karşılanması bile talep edilebiliyor!

Millete “demokrasinin vazgeçilmez unsuru” olarak pazarlanan partilerin oluşturduğu, sözde “milli iradenin tecelli ettiği kurum” olan TBMM’nin bugün durumu budur işte!

Ama TBMM Genel Kurul toplantılarını izlerseniz, birleşimlerin genellikle 50-60, hadi bilemediniz en fazla 100 milletvekiliyle toplandığını, çoğu zaman bu sayıya bile ulaşılamadığını görürsünüz. Bu derece geniş imkânlardan yararlanan, üstelik dokunulmazlık nedeniyle milletvekili oldukları süre içinde yargılamadan bağışık olan milletvekilleri, Meclis’te sudan ucuz fiyata yemek yer, sekreter, şoför ve danışman hizmetlerinden yararlanır, her ay asgari 10 bin TL maaşını tıkır tıkır alır, kısa sürede emeklilik hakkı kazanır, yasama görevi bittikten sonra da bu emekli maaşını alır, ama düzenli bir şekilde Meclis Genel Kurulu’na gelip yasama faaliyetine bile katılmazlar! Katılanlar da Grup Başkanları’nın kendilerine bildirdiği doğrultuda parmak kaldırıp indirir, kürsüdeki hatibe laf atarak ya da yanındaki milletvekili arkadaşıyla sohbet ederek zaman geçirir!

İşte Türkiye’de millete “demokrasi” diye pazarlanan ucubelik böyle bir şeydir…

Ama ne acıdır ki bu tablo Türkiye’de kimseyi rahatsız etmez. O zaman kimse kızmasın, çünkü her millet hak ettiği şekilde yönetilir!

SAVAŞA HAYIR...

2011-11-19T20:17:00.002+02:00

SURİYE İLE SAVAŞ İÇİN TAMTAMLARIN ÇALINDIĞI BİR DÖNEMDE MUSTAFA KEMAL ATATÜRK’ÜN NASIL BİR TÜRK ORDUSU İSTEDİĞİNİ UNUTMAYALIM.

“Türkiye Büyük Millet Meclisi'nin ordusu, istilâlar yapmak veya saltanatlar kurmak için şunun, bunun elinde ihtiras aleti olmaktan münezzehtir. İnsanca ve müstakil yaşamaktan başka gayesi olmayan milletin aynı ideale bağlı ve yalnız onun emrine tabi ve sadık öz evlâtlarından mürekkep muhterem ve kuvvetli bir heyettir.”

“ATATÜRK’ÜN KURDUĞU MECLİS…”

2011-11-17T11:53:00.000+02:00

17 Kasım tarihli Sözcü gazetesinin manşeti düşündürücü:

Atatürk’ün kurduğu Meclis’ten Atatürk’e büyük ayıp: UTANÇ DAVETİYESİ…

SÖZCÜ, Meclis Başkanlığı’nca “10 Kasım Atatürk’ü Anma Töreni“ için hazırlanan duyuru ile padişah Abdülmecit’i anma programı için hazırlanan özel davetiyeleri karşılaştırıyor ve aradaki kalite farkına bakarak Atatürk’e karşı büyük ayıp yapıldığını iddia ediyor. Haberi yapanlar, bugün Dolmabahçe Sarayı’nda başlayacak Abdülmecit’i anma törenlerinin, son Osmanlı padişahı, “soysuzlaşmış alçak”, vatan haini Vahdettin’in 17 Kasım 1922’de bir İngiliz zırhlısına binip yurttan kaçışının yıldönümüne denk getirildiğini, aslında anılan kişinin Abdülmecit değil, vatan haini Vahdettin olduğunu söyleyen Yılmaz Özdil’in “Padişah Açılımı” başlıklı yazısını okumamışlar herhalde…

Ne var ki benim dikkatimi Sözcü’deki haberin içeriğinden çok başlığı çekti. “Atatürk’ün kurduğu Meclis…” diyor Sözcü… Bugünkü TBMM, gerçekten “Atatürk’ün kurduğu Meclis” midir peki?

Arada kurumsal bir bağ vardır kuşkusuz… Ama bu şeklî benzerliğe bakarak bugünkü TBMM’yi “Atatürk’ün kurduğu Meclis” ile özdeşleştirmek, aslında isimlerinden başka hiçbir benzerlik taşımayan bu iki yapıyı sanki biri diğerinin devamıymış gibi göstermek, Atatürk’e de İstiklal Savaşı’na önderlik eden Birinci Türkiye Büyük Millet Meclisi’nin manevi hatırasına da büyük saygısızlıktır.

Birinci Türkiye Büyük Millet Meclisi, toplanması için Mustafa Kemal Paşa’nın önderlik ettiği, daha sonra Başkanlığı’nı da yaptığı, Mustafa Kemal’e muhalif isimleri barındırsa bile bütün üyelerinin vatanın ve milletin bağımsızlığı ve bütünlüğü ortak paydasında birleştiği, emperyalizme direnen, bu amaçla kimi üyelerinin cepheye gidip bizzat savaştığı, Cumhuriyet tarihinin en demokratik şekilde oluşan, egemenliğin gerçekten kayıtsız şartsız millete ait olduğu bir yüce heyetti.

“Atatürk’ün kurduğu Meclis”te bugün İmralı’dan emir alan kimi TBMM üyeleri gibi, “soysuzlaşmış alçak” Vahdettin’den emir alan hainler yoktu!

“Atatürk’ün kurduğu Meclis”te bugün terör örgütü üyelerine yardım eden kimi TBMM üyeleri gibi, emperyalizmin maşası işgalci katil sürüsüne kol kanat gerenler yoktu!

“Atatürk’ün kurduğu Meclis”te bugün kimi TBMM üyelerinin “operasyonlar dursun, ordu da silah bıraksın” dediği gibi, emperyalizme maşalık eden Yunan işgalcileriyle uzlaşılmasını ve bağımsızlık savaşının bırakılmasını savunanlar yoktu!

“Atatürk’ün kurduğu Meclis” Türk milletin kaderini ve yaşam koşullarını paylaşan bir kuruldu. Milletvekilleri, bugünkü TBMM üyeleri gibi “bir eli yağda bir eli balda” değil, halkın yaşadığı koşullarda yaşıyorlardı! Ceylan derisinden koltuklarda değil, tahta sıralarda oturuyor; haftada iki gün değil her gün toplanıyorlardı!

“Atatürk’ün kurduğu Meclis”in üyesi olan milletin gerçek vekillerinin, bugünkü TBMM üyeleri gibi müşavirleri, sekreterleri, özel şoförleri yoktu… Bugün olduğu gibi binlerce lira maaş almıyor, bugün olduğu gibi süper emeklilik hakkı kazanmıyorlardı.

“Atatürk’ün kurduğu Meclis”in üyeleri, bugün olduğu gibi padişah sofrasını aratmayan bir Meclis lokantasında yemek yeme şansına sahip değillerdi. Kuru fasulye ve bulgur pilavına talim ediyorlardı!

“Atatürk’ün kurduğu Meclis”in üyeleri, bugün olduğu gibi, hukuk karşısında dokunulmaz değillerdi.

“Atatürk’ün kurduğu Meclis”in üyeleri Türk milletinin gerçek temsilcilerinden oluşan kişilerdi. Bir liderler oligarşisinin seçip atadığı emir kulları değillerdi! Onun için “Atatürk’ün kurduğu Meclis”te en çok eleştirilen, en çok sorgulanan kişi, bizzat bu yüce heyetin Başkanı ve Ulusal Bağımsızlık Savaşı’nın önderi olan Mustafa Kemal Paşa idi.

“Atatürk’ün kurduğu Meclis” emir kullarından, müritlerden, emperyalist projelerin eş başkanlarından, vatanı ve milleti bölmek için kan dökenlerin “beşinci kolu” gibi çalışanlardan değil, ülkesi için canını ortaya koyan şerefli kahramanlardan, yılmaz vatanseverlerden oluşuyordu!

“Atatürk’ün kurduğu Meclis”, emperyalizme teslimiyet (uyum) yasalarını çıkarmak için sabahlara kadar çırpınan değil, “ya istiklal ya ölüm” hedefini benimseyenlerin; AB üyesi olmak için yırtınanların değil “egemenlik kayıtsız şartsız milletindir” diyenlerin; her altı ayda bir toplanıp Anadolu’nun göbeğine konuşlanmış emperyalist kuvvetlerin görev süresini uzatanların değil, “bizi yutmak isteyen emperyalizme, bizi mahvetmek isteyen kapitalizme karşı savaşmayı caiz gören bir mesleği takip eden” insanların Meclisi idi !

“Atatürk’ün kurduğu Meclis”, Washington’dan ya da Brüksel’den değil, Anadolu’nun kalbi Ankara’dan yönetilen bir Meclis idi!

Bugünkü TBMM’nin, ne yazık ki “Atatürk’ün kurduğu Meclis” ile uzaktan yakından ilgisi yoktur.

Nasıl ki ismi “Onur” olan her kişi onurlu, “Kahraman” olan kahraman değilse, bugünkü TBMM’nin “Atatürk’ün Kurduğu Meclis” ile benzerliği de o kadardır…

VİCDANİ RET!

2011-11-16T15:18:00.001+02:00

Oğlum, neden askerlik yapmayı reddediyorsun?

Vicdani ret hakkımı kullanıyorum!

Ulan bu işin vicdanla ne alakası var vicdansız!

Olmaz olur mu? PKK’ya karşı savaşmak vicdanen beni rahatsız ediyor!

***

Peki, sen evladım? Sen neden karşısın askerliğe?

Ben askerliğe karşı değilim… Sadece askerlik yapmama karşıyım. Başkaları yapabilir, benim için sorun yok!

İyi de neden askerlik yapmak istemiyorsun?

Ben de vicdanen ret ediyorum.

Ee?

Ben laikliğe de Kemalizm’e de karşıyım. Haliyle vicdanen rahatsız oluyorum orduda askerlik yapmaktan, anlarsınız ya!

***

Sen neden karşısın peki koçum?

Benim de vicdanım elvermiyor efendim!

Hay ben sizin vicdanınızın…

Öyle demeyin efendim… Kurulu bir işim var, para basıyoruz desem yalan olmaz hani… Borsa, döviz alım-satımı, tefecilik, ithalat, müteahhitlik falan… Geçen ay yeni bir konut sitesi inşaatına başladık, olası İstanbul depremine yetiştirmeye çalışıyoruz! Allah sizi inandırsın, peynir-ekmek gibi satıyoruz vallahi… Şimdi bütün bu işleri bırakıp gidip askerlik yapmak hangi vicdana sığar, değil mi? Onun için ben de vicdanen ret ediyorum efendim…

***

Ya sen? Sen de mi vicdanen ret ediyorsun askerlik yapmayı?

Ne münasebet!

Nasıl yani?

Ben askerliğimi yapacağım efendim…

Helal olsun sana… İşte gerçekten vicdan sahibi bir vatansever…

Vatanseveriz tabii… Ama bu konunun vicdanla falan alakası yok!

Nasıl yani?

Ben askerliğimi yapacağım efendim. Dayım milletvekili, ayarladık her şeyi… Gidip aslanlar gibi yapacağım orduevinde… Vatan sana canım feda!

***

Kıssadan hisse: “Minareyi çalan kılıfını hazırlar.” Vicdanların yerine cüzdanların geçtiği bir dünyada, vicdani ret çalınan minarenin kılıfıdır!